Portal Vatican News (1 października 2025) relacjonuje wizytę sekretarza generalnego włoskiej Konferencji Episkopatu, abpa Giuseppe Baturiego, w Ziemi Świętej, gdzie zapowiedziano otwarcie szpitala w Gazie we współpracy z Łacińskim Patriarchatem Jerozolimy. Inicjatywa przedstawiona jest jako „konkretna odpowiedź na poważny kryzys sanitarny” oraz „energia pokoju”.
Portal ACI Prensa (30 września 2025) relacjonuje przemówienie „kardynała” Pierbattisty Pizzaballi, w którym stwierdził on, że „jeśli wiara nie jest żywa i znacząca w życiu katechety, to nie będzie znacząca dla uczniów”. Fragment ten, choć pozornie niewinny, demaskuje głęboką apostazję posoborowej struktury.
ACI MENA relacjonuje, że w obliczu eskalującego konfliktu w Gazie kościół Świętej Rodziny w południowej części miasta stał się schronieniem dla około 600 osób z rodzin chrześcijańskich i muzułmańskich, podczas gdy prawosławny kościół św. Porfiriusza służy mniejszej liczbie uchodźców. Obie świątynie, oddalone od siebie o około 1,7 mili, współpracują bliżej od początku wojny, a pomoc dla chrześcijan płynie głównie poprzez organizacje katolickie. Źródła z Patriarchatu Łacińskiego w Jerozolimie monitorują sytuację, ostrzegając przed dalszą eskalacją, a „kardynał” Pierbattista Pizzaballa wzywa społeczność międzynarodową do powstrzymania przemocy. „Papież” Leon XIV i „kardynał” Pietro Parolin podkreślają szacunek dla cywilów i dostaw pomocy humanitarnej, zwłaszcza do obszarów z społecznościami chrześcijańskimi. Proboszcz Gabriel Romanelli zapewnia, że kościół nie opuści ludzi w potrzebie. W tle malejąca społeczność chrześcijańska w Gazie boryka się z kryzysem infrastruktury.
Portal ACI Prensa relacjonuje decyzję Latinskiego Patriarchatu Jerozolimy o umorzeniu długów szkolnych wszystkich rodzin diecezji za lata poprzedzające Jubileusz Nadziei, jako gest promujący sprawiedliwość, równość i solidarność. Kardynał Pierbattista Pizzaballa, w komunikacie, podkreśla kontekst wojny i wezwanie do nawrócenia serca, powrotu do Boga oraz odbudowy relacji, widząc w kryzysie okazję do skupienia na esencjalnych aspektach życia w relacji z Bogiem. Decyzja obejmuje umorzenie długów do roku szkolnego 2024-2025, mimo kosztów i zastrzeżeń administracyjnych, z nadzieją na ulgę dla rodzin i odzyskanie nadziei. Pizzaballa dodaje, że jubileusz to czas odpowiedzialności, a umorzenie nie zwalnia z obowiązków wobec szkół.
Tygodnik Powszechny publikuje artykuł autorstwa kard. Grzegorza Rysia z 16 września 2025 roku, w którym omawia temat „Odwagi pokoju” na tle XII Zjazdu Gnieźnieńskiego. Tekst wychwala „odwagę” „papieża” Franciszka w obronie praw Palestyńczyków i potępianiu antysemityzmu, przywołuje „św.” Jana Pawła II w kontekście wojny falklandzkiej, a także dwie pielęgniarki z Ukrainy i Rosji jako przykłady męstwa w modlitwie o pokój. Krytykuje dominujący dyskurs o pokoju z pozycji siły, kontrastując go z tezą kard. Pierbattisty Pizzaballi o zmianie języka wobec wrogów. Podkreśla błogosławieństwo wprowadzających pokój jako odważnych.
