Pius XI Quas Primas

Duchown katolicki modlący się przy ołtarzu w kościele, symbolizujący żałobę i duchowe wsparcie w obliczu morderstwa Charliego Kirka, ukazujący powagę, wiarę i sprzeciw wobec liberalizmu.
Świat

Zamordowany Charlie Kirk: Liberalizm jako rebeliant przeciw Bogu i Prawdzie

LifeSiteNews publikuje list Johna-Henry’ego Westena, w którym autor opłakuje morderstwo Charliego Kirka, założyciela Turning Point USA, zabitego 10 września 2025 roku na kampusie Utah Valley University. Westen przedstawia Kirka jako obrońcę życia i rodziny, podkreślając jego dążenie do dialogu w obliczu lewicowej agresji, i wzywa do bezkompromisowej walki z liberalizmem jako ideologią buntu przeciw Bogu. Tekst kończy apelem o modlitwę i wsparcie dla LifeSiteNews. Ta elegia, choć pozornie katolicka, zdradza głęboką teologiczną nieszczerość, redukując walkę duchową do politycznego aktywizmu bez uznania panowania Chrystusa Króla.

Kapłan w tradycyjnych szatach przed ołtarzem, z ruinami Gazuy w tle, wyraz smutku i moralnej krytyki wobec milczenia Kościoła wobec ludobójstwa
Świat

Milczenie Watykanu wobec ludobójstwa w Gazie: zdrada Królestwa Chrystusa

Portal LifeSiteNews relacjonuje rozkaz izraelskiej armii ewakuacji całego miasta Gaza, gdzie ponad milion Palestyńczyków zmaga się z celowo wywołanym głodem i bombardowaniami, mającymi na celu ich wypędzenie i zniszczenie infrastruktury. Artykuł podkreśla heroizm katolickich i prawosławnych duchownych, którzy pozostają z chorymi i niedożywionymi wiernymi w parafiach, odmawiając ucieczki na południe, gdzie zagrożenie jest równie śmiertelne. Podaje też szacunkowe dane ofiar: co najmniej 64 522 zabitych w Gazie od października 2023 roku, w tym 20 000 dzieci, z szerszymi stratami sięgającymi 322 610, w tym pośrednimi z powodu głodu.

Obraz katolickiego duchownego w tradycyjnym stroju w poważnej, sakralnej scenerii, symbolizujący wierność naukom Kościoła i krytykę modernistycznych tendencji
Posoborowie

Leon XIV i modernistyczna hermeneutyka natury: zdrada katolickiej teologii stworzenia

Vatican News relacjonuje przesłanie „papieża” Leona XIV do uczestników XII Latynoamerykańskiego Kongresu Nauki i Religii, zatytułowanego „Języki stworzenia. Hermeneutyka naukowa, filozoficzna i teologiczna Księgi Natury jako droga nadziei”, wygłoszone w Rzymie w Ateneum Regina Apostolorum. Tekst, podpisany przez „kardynała” Pietro Parolina, cytuje św. Augustyna z dzieła De Genesi ad litteram, wzywając do przekraczania mierzonych rzeczy ku kontemplacji „Miary bez miary”, „Liczby bez liczby” i „Ciężaru bez ciężaru”. Kongres ma być okazją do interdyscyplinarnej refleksji nad naukami przyrodniczymi, teologią i filozofią w poszukiwaniu nadziei, z naciskiem na orędzie Stworzenia w czasach utrapienia. Ta modernistyczna farsa pod płaszczykiem augustyńskiej mądrości ukazuje całkowite bankructwo posoborowej teologii, redukującej Boże Objawienie do naturalistycznej hermeneutyki, gdzie nadzieja staje się pustym sloganem bez Chrystusa Króla.

Tradycyjna katolicka scena Eucharystii z wiernym przyjmującym na język w staroświeckim kościele, ukazująca głęboką czcią i wierność tradycji.
Posoborowie

Argentyński „Arcybiskup” Zakazuje Klęczącej Komunii: Bluznierstwo Przeciw Eucharystii

Portal LifeSiteNews relacjonuje, że „arcybiskup” Jorge Eduardo Lozano z San Juan de Cuyo w Argentynie wydał pismo zabraniające neofitom i katechumenom przyjmowania Komunii Świętej klęcząc lub na język, nakazując wyłącznie pozycję stojącą i do ręki. Dokument ten, potępiony przez InfoVaticanę jako „nadużycie władzy” o satanistycznym zapachu, narzuca identyczną praktykę ministrantom eucharystycznym. Ta decyzja, sprzeczna z wielowiekową tradycją Kościoła, redukuje Najświętszy Sakrament do profanum, co stanowi jawną manifestację apostazji posoborowej struktury.

