Quas Primas

Posoborowie

Błogosławieństwo „posągu z śmietnika” jako apoteoza modernistycznej religii uczuć

Portal LifeSiteNews informuje o spotkaniu „papieża” Leona XIV z przełożonym generalnym kanoników św. Jana z Kanty i byłym prowadzącym radia, Kevinem Matthewsem, podczas którego „papież” błogosławił posąg NMP znaleziony na śmietniku. Akt ten, przedstawiony jako „potężne przypomnienie”, że Bóg nigdy nie porzuca tego, co świat uważa za zepsute, jest w istocie perfidnym przejawem modernistycznej apostazji, która redukuje wiarę katolicką do sentymentalnej opowieści o „nadziei” i „wartości jednostki”, całkowicie pozbawiając ją wymiaru dogmatycznego, sakramentalnego i zbawczego.

Posoborowie

Sekta upamiętnia prymasa w czasach apostazji

Konferencja naukowa w Ostrowie Wielkopolskim zorganizowana 13 lutego 2026 roku z okazji 100. rocznicy śmierci kard. Edmunda Dalbora, prymasa Polski (1915–1926), stanowi kolejny przykład instrumentalnego wykorzystania historii przez współczesne struktury sekty posoborowej. Wydarzenie, odbywające się w budynku dawnego gimnazjum (obecnie I LO), zakończono „Msza świętą” w konkatedrze pod przewodnictwem biskupa gliwickiego seniora Jana Kopca, współpracownika antypapieża. Wśród uczestników byli biskup kaliski Damian Bryl oraz duchowieństwo, wszystkie w kontekście niekatolickich struktur. Wykłady skupiały się na biografii Dalbora, jego edukacji, działalności charytatywnej oraz roli w odbudowie Polski po I wojnie światowej, z pominięciem kluczowych kwestii doktrynalnych i historycznych.

Zdjęcie przedstawiające zakonnicę Ninę Benedyktę Krapić w roli wicedyrektora Dyrekcji Prasowej Stolicy Apostolskiej w Watykanie. Scena podkreśla konflikt pomiędzy tradycją katolicką a nowoczesną apostazją.
Posoborowie

Apostazja w działaniu: kobieta na stanowisku w Kurii

Portal eKAI.pl informuje o mianowaniu siostry Ninny Benedykty Krapić, zakonnicy zgromadzenia sióstr miłosierdzia, na stanowisko wicedyrektora Dyrekcji Prasowej Stolicy Apostolskiej. Decyzja ta, choć przedstawiona jako normalna nominacja w strukturach Watykanu, jest w rzeczywistości spektakularnym przejawem zaawansowanej apostazji, demontażu niezmiennego prawa kościelnego i całkowitego podporządkowania Kościoła świeckim, feministycznym i modernystycznym ideałom. Brak jakiegokolwiek oporu wobec tej nominacji, która łamie kanony i tradyć wieków, potwierdza, że struktury okupujące Watykan od 1958 roku nie są Kościołem katolickim, lecz hydrą modernizmu, której celem jest zniszczenie sacrum i wprowadzenie ewangelii społecznej w miejsce Ewangelii Chrystusa.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.