pobożność

Tradycyjny obraz katolickiego wnętrza kościoła z krucyfiksem i wiernymi podczas nabożeństwa, ukazujący głęboką pobożność i szacunek dla Krzyża.
Kurialiści

Krzyż w retoryce bez nawrócenia: modernistyczna imitacja katolicyzmu

Biuro Prasowe KEP relacjonuje uroczystość odpustową ku czci św. Jakuba w katedrze w Szczecinie (publikacja 26.07.2025), podczas której abp Antonio Guido Filipazzi, nuncjusz apostolski w Polsce, stwierdził: „Zbawienie dusz zależy zawsze przede wszystkim od Krzyża, a nie od ludzkich pomysłów czy środków”. W homilii przypisał paliuszowi „duchowy sens” i mówił o służbie zamiast władzy, pokornej ofierze, „piciu z kielicha” Chrystusa; wskazał na męczeństwo św. Jakuba. Zaznaczono, że abp Wiesław Śmigiel otrzymał paliusz od „papieża” Leona XIV w uroczystość Świętych Piotra i Pawła. Oto przykład retoryki, która przywołuje Krzyż słowem, a w praktyce wynosi struktury posoborowe, milczy o konieczności nadprzyrodzonego nawrócenia, o stanie łaski i o jedynym panowaniu Chrystusa Króla.

Realistyczne, pełne szacunku zdjęcie wnętrza kościoła katolickiego z kapłanem modlącym się przy ołtarzu, symbolizujące wiarę i tradycję.
Kurialiści

Migranci jako „misjonarze nadziei”? Naturalistyczna rewolucja bez Chrystusa Króla

Biuro Prasowe KEP relacjonuje orędzie „papieża” Leona XIV, zatytułowane „Migranci, misjonarze nadziei”, opublikowane na 111. Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy. Tekst łączy globalny kryzys migracyjny z „Jubileuszem Migrantów i Świata Misyjnego”, akcentuje „heroiczną wiarę” migrantów, porównuje ich wędrówkę do drogi Izraela oraz przypisuje katolickim migrantom „ożywienie skostniałych wspólnot”, kończąc aktem zawierzenia „Maryi, Pocieszycielce Migrantów”. W całym orędziu dominuje horyzontalny humanitaryzm, a milczenie o grzechu, nawróceniu, sakramentach i królowaniu Chrystusa stanowi oskarżenie zasadnicze.

Reverentny katolicki kapłan przed krucyfiksem w tradycyjnej świątyni, promienie światła przez witraże, podkreślający pokorę i oddanie Chrystusowi jako Królowi, w atmosferze głębokiej pobożności.
Kurialiści

„Wdzięczność” bez nawrócenia: jak posoborowy humanitaryzm zasłania Króla

Biuro Prasowe Konferencji Episkopatu Polski relacjonuje homilię abp. Antonio Guido Filipazziego, „Nuncjusza Apostolskiego w Polsce”, wygłoszoną 19 lipca 2025 r. na Jasnej Górze z okazji 25-lecia Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”. Mowa podkreśla „wdzięczność” i „przebłaganie” w Eucharystii, przywołuje Katechizm z 1992 r., „papieża” Franciszka, Sobór Watykański II oraz Jana Pawła II, koncentrując się na „kulturze życia” i „oddaniu siebie”, rzekomo jako filarze odnowy. Całość sprowadza Eucharystię do paliwa dla antropocentrycznej narracji o „darze życia” i „postawie wdzięczności” – milcząc o porządku łaski, konieczności wiary katolickiej integralnej, o grzechu śmiertelnym, pokucie i królowaniu Chrystusa nad narodami; to milczenie demaskuje naturalizm i posoborową apostazję.

Realistyczne, pełne szacunku zdjęcie pielgrzymów modlących się przed Jasną Górą, odzwierciedlające głęboką pobożność i duchową atmosferę pielgrzymki w katolickim stylu
Kurialiści

Kult pielgrzymki bez nawrócenia: posoborowy miraż „Jasnej Góry”

Cytowany artykuł informuje o apelu Tadeusza Wojdy, „arcybiskupa” i przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski, wzywającym do wzięcia udziału w pielgrzymkach na Jasną Górę. W tekście podkreślono, że wierni „z całej Polski” pielgrzymują, by prosić o „konieczne łaski” dla rodzin, Ojczyzny, Kościoła i bliskich, oraz że u stóp Częstochowskiej Ikony znajdują „prawdziwy pokój serca, pociechę w smutku, ukojenie w cierpieniu, drogę w ciemności”. Konkluzja brzmi jak mobilizacja logistyczna: „kto może, niech podejmie trud pielgrzymowania”. Brak tu choćby jednego słowa o grzechu śmiertelnym, stanie łaski, spowiedzi, sakramentalnym życiu, konieczności pokuty i nawrócenia – zamiast tego promuje się sentymentalny humanitaryzm i psychologiczne samopoczucie. To nie jest pobudka do katolickiej pokuty, lecz posoborowa kampania turystyki religijnej.

