Pius XI

Zdjęcie Bożeny Dykiel w tradycyjnym katolickim wnętrzu, przedstawiające jej życie i śmierć z perspektywy sedewakantistów
Posoborowie

Świeckość jako jedyny dogmat: apoteoza aktorki w sekcie posoborowej

Portal „Gość Niedzielny”, organ prasowy struktury okupującej Watykan, informuje o śmierci Bożeny Dykiel, aktorki znanej z filmów Andrzeja Wajdy i seriali Stanisława Barei. Artykuł, pozbawiony jakiejkolwiek wzmianki o wierze, sakramentach czy życiu duchowym, stanowi klasyczny przykład całkowitego sekularyzmu i apostazji współczesnego „kościoła”. Publikacja taka w medium katolickim nie jest neutralna – jest świadectwem radykalnego odrzucenia primatu Boga nad życiem publicznym i prywatnym.

Posoborowie

Mitologia narodowego „prymasa” wobec królestwa Chrystusa

Portal eKAI.pl informuje o obchodach 100. rocznicy śmierci kard. Edmunda Dalbora, pierwszego prymasa Polski odrodzonej po zaborach, zorganizowanych w Gnieźnie. Uroczystości obejmowały konferencję naukową, wystawę oraz Mszę św. sprawowaną przez Prymasa Polski abp. Wojciecha Polaka, z homilią metropolity poznańskiego abp. Zbigniewa Zielińskiego. W tekście podkreślono „owocną prymasowską posługę” Dalbora w „trudnym czasie I wojny światowej i początków odradzania się niepodległej Ojczyzny”, cytując słowa kard. Stefana Wyszyńskiego, który widział w nim „znak jednoczącej się Polski”. Biskup Jan Kopiec w referacie pochwalił jego „dojrzałość, cierpliwość, stateczność i spokój”, a na podstawie ostatniego listu pasterskiego Dalbora stwierdził, że jego słowa o potrzebie panowania Chrystusa w życiu publicznym „nic nie straciły na aktualności”.

Posoborowie

Apostazja pod płaszczykiem humanitaryzmu: Caritas Lublin i bałwochwalstwo „służby”

Portal „eKAI.pl” informuje o inicjatywie Dziennego Ośrodka dla Osób Bezdomnych Caritas Archidiecezji Lubelskiej, gdzie 12 lutego 2026 roku goście i pracownicy wspólnie smażyli pączki. Artykuł przedstawia to jako wzorzec „wspólnoty” i „poczucia sprawczości”, gdzie „każdy z nas może znaleźć się w trudnej sytuacji. Ważne, żeby wtedy ktoś zobaczył w nas człowieka, nie problem do rozwiązania”. Mówiąc językiem integralnej wiary katolickiej, jest to klasyczny przykład **apostazji w działaniu** – humanitarne uczynki, oderwane od prawdziwego celu Kościoła, które są jedynie świeckim humanitaryzmem ukrytym pod chrześcijańską retoryką, a w praktyce służą legitymizacji heretyckiej struktury „Caritas” działającej w ramach sektora posoborowego.

Posoborowie

Ideologiczna inkwizycja ONZ: jak globaliści planują cenzurować prawdę o życiu

Portal eKAI.pl informuje o dokumencie Specjalnego Programu ONZ ds. Badań nad Reprodukcją Człowieka (HRP), działającego przy Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), który wzywa do pociągnięcia platform cyfrowych do odpowiedzialności za rozpowszechnianie treści pro-life, uznawanych za „dezinformację” podważającą prawa człowieka. Dokument przyjmuje za oczywiste, że dostęp do aborcji jest elementem praw człowieka, choć termin ten nie został przyjęty w wiążących dokumentach międzynarodowych, i szeroko definiuje „dezinformację” jako fałszywe, niedokładne lub wprowadzające w błąd informacje, które mają „potencjał do celowego podważania ochrony praw człowieka”. Jako przykład podano argument o zdolności dziecka nienarodzonego do odczuwania bólu, stwierdzając, że „nieprawidłowe przekonania o bólu płodu były związane z poglądami antyaborcyjnymi”. Dokument krytykuje także tradycyjne poglądy kulturowe i religijne oraz zarzuca amerykańskiej chrześcijańskiej prawicy wspieranie ruchów w Etiopii dążących do „demontażu prawa do bezpiecznej i legalnej aborcji”, przyjmując, że niewiążące opinie ekspertów ONZ ds. praw człowieka mają pierwszeństwo przed przekonaniami religijnymi. To kolejny krok w kierunku globalnej cenzury prawdy katolickiej o nienaruszalnej godności życia od poczęcia.

Kardynał Víctor Manuel Fernández przed tradycyjnym ołtarzem w kościele tridentyńskim
Posoborowie

Kardynał Fernández: Dokumenty Soboru Watykańskiego II nie mogą być „poprawione”

Kardynał Víctor Manuel Fernández, prefekt Dykasterii Nauki Wiary, w rozmowie z przełożonym SSPX, oświadczył, że dokumenty Soboru Watykańskiego II nie mogą być „poprawione”. Spotkanie to, odbywające się w ramach rzekomego „dialogu” o kanonicznej sytuacji SSPX, ujawniło bezwzględną postawę władz posoborowych: pełna akceptacja wszystkich tekstów soborowych jest warunkiem sine qua non jakiejkolwiek normalizacji. Fernández dodatkowo zagroził ekskomuniką za schizmę w przypadku konsekracji biskupów zapowiedzianych na lipiec. Ta wymuszona alternatywa – albo całkowite podporządkowanie się modernizmowi Soboru Watykańskiego II, albo stan oficjalnej niełaski – doskonale ilustruje dychotomię, przed którą stoi każdy katolik: wybór między wiernością niezmiennej Tradycji a uległością rewolucyjnej nowoczesności wcielonej w doktrynie i praktyce soborowej.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.