Portal Tygodnik Powszechny (17 grudnia 2025) prezentuje rozmowę z Maciejem Płazą, gdzie autor deklaruje: „Jestem przekonany, że nasze zwierzęta wiedzą o nas więcej niż my o nich”. Tekst promuje naturalistyczną duchowość opartą na relacji ze zwierzętami i nostalgii za dzieciństwem, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar ludzkiej egzystencji.
Portal Tygodnik Powszechny (17 grudnia 2025) w artykule Tomasza Fiałkowskiego przedstawia analizę książki Alberta Cohena „O bracia moi, ludzie” jako rzekomo „prorockiego manifestu” żydowskiego losu. W recenzji gloryfikuje się żydowską martyrologię przy całkowitym pominięciu nadprzyrodzonej perspektywy zbawienia, co stanowi przejaw neomodermistycznej apostazji współczesnej kultury.
Portal „Tygodnik Powszechny” (17 grudnia 2025) przedstawia rozważania „kardynała” Grzegorza Rysia, który w imię fałszywego ekumenizmu i modernistycznej hermeneutyki proponuje syntezę dwóch obliczy Boga: wszechmocnego Stwórcy i pokornego Sługi. Ta pozornie niewinna refleksja stanowi w istocie teologiczne bankructwo i zdradę niezmiennej doktryny katolickiej.
Portal Tygodnik Powszechny (17 grudnia 2025) donosi o realizacji rządowego programu „Różnorodność językowa”, który ma na celu wspieranie „języków mniejszości narodowych i etnicznych, języka regionalnego, języków migrantów oraz polskiego języka migowego”. W artykule podkreśla się rzekomą „potrzebę ochrony” przed „zunifikowanym światem”, promując przy tym finansowanie projektów artystycznych i edukacyjnych służących „ośmielaniu do mówienia po swojemu”.
Portal Tygodnik Powszechny (17 grudnia 2025) przedstawia analizę książki Timothy’ego Snydera „O wolności”, w której amerykański historyk proponuje radykalne przedefiniowanie pojęcia wolności jako antidotum na współczesne kryzysy geopolityczne. Snyder, odwiedzając ukraińską wieś Posad-Pokrowśke, dowodzi, że wolność to nie tylko brak rosyjskiej okupacji („wolność od”), lecz także pozytywne tworzenie dobra wspólnego poprzez suwerenność, nieprzewidywalność, mobilność, fakty i solidarność. Jego diagnoza kwestionuje liberalną tradycję Isaiaha Berlina, wskazując, że skupienie na wolności negatywnej otworzyło drogę oligarchii i autorytaryzmowi. „Wolności nie możesz osiągnąć samemu” – przekonuje Snyder, postulując powrót do idei społeczeństwa obywatelskiego inspirowanego dorobkiem opozycji z Europy Środkowej. Naturalistyczna utopia Snydera, wykluczająca nadprzyrodzony porządek łaski, okazuje się jednak kolejną mutacją modernizmu – duchowego raka toczącego współczesny świat.
Portal Tygodnik Powszechny (17 grudnia 2025) z entuzjazmem relacjonuje powrót „mitycznego” Orient Expressu, przedstawiając go jako szczyt luksusu i „podróż w duchu slow po szynach nostalgii”. W narracji pełnej zachwytów nad „wnętrzami dekorowanymi przez najwybitniejszych przedstawicieli art déco” i „serwowanymi przez gwiazdkowego szefa kuchni posiłkami”, zupełnie brakuje duchowego rozeznania. „Nic ponad pociąg” – ten cytat autora artykułu doskonale oddaje klimat materialistycznej adoracji stworzenia zamiast Stworzyciela.
Portal „Tygodnik Powszechny” (17 grudnia 2025) przedstawia hagiograficzny obraz Zbigniewa Cybulskiego jako „polskiego aktora wszech czasów”, pomijając całkowicie moralny i społeczny kontekst jego działalności w systemie komunistycznym. Biografia Doroty Karaś „Cybulski. Podwójne salto” gloryfikuje „artystę” będącego produktem sowieckiej okupacji, przemilczając jego współpracę z reżimem zwalczającym Kościół Katolicki.
Portal Tygodnik Powszechny (17 grudnia 2025) relacjonuje narastające w społeczeństwie odczucie „przyspieszenia czasu”, powołując się na teorie spiskowe o skróceniu doby do 18 godzin oraz rzekome doświadczenia mnichów z góry Athos. Autor, Tomasz Stawiszyński, diagnozuje problem jako „szok teraźniejszości” wywołany technologią i zaleca „intencjonalne spowalnianie czasu” poprzez świąteczny odpoczynek.
Portal Tygodnik Powszechny (17 grudnia 2025) relacjonuje „wielki powrót do korzeni europejskiej powieści”, gloryfikując współczesne romantasy jako kontynuację tradycji Cervantesa i Swifta. W rzeczywistości mamy do czynienia z promocją neopogańskich archetypów pod płaszczykiem literackiego progresu.
Portal Tygodnik Powszechny (17 grudnia 2025) prezentuje esej Julii Fiedorczuk „Czas stojącego słońca”, gloryfikujący zimowe przesilenie jako metaforę „świeckiego sacrum”. W tekście przesiąkniętym relatywizmem religijnym autorka łączy dziecięce wspomnienia grudniowych poranków z buddyjską filozofią zen, poezją Eliota oraz nordyckimi mitami, tworząc synkretyczną apoteozę „ciemności promieniejącej”.
