Portal Catholic News Agency informuje, że „papież Leon XIV” wyraził współczucie rodzinom ofiar pożaru w szwajcarskim barze Le Constellation, do którego doszło podczas hucznych obchodów Nowego Roku. Tr…
Portal eKAI (3 listopada 2025) relacjonuje wystąpienie Leona XIV (Bergoglio) podczas Mszy za zmarłych hierarchów posoborowych, w tym za antypapieża Franciszka. Bergoglio określił śmierć jako „siostrę” przemienioną przez „miłość Chrystusa”, pomijając katolicką naukę o sądzie szczegółowym, czyśćcu i konieczności zadośćuczynienia za grzechy. Jego naturalistyczna retoryka zdradza modernistyczne zaparcie się nadprzyrodzoności, redukując zbawienie do sentymentalnego humanitaryzmu.
Portal National Catholic Register (NCR) relacjonuje współczesne kontrowersje wokół teorii „błąkających się dusz”, ujawniając głęboki kryzys doktrynalny w strukturach posoborowych. Artykuł opisuje spór pomiędzy „egzorcystami” a „teologami” dotyczący rzekomej możliwości przebywania dusz czyśćcowych na ziemi w celu „proszenia o modlitwę”. Wspomina się o wewnętrznej nocie „Międzynarodowego Stowarzyszenia Egzorcystów” (AIE) potępiającej tę koncepcję, szczególnie w kontekście publikacji hiszpańskich modernistów: „ojca” Javiera Luzóna Peñi i „ks.” José Antonio Fortei. Pomimo formalnego potępienia, w artykule przytacza się opinie takich postaci jak Arnaud Dumouch, który usiłuje pogodzić tę herezję z posoborową pseudoteologią, powołując się nawet na encyklikę Benedykta XVI Spe salvi. Całość przedstawiona jest jako „debata teologiczna”, podczas gdy w rzeczywistości mamy do czynienia z jawnym odrzuceniem nieomylnych dogmatów wiary.
Portal Catholic News Agency (17 października 2025) relacjonuje list Roberta Prevosta („papieża” Leon XIV) do ojca opłakującego śmierć 12-letniego syna. W odpowiedzi uzurpator watykański głosi naturalistyczne pocieszenia pozbawione nadprzyrodzonej perspektywy zbawienia, ograniczając się do ogólników o „łasce w ciemnych chwilach” i „zmartwychwstaniu bez bólu”.
Portal Gość Niedzielny relacjonuje wypadek polskiego autobusu na autostradzie A5 w Austrii, w którym zginęła jedna osoba, a 23 poszkodowanych wraca do kraju. Delegacja małopolska z wicemarszałkiem Ryszardem Pagaczem uczestniczyła w zdarzeniu z udziałem trzech pojazdów o polskich numerach rejestracyjnych. Brak jakiegokolwiek odniesienia do novissimorum (rzeczy ostatecznych) w oficjalnych komunikatach demaskuje całkowite zerwanie współczesnych struktur z katolickim rozumieniem ludzkiej tragedii.
Portal EpiskopatNews (20 września 2025) relacjonuje formalne kondolencje „przewodniczącego KEP” po śmierci „bpa” Antoniego Pacyfika Dydycza OFMCap. W typowo biurokratycznym tonie pominięto jakąkolwiek wzmiankę o katolickiej nauce o sądzie szczególnym, konieczności modlitw za zmarłych czy warunkach zbawienia – zastępując je bergoliańskim gadulstwem o „przejściu do wieczności”.
Portal gosc.pl (30 sierpnia 2025) informuje o zabezpieczeniu kamery należącej prawdopodobnie do mjr. Macieja Krakowiana, który zginął w katastrofie F-16 podczas ćwiczeń przed pokazami AirShow w Radomiu. Prokuratura Okręgowa w Warszawie, reprezentowana przez prok. Piotra A. Skibę, podkreśla konieczność badania technicznych aspektów zdarzenia, jednocześnie negując autentyczność nagrań ujawnionych przez telewizję TVN24. Relacja skupia się wyłącznie na doczesnych okolicznościach śmierci, całkowicie przemilczając nadprzyrodzony wymiar ludzkiego życia i obowiązek modlitwy za zmarłych.
Pogrzeb biskupa jako liturgia samozadowolenia: humanitarny cukier zamiast katolickiej prawdy
Biuro Prasowe Konferencji Episkopatu Polski relacjonuje uroczystości pogrzebowe bp. Władysława Bobowskiego w Tropiu (12 lipca 2025), akcentując wspomnienia, emocje, „wdzięczność”, pochwałę skromności i „dobrego ojcostwa” zmarłego. Homilie bp. Leszka Leszkiewicza i wystąpienia innych mówców podkreślają ludzkie cnoty Zmarłego, jego „miłość do ludzi”, „mądrość”, „dobroduszność”, „wrażliwość”, „pamięć o ziemi i ludziach”, a całość spina retoryka pocieszenia, że „już usłyszał odpowiedzi” i „odpoczywa w pokoju aż do powtórnego przyjścia Chrystusa”. Zabrakło natomiast jednoznacznego przypomnienia o konieczności stanu łaski, zadośćuczynienia, grzechu, czyśćcu, karze i sądzie. To nie jest katolicki ton żałobny, lecz pastoralny humanitaryzm, który zasłania prawdę o śmierci, sądzie, niebie lub piekle.
