Portal Więź.pl (12 sierpnia 2025) prezentuje rozmowę z Krystyną Dąbrowską, w której poetka deklaruje: „Pisaniu zawsze towarzyszy niepewność”, negując istnienie obiektywnych kryteriów sztuki. Artykuł promuje relatywistyczną wizję poezji jako narzędzia „mierzenia się z przemijaniem” w oderwaniu od nadprzyrodzonego celu człowieka. Ten jałowy humanizm stanowi duchową pustkę maskowaną estetycznym pozorem.
Cytowany artykuł relacjonuje wideoprzesłanie „papieża” Leona XIV do uczestników kongresu Panafrykańskiej Katolickiej Sieci Teologii i Duszpasterstwa. Przesłanie buduje narrację o „cnotach”, „rodzinie Kościołów lokalnych”, „sieci wsparcia” i „kroczeniu razem w nadziei”, deklarując, że Kościół ma być „latarnia nadziei dla narodów”. Centralny motyw to nadzieja w Roku Jubileuszowym oraz apel o realizację programów duszpasterskich ukazujących pomoc nauczania Kościoła w „otwieraniu serc i umysłów” na miłość Boga. Całość brzmi jak biurokratyczna broszura rozwojowa, a milczenie o grzechu, ofierze Mszy, potrzebie nawrócenia i społecznej władzy Chrystusa Króla demaskuje naturalistyczną, pastoralną retorykę pozbawioną soteriologicznego rdzenia.
Portal Episkopat.pl relacjonuje konferencję prasową Konferencji Episkopatu Polski (KEP) nt. pomocy Kościoła dla Ukrainy w czwartą rocznicę wybuchu pełnoskalowej wojny. Przewodniczący Komisji Charytatywnej KEP, bp Krzysztof Chudzio, definiuje pomoc jako skierowaną do „ludzi, którzy doświadczyli różnego rodzaju nieszczęścia na skutek działań wojennych, a także chorych, biednych i wykluczonych”. Rzecznik…
Portal LifeSiteNews (10 lutego 2026) demaskuje dokument konsorcjum CLACAI pt. „Najlepsze praktyki określania drogi pozostałości biologicznych powstałych w wyniku aborcji indukowanej”. Tekst ujawnia systematyczne dążenie środowisk proaborcyjnych do całkowitej dehumanizacji nienarodzonych oraz zatarcia śladów zbrodni. Język pseudonaukowy służy tu zacieraniu rzeczywistości morderstwa, zaś postulaty „utylizacji szczątków” odsłaniają logikę totalitarnego naturalizmu.
Portal Tygodnik Powszechny (27 stycznia 2026) prezentuje obszerny artykuł gloryfikujący pianistę Józefa Hofmanna jako „jednego z największych pianistów swojej epoki” i „fenomenalnego muzyka”. Wychwala się tu jego „racjonalne i rzetelne podejście, oparte na partyturze”, „nowoczesność” oraz „antysentymentalizm”, podczas gdy moralny upadek artysty sprowadzony zostaje do wzmianki o „tragicznej w skutkach choroby alkoholowej”.
