Portal „Tygodnik Powszechny” (9 lutego 2026) prezentuje analizę uniwersum „Fallout” jako rzekomo głębokiej refleksji o „polityce w czasach kryzysu” i „dojrzewaniu w rzeczywistości bez stabilnych reguł…
Portal eKAI informuje o wykładzie ks. dr. Krzysztofa Wonsa SDS pt. „Sekret Bożego Słowa. Od słuchania do przemiany”, organizowanym 19 lutego 2026 r. przez Akademię Katolicką w Warszawie i Narodowy Instytut Kultury i Dziedzictwa Wsi. Pretekstem ma być rzekoma „samotność współczesnego człowieka w świecie mediów i sztucznej inteligencji”, a rozwiązaniem – „twórczy dialog w Słowie Bożym” prowadzący do „pełni życia”.
Portal Gość Niedzielny (6 lutego 2026 r.) relacjonuje zamach samobójczy w szyickim meczecie w Islamabadzie, w którym zginęło 31 osób, a 169 odniosło rany. Tekst ogranicza się do suchej relacji faktograficznej, podając jedynie reakcję premiera Pakistanu Shehbaza Sharifa, który „stanowczo potępił” atak i wyraził „głęboki żal”. Brak jakiejkolwiek teologicznej oceny moralnej tego aktu terroryzmu oraz głębszej refleksji nad przyczynami przemocy międzywyznaniowej.
Portal eKAI informuje o jubileuszu projektu „Modlitwa w drodze”, prezentując go jako „rewolucję duchową” opartą na subiektywistycznej wizji religijności. Inicjatywa, zainspirowana protestanckim wzorcem „Pray As You Go”, od piętnastu lat propaguje redukcję życia duchowego do emocjonalnych przeżyć dostosowanych do „wymagań współczesnego człowieka” – co stanowi klasyczny przykład modernistycznej infiltracji w dziedzinie pobożności.
Portal Opoka (4 lutego 2026) przedstawia artykuł zatytułowany „Prawda jest po stronie Jana”, w którym autor, ks. Tomasz Jaklewicz, podejmuje problem relatywizacji prawdy o małżeństwie w strukturach posoborowych. Choć słusznie wskazuje na przykład św. Jana Chrzciciela broniącego nierozerwalności małżeństwa, całość wypowiedzi tonie w modernistycznych sprzecznościach typowych dla neo-kościelnej rzeczywistości.
Portal EWTN News (4 lutego 2026) relacjonuje działalność siostry Miriam Francis Perlewitz, amerykańskiej „misjonarki” działającej od 40 lat w Bangladeszu. Artykuł przedstawia jej pracę w „formacji kapłańskiej” w miejscowym seminarium oraz założenie szkoły łączącej dzieci katolickie, muzułmańskie i hinduistyczne. Chwalony jest „duch dialogu” i „edukacja włączająca”, co stanowi klasyczny przykład posoborowej apostazji.
Portal Tygodnik Powszechny (4 lutego 2026) prezentuje artykuł o. Wacława Oszajcy SJ pt. „Gdzie szukać Boga? On jest też tam, gdzie zło”, który stanowi klasyczny przykład modernistycznej reinterpretacji wiary. Autor próbuje przedstawić „dwie splecione ze sobą drogi” biblijnego obrazu Boga, sugerując rzekomą sprzeczność między Starym a Nowym Testamentem. Już to pierwsze zdanie zdradza fundamentalny błąd teologiczny, gdyż Objawienie jest jedno i spójne, a jak uczy Sobór Watykański I: „Żadnej rozbieżności nie może być między teologami a dogmatami niebieskiego depozytu” (Constitutio dogmatica Dei Filius).
Portal Tygodnik Powszechny (3 lutego 2026) przedstawia recenzję powieści Jennifer Croft Wymieranie Ireny Rey jako „ironiczną, zabawną, a przy tym nienachalnie paraboliczną opowieść o kondycji współczesnych tłumaczy”. Autor Adam Woźniak zachwala konstrukcję „prawdziwej wieży Babel”, gdzie tekst czytany jest „tłumaczeniem na angielski zaginionego oryginału, który został napisany po polsku przez Argentynkę”, co ma dowodzić rzekomej głębi intelektualnej przedsięwzięcia. W rzeczywistości mamy do czynienia z kolejnym przejawem duchowego rozkładu współczesnej kultury, która porzuciła wiarę w obiektywną prawdę na rzecz relatywistycznej gry interpretacji.
Neutralna uprzejmość czy apostazja? Krytyka relatywizmu społecznego w Tygodniku Powszechnym
Portal Tygodnik Powszechny (3 lutego 2026) prezentuje tekst Olgi Drendy pt. Czy można wybaczyć „ha, ha”, w …
Portal „Tygodnik Powszechny” (3 lutego 2026) przedstawia pozornie optymistyczne dane o wzroście czytelnictwa w Polsce, wskazując na 60% dorosłych czytających książki oraz wzrost liczby domowych bibliotek. Artykuł wychwala „efekt aureoli” celebrytów promujących czytelnictwo, modę na „bookishness” w mediach społecznościowych oraz kolekcjonerskie trendy luksusowych marek jak Dior. Autorzy dowodzą, że książki służą głównie „przyjemności”, „odskoczni od problemów” i „treningowi przed zmianami”, całkowicie pomijając ich funkcję formacyjną dla duszy i umysłu.
