Quas Primas – Strona 1016 – Ethos Catholicus

Szczegółowa, pełna szacunku scena katolickiej Mszy świętej w tradycyjnej świątyni, z kapłanem w ornacie i wiernymi modlącymi się uważnie, ukazująca głęboką pobożność i wiarę katolicką.

Jubileuszowa mistagogia bez łaski: humanitarny emocjonalizm zamiast wiary katolickiej

Zostaw komentarz / Posoborowie / Defensor Fidei

Jubileuszowa mistagogia bez łaski: humanitarny emocjonalizm zamiast wiary katolickiej

Cytowany artykuł relacjonuje przemówienia i celebracje w ramach Casa Polonia podczas posoborowego „Jubileuszu Młodzieży” w Rzymie (01 sierpnia 2025). W centrum stoi homilia kard. Grzegorza Rysia, akcentująca hasło: „wiara i niewiara rozstrzygają się w codzienności”. Opisane są koncelebracje z udziałem Stanisława Dziwisza, Konrada Krajewskiego, Grzegorza Suchodolskiego i innych, a także elementy programowe: „Dzień Pojednania”, przystępowanie młodzieży do spowiedzi na Circo Massimo, „Godzina W”, oraz katechezy dominikanów Adama Szustaka i Tomasza Nowaka o „miłości”. Ryś mówi o „bezsilnym Jezusie”, o „spotkaniu z Osobą” (Pawła VI, Benedykta XVI, Franciszka), o „Bogu, który pracuje w szczególny sposób” w czasie Jubileuszu, oraz o codziennej bliskości przy konfesjonale i ołtarzu, która jednak nie zawsze rodzi wiarę. Całość utrzymana jest w emocjonalno-motywacyjnym rejestrze, bez jasnej doktrynalnej wykładni wiary, łaski i sakramentów. Ostre podsumowanie: to nie głos Kościoła, lecz program pastoralnego naturalizmu, gdzie łaska bywa sloganem, a sakramenty sprowadza się do psychologii relacji.

Fotografia realistycznego wnętrza kościoła katolickiego z kapłanem i młodzieżą w modlitewnym skupieniu

Kurialiści

Jubileuszowy marketing nadziei bez łaski: młodzież wciągana w kult osoby i posłuszeństwo wobec rewolucji

Zostaw komentarz / Kurialiści / Defensor Fidei

Jubileuszowy marketing nadziei bez łaski: młodzież wciągana w kult osoby i posłuszeństwo wobec rewolucji

Biuro prasowe relacjonuje wystąpienie Stanisława Dziwisza do młodzieży w Casa Polonia w Rzymie podczas tzw. Jubileuszu Młodych, w którym powtarza frazy o „nadziei Kościoła”, cytuje Jana Pawła II, zachęca do „zawierzenia Chrystusowi”, modlitwy za zagubionych oraz przygotowuje młodych do spotkania z Leonem XIV i „Mszy Posłania” na Tor Vergata. Całość utrzymana jest w tonie mobilizacji sentymentalnej, bez dogmatycznej treści, bez ostrzeżenia przed grzechem, bez wezwań do pokuty i bez wskazania na konieczność łaski uświęcającej i prawdziwych sakramentów. Konkluzja jest oczywista: zamiast nauki katolickiej otrzymujemy propagandę posoborowego kultu człowieka, który pod pozorem „nadziei” odcina młodych od prawdy Objawienia i wprowadza ich w lojalność wobec systemowej apostazji.

Reverentna scena katolicka z biskupem w tradycyjnych szatach przed krucyfiksem w starym kościele, pełna skupienia i wiary.