Sędziwy biskup w tradycyjnych szatach liturgicznych w kościele, z krzyżem i świecami, symbolizujący autentyczną władzę Kościoła katolickiego, w realistycznym, pełnym szacunku ujęciu.
Kurialiści

Nominacja „biskupa” w Radomiu: kolejny akt w teatrze posoborowej uzurpacji

Nominacja „biskupa” w Radomiu: kolejny akt w teatrze posoborowej uzurpacji

Cytowany artykuł informuje o nominacji Krzysztofa Dukielskiego – dotąd proboszcza parafii św. Jana Chrzciciela w Magnuszewie – na „biskupa” pomocniczego diecezji radomskiej. Decyzję miał ogłosić w południe urząd zwany Nuncjaturą Apostolską w Polsce, powołując się na wolę „papieża” Leona XIV. W tekście zamieszczono odnośniki do komunikatów i krótką notę prasową „Biura Prasowego Konferencji Episkopatu Polski”. To czysto biurokratyczna laurka, pozbawiona jakiegokolwiek wymiaru nadprzyrodzonego. Oto sedno problemu: mowa o kolejnym ogniwie w łańcuchu posoborowej sukcesji bez mandatu Chrystusa i bez gwarancji sakramentalnej ważności – kolejnym administracyjnym awansie w strukturach, które zerwały z integralną wiarą katolicką.

Kobieta klęcząca w modlitwie przed ołtarzem w kościele katolickim, odzwierciedlająca głęboką wiarę i pobożność
Kurialiści

Kult dialogu zamiast Chrystusa: oświadczenie KEP jako manifest modernizmu

Kult dialogu zamiast Chrystusa: oświadczenie KEP jako manifest modernizmu

Biuro Prasowe Konferencji Episkopatu Polski publikuje krótkie „Oświadczenie Przewodniczącego Komitetu KEP ds. Dialogu z Judaizmem”. Kardynał Grzegorz Ryś stwierdza: „antysemityzm w każdej postaci jest, zgodnie z nauczaniem Kościoła, grzechem i złem moralnym” oraz „negowanie Zagłady jest kłamstwem i stawia człowieka po stronie oprawców, a nie ofiar”. Tekst nie zawiera żadnego odniesienia do Chrystusa, do nadprzyrodzonego celu Kościoła, do łaski, nawrócenia Żydów do prawdziwej wiary ani do konieczności uznania królowania Chrystusa nad narodami. Końcowa podpiska: „kard. Grzegorz Ryś, Przewodniczący Komitetu KEP ds. Dialogu z Judaizmem”. Oświadczenie jest typowym dokumentem biurokratycznego humanitaryzmu, w którym Chrystus zostaje zastąpiony kultem dialogu, a moralność – prawami człowieka.

Reverentna scena katolicka z kapłanem przed ołtarzem, symbolizująca wiarę i oddanie, w tradycyjnym stylu, realistyczne, emocjonalne i pełne szacunku przedstawienie.
Kurialiści

Katalog nominacji bez Boga: triumf biurokracji nad wiarą

Katalog nominacji bez Boga: triumf biurokracji nad wiarą
Biuro Prasowe KEP publikuje notę o nominacji Mariusza Dmyterko na „biskupa” pomocniczego eparchii wrocławsko-koszalińskiej Kościoła greckokatolickiego, podając krótką metryczkę (data urodzenia, święcenia prezbiteratu, nominacja) oraz adres kontaktowy. Tekst wtopiony jest w gigantyczny, bezduszny spis personaliów posoborowych „biskupów” i „arcybiskupów” w Polsce i struktur „bizantyńsko-ukraińskich”, bez cienia teologicznego sensu i odniesień do prawdziwej natury Kościoła i sakramentów. Jedynym przesłaniem jest technokratyczna ewidencja stanowisk – bez odniesienia do łaski, wiary, jurysdykcji Bożej i celu nadprzyrodzonego. Oto krótka kronika apostazji w tonie biuletynu kadrowego.