Grupa wiernych modlących się na Wawelu, ukazująca tradycyjną katolicką pobożność i szacunek wobec świętości w realistycznej, sakralnej scenerii
Kurialiści

„Kościół, który żyje”? Retoryka bez łaski uświęcającej i bez Krzyża

eKAI relacjonuje Mszę na Wawelu inaugurującą 45. Pieszą Pielgrzymkę Krakowską na Jasną Górę, podczas której abp Marek Jędraszewski przedstawia pielgrzymowanie jako „czas świadectwa o Kościele, który żyje”, rozwija symbolikę trzech gór (Tabor–Wawel–Jasna Góra), zachęca do modlitwy za „papieża” Leona XIV, za władzę świecką oraz o powołania, akcentując trwanie tradycji i „chrześcijańską tożsamość” narodu. Całość spina ton naturalistyczno-symbolicznej mobilizacji i instytucjonalnego samopotwierdzenia „Kościoła”, przy niemal całkowitym przemilczeniu łaski uświęcającej, konieczności wyznania integralnej wiary, grzechu, pokuty, piekła i sądu; to esencjonalna próba ocalenia posoborowej narracji bez nawrócenia do pełni katolickiej prawdy.

Realistyczne, pełne szacunku zdjęcie przedstawiające tradycyjną katolicką świątynię z kapłanem w ornatach trzymającym krucyfiks oraz wiernych w modlitwie, podkreślające duchową głębię i wiarę.
Kurialiści

Szkoła bez łaski: naturalistyczna etyka i posoborowa „religia” jako tandem demoralizacji

Portal Opoka informuje o wypowiedziach Dawida Lipskiego, nauczyciela etyki i członka Komitetu Inicjatywy Ustawodawczej „Tak dla religii lub etyki w szkole”, który w obliczu decyzji MEN ograniczających rangę religii i etyki w szkołach, wzywa do tworzenia wspólnego frontu nauczycieli obu przedmiotów. Przywoływane są jego oceny, że decyzje resortu spowodują wybór „niczego”, oraz że etyka jako filozofia moralna jest „uniwersalna” i nie stoi w opozycji do religii. Artykuł odnotowuje też telewizyjną deklarację Barbary Nowackiej, iż „szkoła nie jest miejscem, gdzie dzieci powinny być formowane religijnie”, a także wzmiankuje obywatelski projekt „Religia lub etyka w szkole” i zebranie pół miliona podpisów. Konkluzja materiału jest taka, że „religia” i „etyka” powinny razem bronić swoich praw i wartości w systemie szkolnym – i właśnie to stanowi sedno błędu: redukcję religii do wymienialnej opcji wychowawczej obok naturalistycznej etyki, co jest zaprzeczeniem katolickiej zasady jedynego panowania Chrystusa nad porządkiem publicznym.

Katolicka matka klęcząca w modlitwie przed krucyfiksem w tradycyjnym kościele, wyraz wiary i nadziei podczas żałoby.
Polska

Zasiłek po poronieniu bez ustalania płci: humanitaryzm bez Boga i bezprawie wobec nienarodzonych

Portal Opoka informuje o zapowiedzianych przez Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej ułatwieniach dla rodziców po stracie dziecka: skrócony urlop oraz zasiłek macierzyński za ten okres, a także zasiłek pogrzebowy niezależnie od czasu trwania ciąży i bez konieczności ustalania płci. Dokumentowanie straty ma się odbywać na podstawie zaświadczenia o martwym urodzeniu (lekarz/położna) albo karty zgonu, bez wymogu badań genetycznych. Minister Agnieszka Dziemianowicz-Bąk uzasadnia zmiany koniecznością „odbiurokratyzowania” procedur i „empatii” wobec „osób po stracie”. Artykuł odnotowuje także, że dotąd bez ustalonej płci nie przysługiwały uprawnienia urlopowe i zasiłek pogrzebowy. Całość utrzymana jest w tonie biurokratyczno-humanitarnym, pozbawionym odniesienia do prawa Bożego, natury sakramentalnej małżeństwa i obiektywnego statusu moralnego dziecka od poczęcia.

