Portal Opoka informuje o procesie beatyfikacyjnym Franciszka Ksawerego Van Thuana, przedstawiając go jako „wietnamskiego odpowiednika Prymasa Tysiąclecia” z uwagi na 13-letnie więzienie komunistyczne i duchowe zapiski. Artykuł gloryfikuje rzekomą „drogę nadziei” Van Thuana, całkowicie pomijając dogmatyczną ocenę jego posługi w strukturach posoborowej sekty.
Wystawa „Jan Paweł II. Człowiek, Papież, Święty” w obiektywie Gianniego Giansantiego, otwarta w Zamku Świętego Anioła z okazji Roku Jubileuszowego 2025 i czynna do 30 listopada, przedstawia pontyfikat Karola Wojtyły jako ikonę globalną, skupiając się na fotografiach ukazujących jego siłę duchową i ludzką kruchość. Kuratorka Ilaria Schiaffini podkreśla, jak obrazy te łączą sacrum z codziennością, czyniąc Wojtłę symbolem pokoju i dialogu w nowoczesnym świecie. Artykuł z portalu eKAI (17 września 2025) relacjonuje to jako podróż w głąb epoki, gdzie fotografia staje się uniwersalnym językiem pamięci zbiorowej. Ta celebracja nie jest jednak niewinnym wspomnieniem, lecz subtelnym narzędziem relatywizowania herezji, które pod pozorem dialogu zburzyły integralną wiarę katolicką.
Robert Redford, aktor urodzony w 1936 roku, zmarł w wieku 89 lat, jak relacjonuje artykuł z portalu Więź.pl autorstwa Damiana Jankowskiego z 16 września 2025. Tekst wspomina jego karierę filmową, klasyki takie jak Żądło, Wielki Gatsby czy Butch Cassidy i Sundance Kid, podkreślając jego urodę, role szlachetnych przestępców i wkład w kino niezależne poprzez festiwal Sundance. Autor wyraża osobisty żal i nostalgię za erą gwiazdorskiego kina lat 70., kończąc refleksją o Redfordzie jako „ostatnim gentlemanie kina”.
Portal eKAI informuje o śmierci 14 września 2025 roku w wieku 87 lat Antoniego Dydycza, określonego jako „biskup senior diecezji drohiczyńskiej” i członka zakonu kapucynów, z prośbą o modlitwy za jego duszę do „Miłosierdzia Bożego”. Tekst przedstawia biografię: urodzony w 1938 roku w Serpelicach, wstąpił do kapucynów w 1954, przyjął święcenia kapłańskie w 1963 od biskupa łomżyńskiego Czesława Falkowskiego, pełnił funkcje zakonne i administracyjne, w tym prowincjała i definitora generalnego w Rzymie, uzyskał doktorat z historii w 1994, został „prekonizowany biskupem drohiczyńskim” przez Jana Pawła II, otrzymał „święcenia biskupie” od nuncjusza Józefa Kowalczyka, sprawował urząd do 2014 roku, angażował się w komisje „episkopatu” i otrzymał odznaczenia świeckie.
Portal eKAI relacjonuje premierę filmu „Triumf serca” o rzekomym „świętym” Maksymilianie Kolbem, który wejdzie do kin 12 września 2025 roku. Obraz, wyreżyserowany przez Anthony’ego D’Ambrosio, skupia się na ostatnich dniach życia franciszkanina w Auschwitz, gdzie dobrowolnie oddał życie za współwięźnia, z retrospekcjami kluczowych momentów jego biografii. Aktor Marcin Kwaśny podkreśla wyzwanie roli, a reżyser akcentuje duchową siłę i miłość silniejszą niż śmierć, finansowaną przez darczyńców z USA jako „misję ratowania kultury”. Tytuł nawiązuje do kontrastu z nazistowskim „Triumfem woli”, promując miłość jako prawdziwy triumf.
Portal eKAI relacjonuje wystąpienie „arcybiskupa” większego kijowsko-halickiego Światosława Szewczuka, który w kontekście wojny rosyjsko-ukraińskiej określił ukraińskie siły zbrojne jako „prawdziwych rozjemców”, twierdząc, że „chronią przestrzeń życia, płacąc za to własną krwią”. „Arcybiskup” wyraził wdzięczność międzynarodowej „koalicji chętnych” próbującej powstrzymać Rosję, wspomniał też o modlitwach w wiedeńskim kościele św. Barbary z okazji 250-lecia kolegium „Barbareum”.
Portal eKAI (1 września 2025) informuje o planowanej na 19 października kanonizacji Bartola Longo przez „papieża” Leona XIV, wraz z sześciorgiem innych błogosławionych. Artykuł wychwala Longo jako „apostoła różańca”, nawróconego satanistę i założyciela sanktuarium w Pompejach, przypominając jego beatyfikację przez „papieża” Wojtyłę w 1980 roku oraz zatwierdzenie rzekomego cudu przez „papieża” Bergoglio w 2025. Ten propagandowy laudacja stanowi jedynie kolejny przejaw teologicznego rozkładu sekty posoborowej.
Cytowany artykuł Sebastiana Adamkiewicza (Więź.pl, 6 sierpnia 2025) szkicuje bilans dwóch kadencji Andrzeja Dudy jako produktu polaryzacji: polityka „bez właściwości”, bez zaplecza, miotanego między partyjnym lojalizmem a sporadycznymi wetami, umiarkowanie sprawnego w polityce zagranicznej, słabego w kreacji „męża opatrznościowego” oraz zwycięskiego głównie dzięki słabości konkurencji. Tekst rozwija wątki pauperyzacji urzędu prezydenta, konfliktu o sądy, memicznego wizerunku i strukturalnego rozkładu instytucji w warunkach plemiennej polityki. Kończy się wnioskiem, że w „gromadzie ślepców królem był jednooki”. To studium naturalistycznego redukcjonizmu: państwo, prawo, człowiek i historia zostają opisane bez Boga, bez łaski, bez celu nadprzyrodzonego – a więc bez prawdy.
