Portal National Catholic Register (12 marca 2026) donosi o spotkaniu, do którego doszło w Rzymie między antypapieżem Leonem XIV (Robertem Prevostem) a „kardynałem” Dominique Mathieu, „arcybiskupem” Teheranu-Isfahanu, po jego ewakuacji z ogarniętego konfliktami zbrojnymi Iranu. Mathieu, belgijski franciszkanin mianowany przez nieboszczyka Jorge Bergoglio w 2024 roku, opuścił swoją placówkę wraz…
Portal Opoka informuje o uroczystości na placu Marszałka Józefa Piłsudskiego w Warszawie, podczas której nowo zaprzysiężony prezydent Karol Nawrocki przejął zwierzchnictwo nad Siłami Zbrojnymi RP. Podano, że prezydent przyjął meldunek od generała Wiesława Kukuły, w asyście ministra Władysława Kosiniaka‑Kamysza powitał dowódców, oddał honory sztandarom i wygłosił pierwsze przemówienie w roli zwierzchnika sił zbrojnych. Relacja ma charakter kronikarski, usprawiedliwiający formalny rytuał państwowy. Kończy ją laudacja w sekcji „Polecane”, łącząca przekaz z innymi pozycjami medialnymi, w tym z wątkiem „Mszy św. po zaprzysiężeniu” – bez wskazania na prymat Prawa Bożego nad państwowym i bez minimalnej próby odwołania do porządku nadprzyrodzonego. Teza: to jest modelowy przykład naturalistycznego państwowego kultu, w którym wojskowa pompa zastępuje wyznanie królewskiej władzy Chrystusa nad narodami.
Portal LifeSiteNews (12 marca 2026) informuje o przyjęciu przez uzurpatora Leona XIV (Roberta Prevosta) rezygnacji dwóch prominentnych figur wschodniego obrządku chaldejskiego: „biskupa” Emanuela Shalety oraz „kardynała” Louisa Raphaëla Sako. Cytowany artykuł relacjonuje, że Emanuel Shaleta, stojący na czele eparchii w San Diego, został aresztowany na lotnisku podczas próby ucieczki…
Cytowany artykuł relacjonuje wypowiedź „papieża” Leona XIV podczas audiencji ogólnej w Watykanie z okazji 80. rocznicy Hiroszimy i Nagasaki. „Leon XIV” zapewnia o modlitwie za ofiary oraz stwierdza, że wydarzenia te są „uniwersalnym ostrzeżeniem” przed wojną i bronią nuklearną. Następnie apeluje, by „złudne poczucie bezpieczeństwa oparte na groźbie wzajemnego zniszczenia ustąpiło miejsca narzędziom sprawiedliwości, praktyce dialogu i zaufaniu do braterstwa”. Język oraz treść wpisują się w posoborowy humanitaryzm bez Krzyża i bez królowania Chrystusa, co samo w sobie stanowi wyrok: mówienie o pokoju poza panowaniem Chrystusa Króla jest jałowym frazesem i duchowym oszustwem.
Cytowany artykuł relacjonuje rekolekcje oazowe trzeciego stopnia Ruchu Światło-Życie w Rzymie (27 uczestników z Polski, Niemiec, Anglii i Białorusi), zorganizowane przez Międzynarodowe Centrum Ewangelizacji „Drogocenna Perła” z Carlsbergu. Rekolekcje zbiegły się z „Jubileuszem Młodzieży”, którego kulminacją były masowe spotkania z „papieżem” Leonem XIV i emocjonalne deklaracje młodych o „młodym Kościele”, radości ze spotkania z „papieżem”, akcentowaniu „pokoju”, „wspólnoty” i „piękna Kościoła”. Wspominany jest patronat Jana Pawła II nad oazami w Rzymie od 1979 r., a narracja młodych sprowadza się do zachwytu nad masowym zgromadzeniem, „adoracją w ciszy”, „rolą Maryi jako Matki Kościoła” oraz wzruszeniem wobec „ogromu posługi papieża”. Zasadniczy ton – sentymentalno-psychologiczny, bez jakiegokolwiek odwołania do dogmatu, łaski uświęcającej, nawrócenia i królowania Chrystusa nad narodami. Konkluzja reportażu to propaganda masowych zgromadzeń i zachęta do wsparcia „niesienia słowa Papieża”.
