„Uznanie własnej kruchości nie jest kapitulacją, lecz bramą do wolności i zjednoczenia z boską Rzeczywistością” – taki tytuł nosi artykuł Piotra Sikory w „Tygodniku Powszechnym” (nr 08/2026). Autor, o…
Portal „Tygodnik Powszechny” (17 grudnia 2025) w artykule Piotra Sikory zatytułowanym „Ogień krzepnie, moc truchleje” dokonuje modernistycznej dekonstrukcji Bożego Narodzenia, redukując Wcielenie Słowa do naturalistycznej metafory uwikłanej w ewolucyjny determinizm. Autor, powołując się na obserwacje ptaków przy karmniku i wiersz Miłosza, forsuje tezę o wrodzonej przemocy materii rzekomo potwierdzającej „bezlitosny aspekt materialnego świata”, by następnie zakwestionować tradycyjne rozumienie Boga jako Transcendentnego Stwórcy.
Portal Tygodnik Powszechny (2 grudnia 2025) propaguje praktykę medytacyjną opartą na technikach uważności (mindfulness), przedstawiając ją jako narzędzie duchowego przygotowania na Adwent. Artykuł Piotra Sikory zatytułowany „Czekanie na Szept Boga” proponuje czytelnikom ćwiczenie polegające na codziennym wyciszeniu zmysłów i „byciu bez określeń”, co stanowi jawny przejaw synkretyzmu religijnego sprzecznego z katolicką ascezą.
Portal Tygodnik Powszechny (9 września 2025) relacjonuje tekst Piotra Sikory promujący praktyki modlitewne mnichów wschodniego chrześcijaństwa jako uniwersalne „życiowe porady”. Autor powołuje się na św. Izajasza Pustelnika, św. Jana Klimaka i Maksyma Wyznawcę, przedstawiając hesychasm jako remedium na współczesny niepokój. W centrum propozycji znajduje się technika „modlitwy Jezusowej” połączona z oddechem oraz koncepcja „uwolnienia umysłu” od logismoi (myśli powiązanych z namiętnościami). Tekst zawiera liczne odniesienia do współczesnych badań kognitywnych, pomijając jednak kluczowe aspekty katolickiej doktryny o łasce i nadprzyrodzonym celu człowieka.
Portal Tygodnik Powszechny (9 września 2025) promuje tekst Piotra Sikory, który przedstawia praktyki modlitewne wschodniego chrześcijaństwa jako remedium na „powakacyjny reset”. Autor, powołując się na ojców pustyni i bizantyjskich mistyków, forsuje koncepcję „czystej modlitwy” jako techniki prowadzącej do doświadczenia jedności z Bogiem poprzez wyciszenie umysłu i synchronizację oddechu z powtarzaniem imienia Jezus. Całość to przykład modernistycznej redukcji życia duchowego do psychologicznych mechanizmów, całkowicie oderwanej od katolickiej doktryny o łasce i pośrednictwie Kościoła.
