powaga – Strona 62 – Ethos Catholicus

Humanitarny szantaż i milczenie o sprawiedliwości: Gaza bez Boga, a nie bez korytarzy

Cytowany artykuł relacjonuje: Hamas zapowiada warunkową zgodę na dopuszczenie Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża do izraelskich zakładników w Strefie Gazy, jeśli Izrael „na stałe” otworzy korytarze humanitarne i wstrzyma naloty podczas dystrybucji pomocy. Wskazano, że według źródeł izraelskich pozostaje około 50 zakładników (z czego przy życiu ma być 20), przy czym Hamas dotąd blokował dostęp organizacji humanitarnych. Artykuł przytacza także informację o zamknięciu przejść granicznych 2 marca, mówi o kryzysie humanitarnym (braki żywności, wody, leków, energii) i o raporcie ONZ, który szacuje ponad 60 tys. ofiar cywilnych od początku operacji. Notuje komunikację Benjamina Netanjahu z przedstawicielem MKCK i oburzenie międzynarodowe po publikacji nagrania wychudzonego zakładnika. Zaznacza, że Rada Bezpieczeństwa ONZ zwoła sesję ws. zakładników. Całość wieńczy deklaracja Hamasu o kontynuacji walk. Tekst wpisuje się w naturalistyczną narrację „praw człowieka”, konsekwentnie przemilczając Boskie prawo, sprawiedliwość i moralne kryteria wojny – i tu tkwi jego trzonowy błąd.

Szalony kapłan w tradycyjnych szatach przed ołtarzem z krucyfiksem, światło naturalne, podkreślające powagę i wiarę, obraz pełen szacunku i duchowości dla katolickiego bloga.

Posoborowie

„Nadzieja w nas”, nie w Chrystusie: katecheza bez łaski, bez krzyża, bez Kościoła

Zostaw komentarz / Posoborowie / Defensor Fidei

„Nadzieja w nas”, nie w Chrystusie: katecheza bez łaski, bez krzyża, bez Kościoła

Cytowany artykuł relacjonuje wystąpienia „ojców” Adama Szustaka i Tomasza Nowaka podczas tzw. Katechez Jubileuszowych w Casa Polonia w Rzymie, w ramach wydarzenia „Jubileusz Młodzieży”. Prelegenci reinterpretują perykopę o Marcie i Marji, sprowadzając ją do psychologicznego przesłania „nadziei”, definiowanej jako to, że „Bóg zajmie się tobą”, że poprowadzi przez trud i „nie po twojemu”, a nawet że „Bóg ma większą nadzieję w nas”. Jednocześnie akcent pada na emocjonalne przykłady, medialne persony („Langusta na palmie”, „Strefa Wodza”) i programy dla młodzieży, przy całkowitym milczeniu o grzechu, łasce uświęcającej, pokucie, o ofierze Mszy, o konieczności uświęcającego posłuszeństwa Chrystusowi Królowi i o jedynym celu nadziei – życiu wiecznym. Konkluzja jest jednoznaczna: to nie katecheza, lecz naturalistyczna retoryka samopoczucia, w której „nadzieja” zostaje wprzęgnięta w kult człowieka i zamieniona w autosoteriologię.