Portal Vatican News (20 sierpnia 2025) relacjonuje wystąpienie „papieża” Leona XIV, w którym przedstawia on przebaczenie jako „silniejsze niż zdrada”, twierdząc, że „prawdziwe przebaczenie nie czeka na skruchę” oraz że „każda zdrada może stać się okazją do zbawienia”. Teza ta stanowi dogłębną negację katolickiej doktryny o grzechu, łasce i warunkach przebaczenia.
Portal Gość Niedzielny relacjonuje wyniki badań prof. Philipa Thomasa dotyczące śmiertelności wśród japońskich ocalałych po bombardowaniach atomowych, podkreślając zaskakująco niski odsetek zgonów spowodowanych nowotworami popromiennymi. Artykuł koncentruje się na statystykach medycznych, całkowicie pomijając teologiczny i moralny wymiar ludobójczego aktu wojennego.
Portal „Tygodnik Powszechny” (12 sierpnia 2025) relacjonuje sprawę Krzysztofa Gonciarza, youtubera oskarżonego o nadużycia, który następnie udowodnił rzekomą fałszywość zarzutów. Tomasz Stawiszyński wykorzystuje ten przypadek do głoszenia tezy o konieczności powstrzymywania się od osądów w imię „weryfikacji faktów”, nie dostrzegając przy tym absolutnych kryteriów moralnych wynikających z prawa Bożego.
Portal Vatican News (13 sierpnia 2025) relacjonuje przygotowania do „nadzwyczajnego zabiegu konserwatorskiego” fresku Michała Anioła w Kaplicy Sykstyńskiej, przedstawiając tę inicjatywę jako troskę o „dziedzictwo ludzkości”. Nowy kierownik Pracowni Konserwacji Malarstwa, Paolo Violini, w wywiadzie skupia się na technicznych aspektach projektu, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar dzieła. Artykuł stanowi jawny przykład przejścia od kultu Boga do kultu człowieka, gdzie sakralne przedstawienie Bożego Majestatu sprowadzone zostało do muzealnego eksponatu.
Portal Opoka relacjonuje rozważania „ks.” Nikosa Skurasa, który w tekście „Śmierć a ziemia obiecana” (12 sierpnia 2025) dokonuje egzegezy śmierci Mojżesza, mieszając osobiste doświadczenia szpitalne z nieprecyzyjnymi odniesieniami biblijnymi. Autor sugeruje, że perspektywa nadprzyrodzona jest kwestią subiektywnego wyboru, cytuje modernistycznego „papieża” Jana Pawła II i przemilcza kardynalne prawdy wiary o Sądzie Ostatecznym i konieczności łaski uświęcającej dla zbawienia. Tekst stanowi klasyczny przykład posoborowej dezintegracji doktryny katolickiej na rzecz psychologizującej pobożności.
