Portal Opoka (30 sierpnia 2025) relacjonuje szczegóły katastrofy wojskowego samolotu F-16 w Radomiu, w której zginął pilot Wojska Polskiego Maciej Krakowian. Artykuł koncentruje się na działaniach śledczych, technicznych aspektach wypadku i reakcjach instytucji państwowych, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar śmierci człowieka i obowiązki katolików w takich sytuacjach.
Portal Opoka relacjonuje katastrofę wojskowego samolotu F-16 podczas przygotowań do pokazów AirShow w Radomiu, w której zginął pilot mjr Maciej Krakowian. Artykuł koncentruje się na reakcjach polityków (wicepremier Władysław Kosiniak-Kamysz), procedurach prokuratorskich oraz historii podobnych wypadków, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar śmierci.
Portal Tygodnik Powszechny (12 sierpnia 2025) prezentuje tekst Ignacego Dudkiewicza dotyczący kryzysu procesu nominacji biskupich w Polsce, ze szczególnym uwzględnieniem sprawy „ks.” Krzysztofa Dukielskiego. Autor wskazuje na systemową niekompetencję „Dykasterii ds. Biskupów”, dominację „ordynariuszy” w doborze kandydatów oraz całkowite wykluczenie ludu katolickiego z procedur wyborczych. Artykuł stanowi jawny dowód bankructwa teologicznego i dyscyplinarnego neo-kościoła, który odrzucił nadprzyrodzony charakter hierarchii.
Relacja opisuje start Sztafetowej Pielgrzymki Biegowej w Radomiu, gdzie około 39 osób zamierza przebiec ponad 200 kilometrów w trzy dni do Częstochowy, a następnie wejść na Jasną Górę w ramach duchowej inicjatywy. Przed biegiem udział w Mszy Świętej w kościele Chrystusa Kapłana, a wśród uczestników znajduje się ks. Piotr Popis, były maratończyk i misjonarz. Duża część wypowiedzi koncentruje się na potrzebie „duchowego powera” oraz na przekazywaniu nadziei i światła innym. Jednakże relacja milczy o nadprzyrodzonych fundamentach sakramentalności, o stanie łaski u uczestników i o ostatecznym rozliczeniu przed Bogiem. Brak także ostrzeżeń co do ewentualnych niebezpieczeństw duchowych wynikających z redukcji Misterium Kościoła do wysiłku naturalnego i społecznego wsparcia. Z uwagi na to, można stwierdzić, że owe działanie, choć opatrzone modlitwą i Mszą, w praktyce przynosi jedynie symboliczny gest bez pełnej łaski i pełnej komunii z Chrystusem w Kościele katolickim. Niepokój budzi też fakt, że naczelną perspektywą pozostaje doświadczenie człowieka i jego potrzeb, a nie autentyczne panowanie Chrystusa Króla nad wszystkimi narodami.
„Człowiek dzisiaj żyje szybko i dlatego potrzebuje też powera duchowego.” – słowa ks. Piotra Popisa ujawniają, że duchowość tej inicjatywy ma być napędzana przez ludzką dynamikę, a nie przez Bożą łaskę i objawioną prawdę. (Cytat z artykułu.)
39 osób, 200 kilometrów, trzy dni. To nie tyle pielgrzymka, ile sportowa peregrynacja z motywem duchowym, która ma budzić nadzieję i wiarę, lecz równocześnie pozostawia otwarte pytania o właściwe miejsce sakramentów i ostateczny sens obecności wiernych w Obrządku Katolickim. Mimo że uczestnicy deklarują, że nie chodzi o sport, lecz o duchowość i intencje, milczenie o sakramentalnej skuteczności, łasce uświęcającej i jedności z Kościołem pozostaje wymowne.
Teza dalszej analizy: to, co prezentuje artykuł, ukazuje duchowy kryzys Kościoła w Polsce, gdzie sakramenty i łaska zostają potraktowane instrumentalnie, a chrześcijańskie misterium rozmywa się w sportowo‑społecznych gestach.
eKAI relacjonuje wyjście 47. Pieszej Pielgrzymki Diecezji Radomskiej na Jasną Górę pod hasłem „Pielgrzymi nadziei”. Kolumny z Radomia, Opoczna, Skarżyska i Starachowic liczą 37 grup. Mszy inicjującej przewodniczył bp Marek Solarczyk, zachęcając do „bliskości z Bogiem” i „nadziei”. Dyrektor „pielgrzymki” ks. Krzysztof Bochniak akcentuje frekwencję i „wspólnotę Kościoła wędrującego”. Wypowiedzi młodych podkreślają relacje międzyludzkie i „modlitwę w drodze”. Kulminacją ma być spotkanie na Przeprośnej Górce przy sanktuarium „św. Ojca Pio”, a cały projekt wspiera aplikacja „pielgrzyma” z trasami, nagraniami i możliwością śledzenia lokalizacji grup. To wszystko spina ton słodkiej psychologii i pastoralnego marketingu; milczy się o grzechu, nawróceniu, pokucie i konieczności łaski uświęcającej – a więc o rzeczach istotnych, bez których pobożność staje się widowiskiem i pustym rytuałem usankcjonowanym przez posoborowy naturalizm.
eKAI informuje, że bp Marek Solarczyk ogłosił komunikat o przyjęciu przez „papieża” Leona XIV rezygnacji „biskupa” nominata Krzysztofa Dukielskiego z urzędu „biskupa pomocniczego” Radomia. Zaznaczono, iż nominacja nastąpiła 12 lipca 2025, a po niespełna miesiącu „Ojciec Święty” przychylił się do prośby nominata, co zostało przekazane przez nuncjusza z poleceniem ogłoszenia wiernym. Ten beztreściowy, biurokratyczny komunikat odsłania nie tyle fakt personalny, ile postępującą zapaść eklezjologiczną i duchową struktur posoborowych.
