Portal „Tygodnik Powszechny” (27 stycznia 2026) prezentuje refleksje „ks.” Adama Bonieckiego na temat przeciwdziałania hejtowi w internecie. Autor ogranicza się do czysto naturalistycznych porad psychologicznych, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar grzechu oraz konieczność łaski Bożej w przezwyciężaniu wad językowych.
Portal Tygodnik Powszechny (27 stycznia 2026) przedstawia nową powieść Joanny Rudniańskiej „Obudziła się zimną nocą” jako „przejmującą wizję świata, w którym granica staje się zasadą istnienia”, gloryfikując przy tym redukcję chrześcijańskiego miłosierdzia do świeckiego humanitaryzmu.
„Chromaticon” i „Nawiedzony zamek” („The Haunted Castle”), utwory Michela Dvorsky’ego, wykonywane wówczas publicznie, okazały się w rzeczywistości kompozycjami Józefa Hofmanna. Autor posługiwał się pseudonimem, by jego muzykę oceniano niezależnie od nazwiska i renomy. Portal „Tygodnik Powszechny” (27.01.2026) z entuzjazmem relacjonuje „przywracanie polskiej literaturze muzycznej” zapomnianego poematu symfonicznego Józefa Hofmanna, nie dostrzegając głębszego wymiaru tej „kulturowej amnezji”. Artykuł, pełen zachwytu nad „efektowną instrumentacją” i „nakładanymi planami grupowymi”, stanowi kolejny przejaw redukcji sztuki do poziomu czysto technicznego rzemiosła, oderwanego od transcendentnego porządku.
Artykuł z portalu „Tygodnik Powszechny” (27 stycznia 2026) relacjonuje wiosenny program Teatru Wielkiego w Poznaniu, obejmujący operę „Ślub” Zygmunta Krauzego, festiwal „Przedwiośnie Baletowe” oraz premierę „Króla Rogera” Szymanowskiego. Redukcja sztuki do psychoanalitycznych eksperymentów i neopogańskich synkretyzmów demaskuje duchową pustkę współczesnej kultury.
Portal Gość Niedzielny (27 stycznia 2026) relacjonuje spotkanie wicepremiera Radosława Sikorskiego z „kardynałem” Grzegorzem Rysiem, podczas którego przekazano podziękowania od ukraińskiego ministra s…
Portal Gość Niedzielny, będący tubą posoborowego establishmentu, relacjonuje decyzję „Sądu Najwyższego” unieważniającą wyrok „sądu apelacyjnego” w Warszawie. Chodziło o zakwestionowanie legalności powołania „sędziego” orzekającego w pierwszej instancji. „Sąd Najwyższy” stanowczo sprzeciwił się praktyce „pozaproceduralnej kontroli” nominacji, nazywając ją „działaniem ultra vires” naruszającym „konstytucyjny porządek państwa”.
Portal Gość Niedzielny (27 stycznia 2026) relacjonuje wypowiedzi „arcybiskupa” Swiatosława Szewczuka, który oskarżył rosyjską dyplomację o przenikanie propagandy do watykańskich kręgów. Zwierzchnik ukraińskiej struktury greckokatolickiej twierdzi, iż „przedstawiciele Watykanu nie zdają sobie sprawy z tego, jak postępuje Rosja”, podając przykład sprzecznych informacji na temat losów uprowadzonych duchownych. Tekst przytacza także wcześniejsze kontrowersje wokół wypowiedzi „papieża” Franciszka, który sugerował rzekomą prowokację NATO i gloryfikował rosyjskie imperium.
Portal Gość Niedzielny (27 stycznia 2026) relacjonuje plany obchodów 70. rocznicy tzw. Jasnogórskich Ślubów Narodu, zapowiadając comiesięczne czuwania, sympozja i inicjatywy jak „Mobilizacja Kobiet” czy „Święto Kobiet u Najpiękniejszej z Niewiast”. W całym tekście – podobnie jak w samych „obchodach” – brak jakiegokolwiek odniesienia do konieczności nawrócenia heretyków, potępienia modernizmu czy przywrócenia prawowitej liturgii, co demaskuje tę inicjatywę jako kolejny element posoborowej apostazji.
Portal „Tygodnik Powszechny” (27 stycznia 2026) relacjonuje wystawę Tomasza Górnickiego „Dormitorium” w Muzeum Śląskim w Katowicach, przedstawiając ją jako przestrzeń „uważności” i „odpowiedzialności”. Metalowe łóżka wojskowe i gipsowe figury dzieci mają rzekomo „otwierać wiele drzwi” do refleksji nad współczesnymi traumami. Kurator Łukasz Szostkiewicz deklaruje, że instalacja „domaga się głosu” w świecie „zmęczenia informacjami i inflacji obrazów cierpienia”.
Portal Tygodnik Powszechny (27 stycznia 2026) relacjonuje rozmowę z Karolem Suszczyńskim, dyrektorem Teatru Groteska w Krakowie, który chełpi się „przełamywaniem kulturowego przyzwyczajenia” przypisującego teatr lalek wyłącznie dzieciom. Artykuł przedstawia strategię „budowania repertuaru dla dorosłych” poprzez spektakle jak „Przemiany” inspirowane Owidiuszem czy „Alicja w Krainie Czarów”, gloryfikując frekwencję sięgającą 91% jako miarę sukcesu. Całość utrzymana jest w tonie modernistycznej apologii „nowego myślenia o teatrze lalek”, gdzie relatywizm moralny i dezintegracja tradycyjnych wartości przedstawiane są jako „odpowiedź na świat permanentnej oceny i presji bycia najlepszym”.
