Portal Opoka (6 października 2025) relacjonuje skargi portugalskich „aktywistów” z tzw. flotylli „Sumud”, zatrzymanych przez izraelską marynarkę podczas próby naruszenia blokady Strefy Gazy. Powołując się na posłankę Bloku Lewicy Marianę Mortaguę, artykuł powiela narrację o „niehumanitarnym traktowaniu” przez Izrael, jednocześnie całkowicie pomijając teologiczną i doktrynalną perspektywę katolicką wobec konfliktu bliskowschodniego.
Portal Catholic News Agency (4 października 2025) relacjonuje działania „Caritas Philippines” po trzęsieniu ziemi na Cebu, akcentując „pomoc humanitarną” i „modlitewne gesty” struktur posoborowych. W artykule wymieniono: 68 ofiar śmiertelnych, 366 tys. poszkodowanych, uszkodzenie pięciu „kościołów” oraz wizytę „arcybiskupa” Alberta Sy Uya. „Papież” Leon XIV rzekomo wyraził „duchową bliskość”, zaś konferencja episkopatu ogłosiła „Narodowy Dzień Modlitwy i Publicznej Pokuty”. Całość utrzymana w tonie technokratycznej relacji, gdzie naturalistyczna pomoc materialna zastępuje nadprzyrodzoną misję Kościoła.
Portal Opoka relacjonuje historię posoborowego zgromadzenia „sióstr Misjonarek Najdroższej Krwi” w Holandii, które przekształciło swój klasztor w ośrodek dla ukraińskich uchodźców. Artykuł wychwala tę działalność jako „kontynuację tradycji gościnności” sięgającej 1914 roku, gdy siostry przyjmowały belgijskich uchodźców. Współczesna inicjatywa obejmuje zapewnienie mieszkania, naukę języka angielskiego, ogrodnictwo i „modlitwy o pokój”. W tekście brakuje jednak jakiejkolwiek wzmianki o prowadzeniu dusz do Chrystusa Króla czy obronie katolickiej tożsamości uchodźców.
Portal Opoka relacjonuje zatrzymanie międzynarodowej flotylli Sumud przez izraelską marynarkę wojenną podczas próby dostarczenia pomocy humanitarnej do Strefy Gazy. Wśród zatrzymanych znajdują się obywatele polscy, w tym poseł Franciszek Sterczewski (KO) i działacze palestyńscy. MSZ RP informuje o bezpieczeństwie zatrzymanych i zapewnieniu im opieki konsularnej.
Portal Gość Niedzielny (1 października 2025) relacjonuje decyzję Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża o czasowym zawieszeniu działań w mieście Gaza ze względu na eskalację działań wojskowych Izraela przeciwko Hamasowi. W komunikacie organizacji czytamy, że personel został przeniesiony, a pomoc ogranicza się do dostaw medycznych i wsparcia szpitala w Rafah. Artykuł powiela narrację o ofiarach po obu stronach konfliktu (66 tys. Palestyńczyków i 1200 Izraelczyków) oraz kryzysie humanitarnym, pomijając **całkowicie teologię wojny sprawiedliwej i moralną ocenę terroryzmu**.
Portal Watykan relacjonuje wizytę Josefa D. Blotza, „Wielkiego Szpitalnika” tzw. Suwerennego Zakonu Maltańskiego na Ukrainie, gdzie organizacja ta chlubi się pomocą dla 4 milionów osób poszkodowanych w konflikcie. Wychwalana „skuteczność” i „profesjonalizm” działań okazuje się jedynie świecką namiastką prawdziwego dzieła miłosierdzia, pozbawioną nadprzyrodzonej perspektywy i podporządkowaną logice globalistycznego humanitaryzmu.
Portal Gość Niedzielny (25 września 2025) relacjonuje decyzję włoskiego ministra obrony Guido Crosetto o wysłaniu drugiego okrętu wojskowego w rejon międzynarodowej flotylli zmierzającej ze „**pomocą humanitarną**” do Strefy Gazy. Choć Crosetto potępia atak dronów na cywilne jednostki, otwarcie kwestionuje sens „**wystawiania na ryzyko bezpieczeństwa obywateli włoskich**”, sugerując, że pomoc można dostarczyć bezpieczniejszymi kanałami. Artykuł, tkwiący w geopolitycznym redukcjonizmie, całkowicie pomija **nadprzyrodzony wymiar miłosierdzia**, sprowadzając chrześcijański obowiązek wsparcia prześladowanych do kalkulacji ryzyka i technokratycznych rozwiązań.
Relacja Wojciecha Pięciaka z Tygodnika Powszechnego (15 września 2025) opisuje transport pomocy humanitarnej na Ukrainę, napotkane blokady wojskowe i napięcia społeczne związane z rekrutacją do armii. Autor relacjonuje, jak ukraińscy kierowcy ostrzegają przed „ludokradcami” z komend uzupełnień, podkreśla brak ochotników, desperackie „szorowanie po dnie” rezerw ludzkich oraz motywację płynącą z braku alternatywy wobec rosyjskiej agresji.
Portal Konferencji Episkopatu Polski (12 września 2025) informuje o raporcie Caritas Polska „Rok po powodzi”, w którym organizacja chwali się zebraniem ponad 75 milionów złotych na pomoc powodzianom z września 2024 roku, przekazaniem 65 milionów beneficjentom, wsparciem dla 10 tysięcy rodzin, dostawą 1630 ton pomocy humanitarnej, zaangażowaniem 4 tysięcy wolontariuszy oraz organizacją wigilijnych spotkań dla ponad 1500 osób. Te działania, przedstawione jako owoc solidarności i skoordynowanej sieci diecezjalnych Caritas, mają rzekomo przekształcać empatię w konkretne wsparcie materialne.
Caritas Diecezji Radomskiej, struktura zależna od posoborowej „diecezji radomskiej”, ogłasza akcję „Tornister Pełen Uśmiechu”, mającą na celu zbiórkę przyborów szkolnych dla dzieci w Polsce i na Ukrainie, gdzie posługę pełnią „kapłani” z tejże struktury. Koordynatorka Szkolnych Kół Caritas, Iwona Stępniewska, zachęca parafie, szkoły, firmy i osoby indywidualne do udziału, podkreślając potrzebę zeszytów, długopisów, kredek i plasteliny, zbiórka trwa do 28 września, a dary można składać w parafiach, szkołach lub siedzibie Caritas przy ulicy Kościelnej w Radomiu. – Zachęcamy i zapraszamy wszystkie Szkolne Koła Caritas, Parafialne Zespoły Caritas, a także sklepy, firmy oraz osoby indywidualne do przyłączenia się do naszej akcji. Dary trafią do dzieci w Polsce i placówek na Ukrainie. Ta pozorna dobroczynność maskuje jednak całkowite bankructwo integralnej wiary katolickiej, redukując caritas do naturalistycznego humanitaryzmu, oderwanego od nadprzyrodzonej misji Kościoła.