Posoborowie

Oslo między mitem „otwartości” a realną apostazją: dekonstrukcja programu bp. Hansena

Zostaw komentarz / Posoborowie / Defensor Fidei

Oslo między mitem „otwartości” a realną apostazją: dekonstrukcja programu bp. Hansena

Cytowany artykuł relacjonuje objęcie diecezji Oslo przez Fredrika Hansena, „biskupa” konwertytę, który wskazuje na rzekomy wzrost „otwartości” Norwegii na katolicyzm, przypomina „gwałtowny rozwój” liczebny wspólnoty (z 45 tys. do 250 tys. w ciągu 20 lat, głównie przez migrację), akcentuje pozytywne relacje mediów wokół śmierci „papieża” Franciszka i wyboru Leona XIV, zapowiada priorytety: „ewangelizację”, działalność charytatywną wobec „nowych form ubóstwa” oraz parafię jako miejsce Słowa, sakramentów i prowadzenia ku życiu wiecznemu; odwołuje się też do tysiąclecia męczeństwa św. Olafa (2030) i do motta „Lex Tua veritas” oraz wspomina, że latami używał brewiarza z 1962 r. Teza owej narracji jest jasna: budować „katolicyzm” zgodny z posoborowym konsensusem medialno-społecznym. To jednak nie katolicyzm, lecz polityczna fasada – i teologicznie jałowa konstrukcja, której milczenie o panowaniu Chrystusa Króla i o konieczności jedynego, integralnego wyznania wiary jest krzykiem apostazji.

Reverentna scena katolicka z kapłanem modlącym się przed krzyżem w kościele, ukazująca pokorę i pobożność w tradycyjnym katolickim stylu.

Posoborowie

„Zawsze można bardziej kochać”: sentymentalizm bez łaski i bez Krzyża

Zostaw komentarz / Posoborowie / Defensor Fidei

„Zawsze można bardziej kochać”: sentymentalizm bez łaski i bez Krzyża

Portal KAI relacjonuje katechezę „ojców” Adama Szustaka i Tomasza Nowaka wygłoszoną w Casa Polonia podczas tzw. Jubileuszu Młodzieży w Rzymie (01 sierpnia 2025, 19:36). Tematem jest rzekomo ewangeliczna miłość Marii z Betanii, interpretowana jako „esencja bycia z Jezusem”, z redukcją życia chrześcijańskiego do emocjonalnego aktu słuchania i namaszczania, bez twardych wymagań nawrócenia, posłuszeństwa i ascezy. Padają deklaracje, że „Bóg nie lubi kropek” i „zawsze można bardziej kochać”, a sąd Boży zostaje sprowadzony do pytania „czy kochasz?”. Konkluzja: ciepły, psychologiczny monolog, który unika słów: grzech śmiertelny, pokuta, sakrament pokuty, stan łaski, Krzyż, ofiara Mszy, posłuszeństwo wierze. To nie katecheza – to naturalistyczna propaganda sentymentalizmu, zastępująca nadprzyrodzoną łaskę zwyczajnym ludzkim uczuciem.

Rewersywny obraz tradycyjnej katolickiej kaplicy z ikoną Matki Bożej Częstochowskiej, świecami i ozdobnym welurowym obrusem, oddający atmosferę pobożności i szacunku.

Posoborowie

Częstochowska na służbie „Jubileuszu”: sentymentalny kult zamiast panowania Chrystusa

Zostaw komentarz / Posoborowie / Defensor Fidei

Portal Vatican News relacjonuje obecność kopii Ikony Częstochowskiej w rzymskiej Casa Polonia podczas „Jubileuszu Młodych”, akcentując akcję modlitewną w intencji obrony życia, logistykę peregrynacji od 2012 r. i anegdoty o „cudach” pod kliniką aborcyjną. W tekście cytowani są Lech Kowalewski (Międzynarodowa Koalicja „Od Oceanu do Oceanu”) oraz bp Grzegorz Suchodolski, którzy mówią o „cywilizacji życia i miłości”, „dialogu” z personelem klinik i symbolicznej obecności wizerunku jako „Matki w domu”. Zwieńczeniem jest marketing akcji i rejestracyjno-medialny język wydarzenia. Całość opiera się na naturalistycznym humanitaryzmie, sentymentalnym kulcie i posoborowej nowomowie, przy niemal całkowitym przemilczeniu łaski, grzechu, ofiary Mszy i społecznego królowania Chrystusa.