To nie jest opis katolickich rekolekcji, lecz kronika modernistycznego kultu człowieka i autorytetu medialnego, w którym łaska i prawda zostały zastąpione emocją i socjotechniką.
Portal Opoka informuje o zakończonym w Rzymie „Jubileuszu Młodych” (29 lipca – 3 sierpnia 2025), w którym, według relacji, uczestniczył ponad milion młodych, w tym 20 tysięcy z Polski. Tekst cytuje emocjonalne świadectwa (Agnieszka, Nikola, Weronika, Radek) i wypowiedzi „papieża” o wolności wyboru, przyjaźni z Chrystusem i odwadze decyzji, podkreślając rzekomo formacyjny wymiar wydarzenia: modlitwy, katechezy, koncerty i „doświadczenie Kościoła”. Całość sprowadzono do humanitarnej narracji o „odwadze bycia sobą” i „relacjach”, z symbolicznymi odniesieniami do Boga, lecz bez twardych kryteriów prawdy i łaski. Zasadniczym grzechem tekstu jest triumfalne przemilczenie kwestii łaski uświęcającej, sakramentów w ich prawdziwej ważności i konieczności poddania się Prawu Chrystusa Króla – na rzecz miękkiej psychologii i naturalizmu.
Portal LifeSiteNews (12 marca 2026) donosi o gorszącej „ekumenicznej liturgii Harry’ego Pottera”, która odbyła się w parafii Herz-Jesu w Herne, należącej do „archidiecezji” Paderborn. Wnętrze świątyni zostało sprofanowane i przekształcone w „magiczną scenerię” rodem z Hogwartu, z latającymi świecami, muzyką filmową i inscenizacjami, co poprzedzono serwowaniem posiłków i napojów wewnątrz…
Portal National Catholic Register (12 marca 2026) relacjonuje pogrzeb Pierre’a El-Rahi, „księdza” maronickiego, który zginął w wyniku ostrzału w południowym Libanie. Uroczystości w kościele św. Jerzego w Qlayaa, z udziałem przedstawicieli lokalnej hierarchii posoborowej oraz dowództwa armii, stały się okazją do manifestacji sentymentalizmu i pustych wezwań do pokoju, w…
Portal Opoka informuje o ceremonii na Zamku Królewskim (06.08.2025), podczas której Prezydent Rzeczypospolitej Karol Nawrocki objął zwierzchnictwo nad Orderem Orła Białego i Orderem Odrodzenia Polski, stając się ich Wielkim Mistrzem i przewodniczącym Kapituł. Przypomniano genezę i znaczenie odznaczeń, ich rzekomy „głęboki wymiar historyczny i symboliczny”, zapowiedziano przemówienie prezydenta. Całość jest hołdem dla państwowego rytuału, pozbawionym choćby jednego słowa o panowaniu Chrystusa Króla, łasce, prawie Bożym i celu władzy wedle prawa naturalnego i Objawienia – czyli afirmacją naturalizmu i świeckiego kultu narodu.
eKAI relacjonuje rozpoczęcie 44. Pieszej Pielgrzymki Diecezji Płockiej na Jasną Górę (6 sierpnia 2025). W katedrze na Tumskim Wzgórzu odprawiono Mszę o świcie, po czym pątnicy wyruszyli pod hasłem „Płoccy pielgrzymi nadziei”. Bp Szymon Stułkowski, przewodniczący posoborowej „Eucharystii”, określił pielgrzymowanie jako duchowy „remont” serca, nawiązując do Przemienienia na Taborze; zapowiedział też, że przejdzie cały szlak, niosąc „w sercu całą diecezję” i modląc się o błogosławieństwo. Przytoczono wypowiedzi uczestników o intencjach i „nauce troski o bliźnich”. Całość spięta jest jubileuszową retoryką i logistyką trasy. Teza: ten tekst – w tonie humanitarnego optymizmu – maskuje rzeczywiste zniszczenie kultu, depozytu wiary i samego pojęcia łaski, redukując chrześcijaństwo do sentymentalnej wędrówki i „remontu” uczuć.