To programowy naturalizm: państwo rozdaje zasiłki i słowa o „empatii”, ale dalej milczy o podstawowym prawie — prawie nienarodzonego do życia oraz o publicznym panowaniu Chrystusa nad ustawodawstwem.

Rewersyjne, pełne szacunku zdjęcie katolickie z ołtarzem, krzyżem i kapłanem w szatach, symbolizujące wiarę i tradycję, idealne do wpisu blogowego o tematyce katolickiej z perspektywy sedevacantistycznej.
Posoborowie

Seul 2027: spektakl młodzieżowy zamiast misji Kościoła

Portal Opoka informuje o ogłoszeniu przez „papieża” Leona XIV daty Światowych Dni Młodzieży w Seulu: 3–8 sierpnia 2027. W przemówieniu kończącym rzymski „Jubileusz Młodzieży” „papież” przypisał spotkaniu temat: „Odwagi! Ja zwyciężyłem świat!”, interpretując go jako zachętę do „pielgrzymki nadziei” i „wspólnego snucia marzeń”. Wskazał, że młodzi mają „głosić zwycięstwo Zmartwychwstałego Chrystusa nad złem i śmiercią” jako „pielgrzymi nadziei”. Wypowiedź utrzymana jest w tonie motywacyjno-humanistycznym i kończy się zaproszeniem na masowe wydarzenie w Seulu. To komunikat operujący emocją zbiorową i estetyką eventu, który ani jednym słowem nie wspomina o nawróceniu, pokucie, sakramencie pokuty, stanie łaski, piekle i sądzie – a więc o tym, co stanowi realną treść katolickiej nadziei.

Grupa młodych katolików modlących się przed kościołem, duchowny błogosławi ich, ukazując głęboką wiarę i duchowe zaangażowanie
Posoborowie

Seul 2027: spektakl młodzieżowy zamiast katolickiej wiary

Biuro watykańskie anonsuje, że 41. Światowe Dni Młodzieży odbędą się w Seulu w dniach 3–8 sierpnia 2027 r., co „papież” Leon XIV ogłosił na zakończenie Jubileuszu Młodzieży w Rzymie, wobec rzekomego miliona młodych z całego świata. Pada hasło przewodnie: „Odwagi! Ja zwyciężyłem świat!” (J 16,33). Wskazuje się na „azjatyckie” logo z czerwono‑niebieskim krzyżem, „pielgrzymkę symboli ŚDM” (krzyż oraz kopia ikony Salus Populi Romani) oraz genealogie ruchu (Manila 1995, „5 mln wiernych”). Ton to celebracja globalnego „wydarzenia” i logistyki. Jednym zdaniem: jest to reklamowa zapowiedź masowej imprezy religijno‑turystycznej, która zamiast prowadzić do Chrystusa, rozprasza w antropocentrycznym widowisku, w którym krzyż Chrystusa staje się gadżetem, a młodzi – targetem.

Szalony kapłan w tradycyjnych szatach przed ołtarzem z krucyfiksem, światło naturalne, podkreślające powagę i wiarę, obraz pełen szacunku i duchowości dla katolickiego bloga.
Posoborowie

„Nadzieja w nas”, nie w Chrystusie: katecheza bez łaski, bez krzyża, bez Kościoła

„Nadzieja w nas”, nie w Chrystusie: katecheza bez łaski, bez krzyża, bez Kościoła

Cytowany artykuł relacjonuje wystąpienia „ojców” Adama Szustaka i Tomasza Nowaka podczas tzw. Katechez Jubileuszowych w Casa Polonia w Rzymie, w ramach wydarzenia „Jubileusz Młodzieży”. Prelegenci reinterpretują perykopę o Marcie i Marji, sprowadzając ją do psychologicznego przesłania „nadziei”, definiowanej jako to, że „Bóg zajmie się tobą”, że poprowadzi przez trud i „nie po twojemu”, a nawet że „Bóg ma większą nadzieję w nas”. Jednocześnie akcent pada na emocjonalne przykłady, medialne persony („Langusta na palmie”, „Strefa Wodza”) i programy dla młodzieży, przy całkowitym milczeniu o grzechu, łasce uświęcającej, pokucie, o ofierze Mszy, o konieczności uświęcającego posłuszeństwa Chrystusowi Królowi i o jedynym celu nadziei – życiu wiecznym. Konkluzja jest jednoznaczna: to nie katecheza, lecz naturalistyczna retoryka samopoczucia, w której „nadzieja” zostaje wprzęgnięta w kult człowieka i zamieniona w autosoteriologię.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.