Portal ACI Prensa (11 września 2025) relacjonuje wypowiedź „biskupa” Iyada Twala, pomocniczego „biskupa” Patriarchatu Jerozolimskiego dla Jordanii, który w odpowiedzi na izraelski nalot na Hamas w Dosze, propaguje rozwiązanie dwupaństwowe jako jedyną drogę do pokoju na Bliskim Wschodzie. Twal łączy swą propozycję z lipcowym apelem Dicasterii ds. Komunikacji Watykanu, wzywającym do uznania państwa palestyńskiego, ostrzegając przed modelem „apartheidu” jak w RPA i podkreślając rezolucje ONZ z lat 70. XX wieku. Cytuje też „kardynała” Pierbattistę Pizzaballę, który w październiku 2024 uznał to rozwiązanie za nierealistyczne, domagając się czegoś „nowego i kreatywnego”. Twal lamentuje nad nalotem jako naruszeniem prawa międzynarodowego, wskazuje na brak sprawiedliwości i podkreśla rolę religii jako części problemu i rozwiązania, wzywając do separacji państwa od religii na wzór Europy. Mówi o młodych Jordanijczykach pytających „gdzie jest Bóg” i o chrześcijanach jako świadkach pokoju w dialogu z muzułmanami. Ta relacja ujawnia głęboką apostazję posoborowego duchowieństwa, redukującą misję Kościoła do politycznego aktywizmu i relatywizmu, ignorując absolutne panowanie Chrystusa Króla nad narodami.
Portal eKAI relacjonuje przesłanie wideo kard. Pierbattisty Pizzaballi, łacińskiego patriarchę Jerozolimy, skierowane do uczestników XII Zjazdu Gnieźnieńskiego pod hasłem „Odwaga pokoju. Chrześcijanie razem dla przyszłości Europy”. Kardynał przeprasza za nieobecność, tłumacząc ją sytuacją w Ziemi Świętej, zwłaszcza w Gazie, gdzie wojna sieje nienawiść i niszczy więzi. Podkreśla potrzebę budowania narracji opartej na szacunku, dialogu i uznaniu, że wszyscy są stworzeni na obraz Boga, by przeciwdziałać językowi pogardy i przemocy. Apeluje o kulturę sprawiedliwości, przebaczenia i dobra dla wszystkich. Ta modernistyczna tyrada, redukująca misję Kościoła do świeckiego dialogu i relatywizmu, stanowi jawną zdradę integralnej wiary katolickiej, ignorując absolutne panowanie Chrystusa Króla nad narodami i konieczność nawrócenia heretyków.
Portal ACI Prensa (9 września 2025) relacjonuje wypowiedź „kardynała” Pierbattisty Pizzaballi, łacińskiego „patriarchy Jerozolimy”, który podczas Festiwalu Filmowego w Wenecji stwierdził, że przemoc w Strefie Gazy jest „wynikiem lat dehumanizującej retoryki”. Nawołując do zastąpienia „języka nienawiści” narracją „otwierającą horyzonty”, uzurpator w purpurze pomija kluczowy fakt: Żadne ludzkie rozwiązania nie zastąpią publicznego panowania Chrystusa Króla nad narodami.
Portal eKAI (5 września 2025) relacjonuje komentarz „kardynała” Pierbattisty Pizzaballi OFM do fragmentu Ewangelii (Łk 14,25-33), w którym hierarcha struktury posoborowej przedstawia wizję naśladowania Chrystusa jako „zerwania ze wszystkim, co trzyma nas w niewoli starego sposobu myślenia”, w tym z tradycyjnych więzów rodzinnych. W tekście pojawiają się sformułowania o „nowej tożsamości”, „otwarciu na szerszą przynależność” oraz „nowym sposobie miłowania”, który ma zastąpić naturalne relacje.
Portal eKAI (27 sierpnia 2025) relacjonuje decyzję „księży” i „sióstr zakonnych” o pozostaniu z uchodźcami w Strefie Gazy, współpracując z prawosławnym patriarchą Teofilem III i powołując się na słowa „papieża” Leona XIV. Dokument jawi się jako manifest politycznego zaangażowania neo-kościoła w służbie rewolucji humanitarnej, całkowicie pomijając nadprzyrodzony cel Kościoła.
