Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje ofertę jesiennych wystaw w polskich muzeach i galeriach. Artykuł Piotra Kosiewskiego wylicza ekspozycje gotyku, malarstwa Dwurnika, rzeźby Szapocznikow oraz projektów sztuki współczesnej. Tekst milczy o Chrystusie Królu, redukując dziedzictwo sakralne do towaru estetycznego. To jest jawne świadectwo apostazji kultury polskiej, która wybrała bałwochwalstwo sztuki zamiast panowania Zbawiciela.
Portal Tygodnik Powszechny relacjonuje o 8. Kieleckim Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym, planowanym na 11–25 października 2026 roku. Artykuł chwali różnorodność europejskich scen, spektakle o „wspólnotach”, „wykluczeniu”, sztucznej inteligencji oraz reinterpretacje klasyki polskiej. Dyrektor teatru Jacek Jabrzyk definiuje festiwal jako miejsce „wymiany doświadczeń i twórczego dialogu”. To nie jest kultura, to jest kultowe usługowanie światu, które usurpuje miejsce należne wyłącznie Chrystusowi Królowi.
Portal „Tygodnik Powszechny” (29 września 2026) publikuje felieton Tomasza Stawiszyńskiego poświęcony chińskiej aplikacji „Are you dead?”, monitorującej życie samotników. Autor nostalgicznie przywołuje sąsiedzką inwigilację PRL-u jako lepszą alternatywę dla cyfrowych symulakrów przyjaźni. Artykuł ujawnia bezradność ludzkiego rozumu pozbawionego wiary, który w próżni po Bogu szuka ratunku w technologii.
Portal Tygodnik Powszechny publikuje recenzję albumu Eryki Badu „Before the World Blows”. Redaktor Jan Błaszczak opisuje wrażenia estetyczne, nawiązując do katastrofy smoleńskiej jako punktu czasowego. Tekst skupia się na rytmie, erotyzmie i „czarowaniu” artystki. Milczy o wiecznej losie duszy. To jest objaw duchowej pustki mediów posoborowych.
Portal Tygodnik Powszechny (29 września 2026) relacjonuje urodzinowy felieton Wojciecha Bonowicza poświęcony Julianowi Kornhauserowi. Autor chwali wiersze za „kondensację”, prostotę języka i zdolność do poruszania czytelników, cytując utwory „Lekcja o przyimku” oraz „Wtorek, miasto ziewa”. Analiza pozostaje w sferze estetyki i psychologii, pomijając wszelki wymiar nadprzyrodzony. To jest dowodem na to, że organ neokościoła zamienił misję zbawienia w kulturę salonną.
Portal Tygodnik Powszechny publikuje rozmowę z dwudziestoletnim pisarzem Nelio Biedermannem, autorem powieści „Lázár”, wielopokoleniowej sagi rodzinnej osadzonej w klęskach XX wieku. Młody twórca chwali się odrzuceniem reportażu na rzecz fikcji, która ma „pokazać, jak było naprawdę”, oraz opowiada o pisaniu jako o wolności i ucieczce od presji produktywności kapitalizmu. Ten wywiad, pozbawiony jakiejkolwiek perspektywy nadprzyrodzonej, jest jaskrawym dowodem na to, że kultura odcięta od Chrystusa Króla zmuszona jest do budowania babelicznych wież z ludzkiego cierpienia i wyobraźni.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje losy trzech Palestynek w Hebronie, które w cieniu checkpointów i osadników starają się utrzymać godność i biznes. Artykuł Jana Pochecia, studenta prawa i American Studies, przedstawia codzienność jako walkę o przetrwanie w ramach narracyjnym „okupacji” i „apartheidu”, całkowicie pomijając porządek nadprzyrodzony i Królewstwo Chrystusa.
Portal Tygodnik Powszechny relacjonuje ewolucję kreskówki od „Flintstonów” po „BoJacka Horsemana”. Artykuł Remigiusza Różańskiego chwali animację za łamanie tabu i diagnozę lęków społecznych. Cytowany tekst uwydatnia, jak kultura pozbawiona Chrystusa Króla upada w naturalistyczną rozrywkę, maskując pustkę duchową pseudointeligentnym humorem.
Portal „Tygodnik Powszechny” informuje o wyborach połówkowych w Stanach Zjednoczonych, przedstawiając je jako referendum nad prezydentem Trumpem, bunt przeciwko centrom danych sztucznej inteligencji oraz zderzenie interesów miliarderów z frustracją zwykłych obywateli. Artykuł Marii Zdzieborskiej opisuje politykę wyłącznie kategoryzami socjologicznymi i ekonomicznymi, całkowicie pomijając porządek nadprzyrodzony i prawa Boże. To jest jaskrawy obraz politycznego naturalizmu, w którym człowiek zredukowany jest do jednostki wyborczej i konsumenta energii.
Portal „Tygodnik Powszechny” (29 września 2026) publikuje rozważanie „kardynała” Grzegorza Ryśa o modlitwie Jezusa w Cezarei Filipowej. Autor redukuje boską konieczność (dei) Krzyża do wewnętrznego odkrycia tożsamości i misji uzyskanego w psychologicznej introspekcji. Pomija całkowicie sakramentalną ekonomię zbawienia, Ofiarę przebłagalną i Królewską władzę Chrystusa. To jest manifest nowoczesnego pelagianizmu: człowiek samodzielnie odczytuje wolę Boga, omijając Kościół i łaskę.
