sakralne

Duchowy katolicki kapłan w liturgicznym stroju, modlący się w sanktuarium z krzyżem, w otoczeniu historycznych elementów kościoła, wywołujący uczucie szacunku i pobożności.
Posoborowie

„Radość albo nic”? Modernistyczna ucieczka od krzyża i prawdy wiary

Portal Więź.pl (07 sierpnia 2025) relacjonuje kazanie Damiana Muskusa, „biskupa” pomocniczego w Krakowie, wygłoszone do pielgrzymów ze Skawiny. Główne tezy: pielgrzymowanie jako „droga przemiany”, „Radość jest niezbitym znakiem obecności Boga. Nie ma chrześcijaństwa bez radości”, potępienie „polaryzacji” i „podziałów”, postulowanie piękna Boga objawiającego się w „najuboższych i słabych” oraz zapewnienie, że każdy jest „umiłowany i wybrany”. Tekst pomija prawdę o grzechu śmiertelnym, potrzebę pokuty, konieczność stanu łaski i wyłączność Królestwa Chrystusa nad narodami; zastępuje teologię Ofiary soteriologicznym personalizmem i emocjonalizmem. To jest program pastoralny bez krzyża i bez łaski — naturalistyczny projekt psychologicznej autoterapii nazwany „Ewangelią”.

Realistyczne zdjęcie wnętrza kościoła katolickiego z ołtarzem, krucyfiksem i duchownymi w tradycyjnych ornatach, ukazujące powagę i wiarę zgodnie z katolicką tradycją.
Kurialiści

Kanonizacyjny marketing i rekrutacja do „seminariów”: naturalizm zamiast wiary

Cytowany artykuł relacjonuje wypowiedzi ks. dr. Jana Frąckowiaka, rektora Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Poznaniu, dla Polskifr.fr (07 sierpnia 2025). Autor chwali współczesnych „młodych świętych”, zapowiada „kanonizację” Karola Acutisa i Piotra Jerzego Frassatiego, oraz opisuje motywacje kandydatów do „kapłaństwa” i codzienność formacji seminaryjnej w czterech diecezjach. Pojawia się też wątek rzekomo „ubogacającego” spotkania z Leonem XIV oraz narracja o „osobistym doświadczeniu” powołania i „smaku Ewangelii” w strukturach posoborowych. Zasadniczy przekaz: rekrutacja trwa, ideały są „atrakcyjne”, a „Kościół” żyje. Ostre zakończenie streszczenia: tekstu nie przenika ani jedno odniesienie do rzeczywistości nadprzyrodzonej sakramentalnej w sensie katolickim – zamiast tego mamy psychologizację, socjologię i propagandę sukcesu, czyli klasyczny naturalizm posoborowej rewolucji.

Kardynał w sutannie z krucyfiksem przed ołtarzem, wyraz głębokiej wiary i pokory, w otoczeniu świątyni z witrażami, symbolizujący autorytet i oddanie Bogu w tradycyjnym katolickim stylu.
Posoborowie

„Bezpieczeństwo przede wszystkim” jako nowa religia człowieka. Demaskacja naturalistycznej mantry

Portal Opoka relacjonuje tekst Thomasa Fickleya i o. Marka Perkinsa (First Things), którzy twierdzą, że slogan „bezpieczeństwo przede wszystkim” jest błędny i demoralizujący, bo paraliżuje wychowanie do cnoty, osłabia męstwo młodych mężczyzn i wypacza ocenę ryzyka; proponują zasadę „bezpieczeństwo po trzecie” oraz program formacji młodzieży męskiej poprzez kontrolowane ryzyko i pracę fizyczną, z akcentami na odwagę, kompetencję i mentoring.
Artykuł jednak milczy o łasce, celu nadprzyrodzonym, panowaniu Chrystusa Króla i porządku wiecznym, redukując moralność do humanistycznego treningu cnót bez Boga – co jest klasycznym naturalizmem.

Scena kościelna z kapłanem odprawiającym Mszę świętą, wierni w modlitwie, w otoczeniu sakralnych obrazów i krzyża, wyraz szacunku i pobożności.
Posoborowie

Afrykański „Kościół-rodzina” bez Chrystusa Króla: program naturalistycznej utopii

Vatican News publikuje rozmowę z Fridolinem Ambongo, ponownie wybranym przewodniczącym SECAM, po zgromadzeniu w Kigali (4 sierpnia), gdzie biskupi obradowali nad hasłem: „Chrystus źródłem nadziei, pojednania i pokoju: wizja Kościoła-Rodziny Bożej w Afryce na najbliższe 25 lat (2025–2050)”. Hierarcha akcentuje odpowiedzialność politycznych przywódców za kryzysy, wzywa do „prawdziwego nawrócenia” afrykańskich ochrzczonych, promuje „dialog” oraz inicjatywy pojednawcze z protestantami, a jako cel stawia „widoczność” i „równość” afrykańskiego „Kościoła-siostry” w ramach globalnej struktury oraz potrzebę teologii osadzonej w „afrykańskich realiach”. Konkluzja wywiadu: ogromny potencjał Afryki i program budowania pozycji instytucjonalnej. Teza: pod humanitarną retoryką kryje się naturalistyczna redukcja katolickiej religii i ekumenistyczne rozmycie dogmatu, z całkowitym przemilczeniem łaski, grzechu, Ofiary Mszy i panowania Chrystusa nad narodami.