Scena liturgiczna w tradycyjnej katolickiej świątyni podczas Mszy św., z kapłanem podnoszącym Eucharystię i wiernymi w modlitwie, ukazując głęboką pobożność i szacunek.
Posoborowie

Jubileusz jako spektakl socjologiczny: kult emocji zamiast łaski uświęcającej

Jubileusz jako spektakl socjologiczny: kult emocji zamiast łaski uświęcającej

Portal Vatican News relacjonuje spotkanie neofitów z „papieżem” Leonem XIV: kilkuset nowo ochrzczonych młodych Francuzów oraz „biskupi” francuscy słuchają krótkich napomnień o „konkretnym” przeżywaniu wiary; pojawiają się świadectwa emocjonalnego „doświadczenia”, statystyczne triumfy wzrostu chrztów, radość z „wspólnoty” i zachęta do aktywizmu jubileuszowego. Punkt ciężkości: emocja, socjologia i „konkret” zamiast teologii ofiary, grzechu, łaski uświęcającej i panowania Chrystusa nad narodami. Ten przekaz, zanurzony w posoborowym naturalizmie, ukrywa kluczową kwestię: co stanowi warunek i cel chrztu oraz czy w ogóle mówimy o sakramencie w porządku katolickim.

Kardynał modli się przed krzyżem w tradycyjnej katedrze, ukazując głęboką pobożność i wierność naukom katolickim bez nowoczesnych symboli.
Posoborowie

Ekologiczna religia na gruzach misji: „elektrownia” Watykanu jako manifest apostazji

Ekologiczna religia na gruzach misji: „elektrownia” Watykanu jako manifest apostazji

Portal watykański informuje o porozumieniu Stolicy Apostolskiej z Republiką Włoską w sprawie budowy instalacji agrowoltaicznej w ośrodku nadawczym Radia Watykańskiego w Santa Maria di Galeria, 18 km od Watykanu. Podkreśla się, że decyzja została ogłoszona Motu proprio „Fratello sole – Brat słońce”, jako rzekoma konsekwencja encykliki Laudato si, oraz że energia słoneczna ma „kluczową rolę” w transformacji środowiskowej. Umowę sygnowali Paul Gallagher i Francesco Di Nitt, a komunikat chwali „doskonałe relacje dwustronne” i zapewnia o poszanowaniu krajobrazu, dziedzictwa kulturowego oraz równowagi hydrogeologicznej. Tekst kończy się prośbą o wsparcie „misji niesienia słowa Papieża do każdego domu”. W całym przekazie milczy się o porządku nadprzyrodzonym, o panowaniu Chrystusa Króla i o zbawieniu dusz – a to milczenie demaskuje istotę: naturalistyczną religię człowieka, która zastąpiła wiarę katolicką.

Elderki kapłan modlący się w tradycyjnej katolickiej świątyni przy ołtarzu z krucyfiksem i świecami, symbolizujący głęboką pobożność i wierność tradycji katolickiej.
Kurialiści

Kult młodości zamiast panowania Chrystusa: symptom apostazji posoborowej

Kult młodości zamiast panowania Chrystusa: symptom apostazji posoborowej

Cytowany artykuł relacjonuje wystąpienia Stanisława Dziwisza i Roberta Chrząszcza podczas Mszy dla pielgrzymów z Archidiecezji Krakowskiej w rzymskim kościele Santa Maria in Traspontina w ramach tzw. Jubileuszu Młodych 2025. Dziwisz wzywa młodych do „spotkania” z Janem Pawłem II przy jego grobie i podkreśla, że „młodzi są nadzieją Kościoła”, wychwalając Światowe Dni Młodzieży oraz prosząc o „pokój w świecie”. Zaznacza też „duchową łączność” z „papieżem” Leonem XIV i przywołuje pamięć Franciszka. Chrząszcz zachęca młodych, by jubileusz traktowali jako pielgrzymkę sensu życia, przywołuje św. Ignacego, mówi o „byciu pielgrzymami nadziei” w duchu Franciszka i wzywa do „uczciwego życia”. Konkluzja: naturalistyczna retoryka, subiektywizacja wiary, kult osoby i młodości oraz przemilczenie nauki o łasce, grzechu, sądzie i królowaniu Chrystusa obnażają systemową apostazję posoborowego nurtu.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.