Portal Opoka (12 lutego 2026) informuje o śmierci Janiny Różeckiej ps. „Dora”, sanitariuszki Powstania Warszawskiego i odznaczonej przez Instytut Yad Vashem tytułem „Sprawiedliwa wśród Narodów Świata”. Artykuł koncentruje się na ziemskich zasługach zmarłej, całkowicie pomijając wymiar nadprzyrodzony jej życia i śmierci – co stanowi symptomatyczny przejaw apostazji posoborowego establishmentu.
Portal eKAI (15 stycznia 2026) entuzjastycznie relacjonuje „odnalezienie” tryptyku Józefa Mehoffera zatytułowanego „Powstanie warszawskie”, przedstawiając dzieło jako „beskidzki skarb o randze ogólnop…
Portal Tygodnik Powszechny (29 grudnia 2025) relacjonuje rozmowę z Normanem Daviesem, brytyjskim historykiem specjalizującym się w dziejach Europy Środkowo-Wschodniej. W wywiadzie zatytułowanym „Norman Davies: Historia jest tym, co człowiek potrafi z dziejów zrozumieć”, autor prezentuje swoje podejście do badań historycznych, podkreślając subiektywny charakter interpretacji przeszłości. Twierdzi, że „historia to nie to samo, co dzieje. Historia to jest to, co człowiek, historyk, potrafi z dziejów zrozumieć”, co stanowi klasyczny przejaw relatywizmu poznawczego.
Portal Opoka informuje o śmierci Zbigniewa Rylskiego, określanego jako „ostatni żołnierz batalionu »Parasol«” i uczestnik tzw. powstania warszawskiego. W tekście gloryfikowany jest jego udział w walkach 1944 roku oraz późniejsza służba w Ludowym Wojsku Polskim. Wspomniane są odznaczenia wojskowe i rzekome bohaterstwo, lecz całkowicie pominięto kwestie nadprzyrodzonego wymiaru ludzkiego życia i wiecznego przeznaczenia.
Portal Gość Niedzielny relacjonuje 81. rocznicę kapitulacji Powstania Warszawskiego, ograniczając się do świeckiej narracji historycznej, gdzie „bohaterstwo” i „tragedia” funkcjonują w oderwaniu od nadprzyrodzonej perspektywy grzechu, odkupienia i obowiązku publicznego wyznawania Królestwa Chrystusowego. W tekście, który mógłby równie dobrze powstać w państwowej agencji prasowej PRL, brakuje fundamentalnego pytania: czy krew przelana w 1944 roku stała się ofiarą przebłagalną za grzechy narodu, czy tylko polityczną demonstracją w obliczu dwustronnej niewoli – zarówno hitlerowskiej, jak i sowieckiej?
Portal eKAI relacjonuje uroczystości w Nowej Soli z okazji Światowego Dnia Sybiraka, w których uczczono grób o. Medarda Parysza, kapucyna, ostatniego kapelana Powstania Warszawskiego, wpisany do rejestru grobów weteranów wojennych przez Instytut Pamięci Narodowej. Tekst podkreśla jego życie jako zakonnika, katechety, spowiednika, poety i pszczelarza, cytuje wspomnienia z Powstania, gdzie służył posługą sakramentalną, oraz cytuje współczesnych franciszkanów chwalących jego prostotę i bliskość ludzi. Uroczystości obejmowały Mszę św., odsłonięcie napisu IPN i wspomnienia o nim jako „dobrym duchu” miasta. Cały ten opis, choć pozornie pobożny, stanowi jaskrawy przykład sekularyzacji katolickiego kapłaństwa, gdzie heroizm sakramentalny zostaje zredukowany do świeckiego patriotyzmu, pomijając całkowicie eschatologiczny wymiar ofiary i łaski, co jest owocem posoborowej apostazji.
Portal Tygodnik Powszechny (26 sierpnia 2025) prezentuje analizę Marcina Kędzierskiego dotyczącą polskich rocznic sierpniowych, w której autor kwestionuje dominację mitu Powstania Warszawskiego w narodowej pamięci i proponuje zastąpienie go „bardziej uniwersalnym” mitem Solidarności. Tekst całkowicie pomija nadprzyrodzony wymiar historii narodu, redukując polską tożsamość do świeckiego konstruktu opartego na przemijających emocjach i politycznych kalkulacjach.
Portal Tygodnik Powszechny (19 sierpnia 2025) przedstawia Piotra Zychowicza jako kontrowersyjnego rewizjonistę historycznego, który kwestionuje heroiczny charakter Powstania Warszawskiego i głosi tezy o rzekomej możliwości sojuszu Polski z III Rzeszą. Autorzy artykułu opisują jego metodę jako „pornografię historyczną”, wskazując na tendencję do szokowania poprzez podważanie utrwalonych narracji narodowych.
Konferencja Episkopatu Polski publikuje relację z Mszy na placu Krasińskich w przeddzień 81. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego. „Biskup” polowy Wiesław Lechowicz zestawia symbol kotwicy Polski Walczącej z nadzieją chrześcijańską, przywołuje Charlesa Péguy, św. Augustyna i poetyckie obrazy „nadziei prowadzonej przez wiarę i miłość”. Powstańców ukazuje jako wzór „niezgody na zło” i „odwagi czynienia dobra” w życiu osobistym i społecznym, akcentując budowanie pokoju, bezpieczeństwa i wolności. W uroczystości uczestniczą władze państwowe, kombatanci, generalicja i mieszkańcy, odbywa się apel pamięci i salwa honorowa. Teza homilii: heroizm i nadzieja powstańców jako uniwersalny etos obywatelski. Oskarżenie zasadnicze: to jest religijnie wyjałowiony moralizm obywatelski, który przemilcza łaskę, grzech, krzyż Chrystusa i konieczność panowania Chrystusa Króla w porządku publicznym.
Kult heroizmu bez Chrystusa: naturalistyczna deformacja Powstania
Cytowany artykuł przedstawia rocznicowe obchody Powstania Warszawskiego jako „świadectwo wiary, nadziei i miłości”, przywołując retorykę o „duchowym wymiarze” zrywu, wypowiedzi Wiesława Lechowicza, hasło „Będziesz miłował” oraz ogólne pochwały „świętości codzienności”. Akcentuje symbol kotwicy jako znak nadziei i eksponuje humanitarny patos: modlitwy w piwnicach, posługę sióstr, kapelanów i lekarzy. Zamyka całość moralistyczną laudacją „nadziei, która nie zawodzi”, bez odniesienia do spraw nadprzyrodzonych sensu stricte, do konieczności łaski, do królowania Chrystusa nad narodami, do sądu Bożego i do zadośćuczynienia za grzechy publiczne. Konkluzja jest jasna: zamiast katolickiej soteriologii i królewskiej władzy Chrystusa – naturalistyczny kult narodu i heroizmu, uwspółcześniony językiem posoborowych sloganów.
