Portal „Więź.pl” (20 stycznia 2026) przedstawia dorobek Bolesława Biegasa jako „tęsknotę za duchowym wymiarem życia”, pomijając całkowicie jego okultystyczne i modernistyczne inspiracje. Artykuł Zofii Jabłonowskiej-Ratajskiej gloryfikuje zdeformowaną wyobraźnię artysty jako „aktualną współcześnie”, podczas gdy w istocie mamy do czynienia z klasycznym przykładem buntu przeciwko ordo catholicus w sztuce.
Portal TygodnikPowszechny.pl relacjonuje: „Błoto to młoda jazzowa fala, która łączy jazz z elementami hip-hopu oraz groove’em i elektroniką (…). Warstwa muzyczna jest dla członków grupy punktem wyjścia do opowieści o kondycji współczesnego świata”. Już w tym zdaniu objawia się zasadniczy problem – redukcja sztuki do narzędzia diagnostyki społecznej, przy całkowitym pominięciu jej nadprzyrodzonego przeznaczenia.
Portal „Tygodnik Powszechny” (18 listopada 2025) promuje wystawę „MONOCHROM. WSZYSTKIE KOLORY TĘCZY” w krakowskim Muzeum Fotografii, gloryfikującą techniczne eksperymenty z XIX i XX wieku jako rzekome „kruche przedmioty niosące ślady czasu”. Kurator Wojciech Nowicki przedstawia ponad 300 fotografii – od dagerotypów po ambrotypie – jako „relikwie” procesu twórczego, stawiając na równi dzieła uznanych fotografów z anonimowymi, „technicznie nieudanymi” obrazami. Artykuł Jacka Tarana wychwala tę „przewrotną” ekspozycję za ukazanie „aberracji dzisiejszej doskonałości” fotografii cyfrowej. W rzeczywistości mamy do czynienia z kolejnym przejawem modernistycznego bałwochwalstwa materii, gdzie techniczny fetysz zastępuje metafizyczne piękno.
Portal Tygodnik Powszechny (21 października 2025) relacjonuje wystawę „Abakanowicz. Bez reguł. Arrasy i abakany na Wawelu”, przedstawiając ją jako intrygujący dialog między XVI-wiecznymi arrasami a współczesnymi tkaninami Magdaleny Abakanowicz. Kuratorzy zestawiają królewskie tapiserie z „organicznymi, monumentalnymi” abakanami, podkreślając ewolucję od dekoracji do „autonomicznej rzeźby”. Abakany opisane są jako „żywe organizmy” tworzące „przestrzeń sacrum”, podczas gdy arrasy mają jedynie „świadczyć o splendorze dworu”. „Artystka pragnęła, by odbiorca uczestniczył w dziele – «by wszedł w porowatość tkanego materiału tak głęboko, by mógł się w nim niemal schować»” – czytamy. Wystawa trwa do 6 stycznia 2026 roku.
Portal Tygodnik Powszechny (17 października 2025) prezentuje film Kelly Reichardt „Wystawa” jako „subtelną opowieść o codzienności pracy kreatywnej”, skupiając się na postaci Lizzy (Michelle Williams) – rzeźbiarki przygotowującej się do wernisażu wśród prozaicznych problemów: urlopu w pracy biurowej, braku ciepłej wody czy opieki nad rannym gołębiem. Recenzentka chwali „miękkość” kina Reichardt i „delikatne szkicowanie” postaci, widząc w tym „głęboko osobisty” obraz artystycznego niespełnienia.
Portal Więź.pl (9 września 2025) przedstawia apologetyczny portret argentyńskiej pianistki Marthy Argerich, gloryfikując jej „autentyczność” i „bunt” przeciw tradycyjnym kanonom interpretacji muzycznej. Wychwala się tu przede wszystkim jej „żywiołowość”, „nieprzewidywalność” oraz incydent z 1980 roku, gdy opuściła jury Konkursu Chopinowskiego w proteście przeciw eliminacji Ivo Pogorelicia. Artykuł całkowicie pomija problem moralnej i duchowej funkcji sztuki, redukując muzykę do subiektywnej ekspresji oderwanej od transcendentnego porządku.
