Wstęp
Portal eKAI relacjonuje homilię biskupa Mariana Florczyka na Środę Popielcową 2026 roku w katedrze kieleckiej. Kazanie skupia się na symbolice popiołu jako zachęcie do „przemiany życia”, odnajdywania Boga i „spalenia zła” (wulgaryzmu, nienawiści, grzechów). Język jest emocjonalny i psychologicznie nastawiony, całkowicie pomijając teologiczne, dogmatyczne i sakramentalne wymiary Wielkiego…
Portal „Tygodnik Powszechny” (17 lutego 2026) publikuje artykuł psychologa Michała Bilewicza, w którym próbuje zrozumieć transgeneracyjny przekaz traumy poprzez wyłącznie naturalistyczne i psychologiczne kategorie. Artykuł ten stanowi symptomaticzny przykład całkowitego zawężenia problemu ludzkiego cierpienia do sfery biologicznej i społecznej, z całkowitym pominięciem nadprzyrodzonego wymiaru grzechu pierworodnego, kary za grzech oraz jedynego prawdziwego lekarstwa w Sakramencie Pojednania.
Portal eKAI relacjonuje rzekome objawienia Koronki do Miłosierdzia Bożego siostrze Faustynie Kowalskiej z 13 i 14 września 1935 roku, podkreślając jej popularność, obietnice łask dla grzeszników oraz zachętę ze strony „papieża” Jana Pawła II i wydarzenia „Symfonia Miłosierdzia”. Artykuł pomija całkowicie historyczny kontekst potępienia pism Faustyny, skupiając się na promocji nabożeństwa jako „potężnej modlitwy”. To nie jest autentyczne nabożeństwo katolickie, lecz modernistyczna nowinka, potępiona przez Magisterium przed 1958 rokiem, służąca relatywizowaniu grzechu i odrzucaniu sprawiedliwości Bożej.
Cytowany artykuł relacjonuje wideoprzesłanie „papieża” Leona XIV skierowane do uczestników trzeciego kongresu Panafrykańskiej Katolickiej Sieci Teologii i Duszpasterstwa w Afryce. Przemówienie wiąże się z rzekomym Rokiem Jubileuszowym i koncentruje na „cnocie nadziei”, promując hasło: „Kroczyć razem w nadziei jako Kościół – Rodzina Boga w Afryce”. „Papież” akcentuje programy duszpasterskie, które „otwierają serca i umysły” na „prawdę i miłość Boga”, wzywa do budowania „rodziny Kościołów lokalnych” i „sieci wsparcia”, określając Kościół jako „latarnię nadziei dla narodów”. Dominuje język wspólnoty, wsparcia i „kroczenia razem”, z pominięciem kwestii wiary, potępienia błędu, łaski uświęcającej, sakramentów i konieczności podporządkowania narodów królowaniu Chrystusa. Konkluzja: to program naturalistyczny, który substytuuje nadprzyrodzoną nadzieję psychologiczną pociechą, a misję Kościoła – socjologiczną „siecią wsparcia”.
Cytowany artykuł relacjonuje entuzjastyczne świadectwa młodych uczestników posoborowego „Jubileuszu Młodzieży” w Rzymie: wyjazd jako „duchowe doświadczenie”, wzruszenia na Tor Vergata, zachwyt bliskością „papieża” Leona XIV, radość z „adoracji” w masowym tłumie, poczucie wspólnoty ponad granicami. Wzmiankowane są liczby (ponad milion młodych, tysiące „kapłanów” i „biskupów”), a polska młodzież spotykała się w Casa Polonia na „modlitwach, katechezach i koncertach”. Całość jest celebracją emocji, socjologii tłumu i papolatrii bez choćby jednego słowa o łasce uświęcającej, odpuszczeniu grzechów, potrzebie spowiedzi, dogmacie, panowaniu Chrystusa Króla i powadze Sądu – a więc bez realiów Wiary katolickiej.
Jubileuszowa mistagogia bez łaski: humanitarny emocjonalizm zamiast wiary katolickiej
Cytowany artykuł relacjonuje przemówienia i celebracje w ramach Casa Polonia podczas posoborowego „Jubileuszu Młodzieży” w Rzymie (01 sierpnia 2025). W centrum stoi homilia kard. Grzegorza Rysia, akcentująca hasło: „wiara i niewiara rozstrzygają się w codzienności”. Opisane są koncelebracje z udziałem Stanisława Dziwisza, Konrada Krajewskiego, Grzegorza Suchodolskiego i innych, a także elementy programowe: „Dzień Pojednania”, przystępowanie młodzieży do spowiedzi na Circo Massimo, „Godzina W”, oraz katechezy dominikanów Adama Szustaka i Tomasza Nowaka o „miłości”. Ryś mówi o „bezsilnym Jezusie”, o „spotkaniu z Osobą” (Pawła VI, Benedykta XVI, Franciszka), o „Bogu, który pracuje w szczególny sposób” w czasie Jubileuszu, oraz o codziennej bliskości przy konfesjonale i ołtarzu, która jednak nie zawsze rodzi wiarę. Całość utrzymana jest w emocjonalno-motywacyjnym rejestrze, bez jasnej doktrynalnej wykładni wiary, łaski i sakramentów. Ostre podsumowanie: to nie głos Kościoła, lecz program pastoralnego naturalizmu, gdzie łaska bywa sloganem, a sakramenty sprowadza się do psychologii relacji.
