Relatywizacja doktryny i deprecjacja praw Bożych w analizie zachowań kierowców – czyli fałszywa psychologizacja a brak odniesienia do nadprzyrodzonych zasad moralnych. Portal Opoka relacjonuje, jak ni…
Relatywizacja doktryny moralnej i duchowej w świetle nowelizacji ustaw o prawach pacjenta, skierowanej do Trybunału Konstytucyjnego przez Prezydenta Andrzeja Dudę, ukazuje głęboki kryzys duchowy i teologiczny współczesnego państwa polskiego, które coraz bardziej oddala się od niezmiennych praw Bożych. Artykuł z portalu Opoka relacjonuje kontrowersje wokół zmian legislacyjnych umożliwiających dzieciom od 13. roku życia korzystanie z pomocy psychologa bez zgody rodziców, a także podkreśla, że proponowane rozwiązania mogą prowadzić do poważnych konfliktów rodzinnych, utraty zaufania do rodziców i pogłębienia osamotnienia młodych ludzi. Autorzy listu, w tym duchowni i organizacje katolickie, krytykują arbitralność i brak sądowej kontroli nad decyzjami dotyczącymi zdrowia psychicznego dzieci, co jest sprzeczne z nauczaniem Kościoła i prawem naturalnym. Podkreślają, że taka legislacja zagraża podstawowym prawom i obowiązkom rodzicielskim, które są nieodzowne dla rozwoju moralnego i duchowego młodzieży, oraz może prowadzić do naruszenia sakramentów i moralnych fundamentów życia rodzinnego. Warto zauważyć, że relatywizacja moralności i zagranie na emocjach społeczeństwa w celu promowania liberalistycznych rozwiązań odrzuca nauczanie Magisterium, które zawsze podkreślało konieczność zachowania porządku nadprzyrodzonego i poszanowania Prawa Bożego ponad prawa człowieka. Tym samym artykuł ukazuje, jak modernistyczne tendencje i działanie w duchu „dialogu” i „tolerancji” prowadzą do relatywizacji prawdy i zaniku moralnych filarów cywilizacji chrześcijańskiej, co jest wyraźnym przejawem duchowego bankructwa i odejścia od prawdy objawionej. Zatem, krytyka tego artykułu ujawnia, że za fasadą troski o dzieci kryje się próba deprawacji moralności, podważania autorytetu rodziny i relatywizacji Prawa Bożego, co zgodnie z nauczaniem katolickim sprzed 1958 roku jest niedopuszczalne i prowadzi do apostazji społeczeństwa od Chrystusa Króla.
Portal Więź.pl anonsuje podcast „Pytania na marginesach”, w którym Karol Grabias rozmawia z dr Sylwią Wilczewską (IFiS PAN) o agnostycyzmie. Padają pytania o możliwość bycia „osobą religijną” bez zdefiniowanego stanowiska co do istnienia Boga, o rzekomą użyteczność agnostycyzmu w obniżaniu „temperatury sporów” religijnych oraz o to, jak to możliwe, że tak różni światopoglądowo ludzie (Darwin, Wilde) byli agnostykami. Całość oprawiona jest personalistyczną autopromocją: „Więź – łączymy w czasach chaosu”, prośbą o darowizny oraz reklamą „personalistycznego spojrzenia na wiarę”. Konkluzja jest niewypowiedziana, ale sugerowana: agnostycyzm jako dopuszczalna, a nawet „pomocna” postawa wobec religii. To nie tylko błąd – to programowa neutralizacja dogmatu i moralnej powagi Objawienia.
Portal Opoka informuje o śmierci Jadwigi Morawieckiej, działaczki opozycyjnej i żony Kornela Morawieckiego, akcentując jej życiorys: działalność w KOR i ROPCiO, kolportaż wydawnictw, represje ze strony SB, a także odznaczenie państwowe. Tekst skupia się na kondolencjach polityków, w tym prezydenta Andrzeja Dudy, oraz na emocjonalnym wpisie Mateusza Morawieckiego, w którym podkreśla wdzięczność za wiarę i miłość wyniesione z domu. Konkluzja relacji sprowadza się do świeckiej definicji „bohaterstwa” w kategoriach obywatelskich i „wolnościowych”, przy niemal całkowitym pominięciu porządku nadprzyrodzonego, łaski uświęcającej, modlitwy za zmarłą i prawd ostatecznych. Ten ton i dobór akcentów zdradzają naturalistyczny humanitaryzm i relatywizację obowiązku królowania Chrystusa w życiu publicznym.
Kult heroizmu bez Chrystusa: naturalistyczna deformacja Powstania
Cytowany artykuł przedstawia rocznicowe obchody Powstania Warszawskiego jako „świadectwo wiary, nadziei i miłości”, przywołując retorykę o „duchowym wymiarze” zrywu, wypowiedzi Wiesława Lechowicza, hasło „Będziesz miłował” oraz ogólne pochwały „świętości codzienności”. Akcentuje symbol kotwicy jako znak nadziei i eksponuje humanitarny patos: modlitwy w piwnicach, posługę sióstr, kapelanów i lekarzy. Zamyka całość moralistyczną laudacją „nadziei, która nie zawodzi”, bez odniesienia do spraw nadprzyrodzonych sensu stricte, do konieczności łaski, do królowania Chrystusa nad narodami, do sądu Bożego i do zadośćuczynienia za grzechy publiczne. Konkluzja jest jasna: zamiast katolickiej soteriologii i królewskiej władzy Chrystusa – naturalistyczny kult narodu i heroizmu, uwspółcześniony językiem posoborowych sloganów.
