Portal gosc.pl (22 kwietnia 2026) informuje o wstępnej zgodzie państw członkowskich UE na udzielenie Ukrainie pożyczki w wysokości 90 mld euro oraz nałożenie 20. pakietu sankcji na Rosję, co dotychczas blokowane było przez Węgry domagające się naprawy rurociągu Przyjaźń. Przełom nastąpił po ogłoszeniu przez Wołodymyra Zełenskiego zakończenia naprawy rurociągu zniszczonego…
Portal LifeSiteNews informuje o postulatach „Red Rose Rescuers” – aktywistów pro-life, którzy w czasach administracji Bidena byli poddawani bezwzględnym represjom, w tym karom więzienia, za próby ratowania nienarodzonych dzieci. Po niedawnym opublikowaniu przez administrację Trumpa raportu dokumentującego współpracę poprzedników z grupami proaborcyjnymi, aktywiści domagają się od rządu USA przyznania…
Portal „Tygodnik Powszechny” (17 października 2025) prezentuje rzekome postępy sekty posoborowej w zakresie „reparacji” dla ofiar nadużyć seksualnych, powołując się na raport pseudokomisji Tutela Minorum. Artykuł koncentruje się na świeckich mechanizmach zadośćuczynienia, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar grzechu i konieczność sakramentalnego nawrócenia. W obliczu teologicznego bankructwa posoborowej sekty próbuje się zastąpić dyscyplinę kanoniczną terapią psychologiczną i odszkodowaniami finansowymi.
Portal CNA (16 października 2025) informuje o drugim raporcie „Pontyfikalnej Komisji ds. Ochrony Nieletnich”, który promuje ideę „sprawiedliwości konwersyjnej” opartej na filarach prawdy, sprawiedliwości, reparacji i reform instytucjonalnych. Raport zaleca „współpracę z ofiarami” poprzez słuchanie, przeprosiny oraz wsparcie finansowe i terapeutyczne. Arcybiskup Thibault Verny podkreśla konieczność „podążania z ofiarami”, podczas gdy Maud de Boer-Buquicchio wskazuje na „lukę danych” dotyczącą nadużyć.
Portal Opoka (13 października 2025) informuje o odznaczeniu niemieckiego historyka Petera Loewa przez ministra spraw zagranicznych Radosława Sikorskiego. Loew, dyrektor Niemieckiego Instytutu Polskiego w Darmstadt, publicznie głosi tezę o konieczności dyskusji nad „polską odpowiedzialnością za Holokaust”, co stanowi jawną kontynuację niemieckiej polityki historycznej zmierzającej do relatywizacji zbrodni III Rzeszy. „Ważna jest polifonia. Nie możemy opowiadać historii z jednej perspektywy” – przekonywał Loew podczas konferencji w Instytucie Pileckiego, podważając fundamentalną zasadę historiografii: wierność faktom. Ten akt państwowej zdrady polskiego rządu stanowi kolejny krok w demontażu tożsamości narodowej opartej na prawdzie.
Portal pch24.pl (13 października 2025) relacjonuje wykład prof. Andrzeja Nowaka w Bundestagu, wygłoszony na zaproszenie partii AfD. Historyk podkreślał brak Polaków w niemieckiej pamięci o ofiarach II wojny światowej, wskazując na badania opinii publicznej, gdzie jedynie 5% Niemców upominało się o upamiętnienie ofiar niemieckiego ruchu oporu, podczas gdy Polacy nie znaleźli się w ogóle w świadomości społecznej. Nowak krytykował projekt Domu Niemiecko-Polskiego za pominięcie terminu ludobójstwo wobec Polaków oraz za próby rozmywania odpowiedzialności poprzez hasło „wszystkich ofiar niemieckiej okupacji”. Jako rozwiązanie zaproponował partnerski dialog oparty na prawdzie historycznej i zwrócił uwagę na sprawę restytucji zrabowanych dóbr kultury, m.in. pierścienia Zygmunta Starego. Wykład zakończyły owacje niemieckiej Polonii, która podkreślała, że „jeszcze nikt w Bundestagu nie mówił tak o niemieckich zbrodniach”. **Cała dyskusja pozostaje jednak więźniem naturalistycznej historiografii, pomijającej nadprzyrodzony wymiar dziejów Polski jako przedmurza chrześcijaństwa (Ante murale christianitatis).**
Portal Tygodnik Powszechny (7 października 2025) relacjonuje narastającą antyniemiecką histerię w polskich mediach, porównując ją do przedwojennych i powojennych postaw pojednawczych. Autor przytacza skrajne przykłady z programu „Express Republiki”, gdzie Niemcy przedstawiani są jako współcześni spadkobiercy nazizmu, a nawet cytaty z ambony jasnogórskiej, gdzie emerytowany „biskup” Mering powołuje się na XVIII-wiecznego poetę dla podgrzania nienawiści narodowej. Artykuł przeciwstawia temu postawy takich postaci jak Ksawery Pruszyński, Zofia Kossak czy Stanisław Stomma, którzy w najczarniejszych momentach historii zachowali rozsądek i humanizm. Autor proponuje pięć punktów wyjścia z impasu reparacyjnego, w tym niemieckie inwestycje w polską obronność. Tekst stanowi klasyczny przykład laickiego utylitaryzmu, gdzie moralność sprowadza się do kalkulacji politycznych, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar sprawiedliwości.
Portal Opoka relacjonuje wizytę prezydenta Karola Nawrockiego w Niemczech, gdzie w wywiadzie dla „Bilda” domaga się reparacji za zniszczenia II wojny światowej, wskazując kwotę 6,2 bln zł jako punkt odniesienia. Nawrocki podkreśla, że sprawa nie jest zamknięta, wzywa do konstruktywnej debaty w ramach UE i NATO, krytykuje niemiecką politykę migracyjną oraz popiera rezygnację z rosyjskiej ropy, chwaląc plan Donalda Trumpa na zakończenie wojny na Ukrainie.
Portal Opoka.org.pl (4 września 2025) relacjonuje wypowiedź prezydenta Karola Nawrockiego dotyczącą reparacji wojennych od Niemiec. Prezydent stwierdza, że „uregulowanie kwestii reparacji wojennych od Niemiec może potrwać wiele lat i zależy od politycznej gotowości Berlina”, podkreślając potrzebę „jedności prezydenta i rządu” w tym temacie. Artykuł wspomina o historycznych działaniach rządu PiS w tej sprawie, w tym noty dyplomatycznej z 2022 roku i stanowisku Niemiec, które uważają kwestię reparacji za zamkniętą. Cała narracja skupia się wyłącznie na płaszczyźnie dyplomatyczno-politycznej, pomijając jakiekolwiek odniesienie do nadprzyrodzonego porządku sprawiedliwości.
Portal Opoka (1 września 2025) relacjonuje spór między prezydentem Karolem Nawrockim a wicepremierem Radosławem Sikorskim dotyczący reparacji wojennych od Niemiec. Sikorski stwierdza: „moralnie Polsce należy się zadośćuczynienie za zbrodnie niemieckie podczas 2 wojny światowej to prawnie rzecz biorąc sprawa jest niestety beznadziejna”, podczas gdy Nawrocki deklaruje publiczne domaganie się odszkodowań. Dyskusja ogranicza się wyłącznie do płaszczyzny świeckiego prawa międzynarodowego i politycznej gry, całkowicie pomijając katolicką koncepcję sprawiedliwości i obowiązku naprawy grzechów narodowych.
