Portal Vatican News relacjonuje komentarz „o. Piotra Kwiatka OFMCap” do psalmu 31, prezentując go jako „receptę na życie w niepewności”. Analiza tekstu ujawnia klasyczny przykład modernistycznej infekcji, gdzie psychologia pozytywna zastępuje teologię nadprzyrodzoną, a doświadczenie subiektywne wypiera obiektywną prawdę objawioną.
Portal vaticannews.va (14 grudnia 2025) prezentuje komentarz „psalmoterapeuty” „o. Piotra Kwiatka” do Psalmu 146, redukując Objawienie do instrumentu samopomocy emocjonalnej. Tekst jawnie depcze katolicką zasadę gratia non tollit naturam, sed perficit (łaska nie niszczy natury, lecz udoskonala), zastępując teologię łaski psychologizującym bełkotem.
Portal Vatican News przedstawia komentarz „o. Piotra Kwiatka CSsR” do Psalmu 98, w którym autor promuje pseudoteologiczną mieszankę psychologii, naturalizmu i charyzmatycznej emocjonalności. Pod płasz…
Portal eKAI (2 listopada 2025) prezentuje komentarz „ojca” Piotra Kwiatka OFMCap do Psalmu 27, wykorzystywanego w liturgii Dnia Zadusznego. Autor, określany jako „doktor psychologii” i „inicjator psalmoterapii”, przedstawia tekst jako „most rozpięty między doliną lęku a wzgórzem nadziei”, akcentując jego psychoterapeutyczny wymiar. Wykorzystując żydowską interpretację Yamim Nora’im („Dni Trwogi”), relatywizuje katolickie rozumienie modlitwy za zmarłych na rzecz „sztuki życia bez presji”.
Portal Family News Service prezentuje komentarz o. Piotra Kwiaka OFMCap do Psalmu 24, wykorzystywanego w liturgii Uroczystości Wszystkich Świętych. Autor – określający się jako „doktor psychologii” i twórca „psalmoterapii” – redukuje tekst natchniony do narzędzia autorefleksji, przemilczając nadprzyrodzony charakter świętości i zastępując teologię łaski językiem psychologii humanistycznej. Ruptura z Tradycją osiąga tu poziom skandaliczny.
Portal Centrum Heschela KUL (26 października 2025), powołując się na wypowiedź „o. Piotra Kwiatka” OFMCap, prezentuje komentarz do Psalmu 34 jako rzekome antidotum na „doświadczenie wewnętrznego pęknięcia”. Artykuł redukuje modlitwę natchnioną do narzędzia autoterapii, zastępując nadprzyrodzoną łaskę psychologicznym żargonem. „Wdzięczność jako decyzja”, „sprawiedliwość jako poczucie bezpieczeństwa” – oto symptomy modernistycznej redukcji wiary do subiektywnego komfortu emocjonalnego.