Biuro Prasowe Konferencji Episkopatu Polski publikuje komunikat, w którym podaje, że Krzysztof Dukielski, biskup-nominat dla diecezji radomskiej, poprosił „papieża” Leona XIV o zwolnienie go z funkcji biskupa pomocniczego, a „Ojciec Święty” prośbę przyjął. Informację podpisuje Marek Solarczyk jako Biskup Radomski, wskazując, że wiadomość została przekazana przez Nuncjusza Apostolskiego do publicznej wiadomości. Nie pada żadne wyjaśnienie motywów, nie ma ani jednego zdania teologicznego o naturze biskupstwa, o dobru dusz, o misji Kościoła; jest jedynie sucha notyfikacja kadrowa zakończona formułą urzędową. To nie jest pasterska troska, lecz urzędnicza komunikacja korporacji religijnej, świadcząca o dereligizacji i proceduralnym wygaszeniu sensu nadprzyrodzonego.
Radom: kolejny „biskup pomocniczy” w strukturach KEP – lista nazwisk zamiast misji apostolskiej
Cytowany artykuł stanowi urzędową notkę personalną Konferencji Episkopatu Polski: informuje, że Krzysztof Dukielski, urodzony w 1978 r. w Radomiu, wyświęcony w 2003 r., „12 VII 2025 r. został mianowany biskupem pomocniczym diecezji radomskiej ze stolicą tytularną Catula”. Podany jest adres korespondencyjny, telefon i e-mail kurii, a następnie następuje kaskada nazwisk „biskupów” i „arcybiskupów” w Polsce i na emigracji, bez jakiegokolwiek wyjaśnienia natury urzędu, kryteriów prawowitości sukcesji apostolskiej czy odniesienia do depozytu wiary. Notka jest typowo biurokratyczna i całkowicie odcina nominację od jakiegokolwiek sensu nadprzyrodzonego. Konkluzja jest nieuchronna: mamy do czynienia nie z aktem Kościoła Katolickiego, lecz z produktem posoborowej administracji, która zastąpiła misję apostolską katalogiem urzędów.
Nowa „sakra” w Radomiu: modernistyczny rytuał legitymizuje bezprawny porządek
Biuro Prasowe Konferencji Episkopatu Polski informuje, że „Fr Krzysztof Dukielski has been appointed auxiliary bishop of the Diocese of Radom… The decision of the Holy Father Leo XIV was announced today at noon by the Apostolic Nunciature in Poland.” Komunikat podaje, iż dotychczasowy proboszcz parafii św. Jana Chrzciciela w Magnuszewie ma zostać „biskupem pomocniczym” diecezji radomskiej, zaś decyzję przypisuje się „papieżowi” Leonowi XIV (Robert Prevost). Dodano łącza do dokumentów na episkopat.pl oraz sygnaturę biura prasowego KEP; wpis datowany jest na 12 lipca 2025. Ta lakoniczna notka – ubrana w administracyjny żargon – ma w rzeczywistości funkcję propagandową: wprowadzić w obieg kolejną „nominację” w strukturach posoborowych, jakby dotyczyła realnego biskupstwa w Kościele katolickim. To nie jest neutralny komunikat; to polityczna emanacja systemu, który od 1958 roku niszczy porządek sakramentalny i prawny Kościoła, zastępując go improwizowaną hierarchią bez mandatów i bez sukcesji w katolickim sensie tego słowa.
Nominacja „biskupa” w Radomiu: kolejny akt w teatrze posoborowej uzurpacji
Cytowany artykuł informuje o nominacji Krzysztofa Dukielskiego – dotąd proboszcza parafii św. Jana Chrzciciela w Magnuszewie – na „biskupa” pomocniczego diecezji radomskiej. Decyzję miał ogłosić w południe urząd zwany Nuncjaturą Apostolską w Polsce, powołując się na wolę „papieża” Leona XIV. W tekście zamieszczono odnośniki do komunikatów i krótką notę prasową „Biura Prasowego Konferencji Episkopatu Polski”. To czysto biurokratyczna laurka, pozbawiona jakiegokolwiek wymiaru nadprzyrodzonego. Oto sedno problemu: mowa o kolejnym ogniwie w łańcuchu posoborowej sukcesji bez mandatu Chrystusa i bez gwarancji sakramentalnej ważności – kolejnym administracyjnym awansie w strukturach, które zerwały z integralną wiarą katolicką.