Katolicka świątynia z ołtarzem i kapłanem w liturgicznych szatach, oddająca powagę i wiarę w tradycyjnym katolickim duchu
Posoborowie

Leon XIV i „pełnia życia”: pastoralna mgła zamiast katolickiej prawdy

Portal Więź.pl relacjonuje homilię „papieża” Leona XIV wygłoszoną 3 sierpnia 2025 r. na Tor Vergata, zamykającą tzw. Jubileusz Młodych. Tekst akcentuje motyw „spotkania” i emocjonalnego doświadczenia, mówi o „egzystencji, która nieustannie odradza się w darze”, o potrzebie „dzielenia” i „przyjaźni z Jezusem”, przywołując Emaus (Łk 24), Koheleta, Ps 90, Augustyna oraz posoborowe slogany Jana Pawła II i Franciszka. Pada kluczowa teza: „pełnia naszego życia […] związana jest z tym, co z radością potrafimy przyjąć i dzielić z innymi”. Kończy się wezwaniem do „świętości” rozumianej jako aktywizm i serdeczna dobroć, bez wzmianki o królowaniu Chrystusa, konieczności wyznawania całej wiary, potępienia błędów i o odcięciu od źródeł herezji. To program pastoralny, który pomija łaskę uświęcającą, ofiarny charakter Mszy, prawdę o grzechu i sądzie, redukując chrześcijaństwo do naturalistycznego optymizmu i emocjonalnego „spotkania”.

Siedzący kapłan modlący się przed krucyfiksem w prostym wnętrzu kościoła, ukazujący głęboką pobożność i pokorę.
Świat

Humanitarny lament bez łaski: Ōe i „Hiroszima” jako ideologia bez Boga

Cytowany artykuł publikuje fragmenty książki Kenzaburō Ōe „Zapiski z Hiroszimy” (PIW, 2024; tłum. Dariusz Latoś), wspominając 80. rocznicę zrzucenia bomby atomowej na Hiroszimę. Tekst przedstawia samobójstwo wdowy po poecie Sankichim Tōge, przywołuje twórczość Tamikiego Hary i opisuje niedostateczną opiekę nad hibakusha, zwłaszcza na Okinawie. Autor protestuje przeciw obojętności państwa, piętnuje ignorancję medyczną i apeluje o działania na rzecz ofiar atomowych. Całość akcentuje ból, godność i psychologiczne rany, budując horyzontalną etykę „pokoju” i humanitaryzmu. Konkluzja: to emocyjny manifest naturalizmu, w którym milczenie o łasce, grzechu, sądzie i Chrystusie zdradza duchową pustynię i zamianę dobra nadprzyrodzonego na ideologię społecznego sentymentalizmu.

Religijne, realistyczne zdjęcie tradycyjnego ołtarza z krucyfiksem, świecami i relikwiami, ukazujące głęboką wiarę i duchową powagę w katolickim kościele.
Posoborowie

Cyfrowy pitagoreizm jako nowy kult: personalizm bez łaski, świat bez Logosu

Portal Więź.pl streszcza esej Joanny Kavenna „Truth is deeper than mathematics” (IAI, 5 sierpnia 2025), w którym autorka krytykuje dominację danych i „cyberpitagoreizm” – złudzenie, że całą rzeczywistość da się sprowadzić do liczb. Przez pryzmat aplikacji fitness opisuje „mapę bez terytorium”, dehumanizację przez algorytmy i iluzję obiektywizmu, a także wskazuje ograniczenia dużych modeli językowych. Postuluje obronę żywego doświadczenia i elastyczności znaczeń języka wobec technokratycznego redukcjonizmu. Zwięzły morał jest czytelny: cyfrowy scjentyzm fałszuje życie – ale narracja pozostaje w horyzoncie czystego naturalizmu, bez odniesienia do Prawdy jako Osoby i Objawienia, co skazuje analizę na bezsilność wobec błędu, który sam wyrasta z odrzucenia królowania Chrystusa.

Uroczysta katolicka procesja przy grobie na Wawelu, z kapłanem i żołnierzami w tradycyjnych strojach, oddającymi cześć i modlącymi się w duchu szacunku i wiary.
Polska

Kult czynu bez łaski: Kadrówka, Piłsudski i świecka liturgia państwa

Portal eKAI informuje o 60. Marszu Szlakiem I Kompanii Kadrowej: około 350 uczestników wyruszyło z krakowskich Oleandrów do Kielc, by przejść 120 km i upamiętnić legionowy czyn Józefa Piłsudskiego. Relacja akcentuje rocznice, hołdy przy sarkofagu Piłsudskiego na Wawelu, zawody strzeleckie, biegi, epizody Armii Krajowej i udział „strzelców”, żołnierzy 1. Dywizji Piechoty Legionów oraz Wojsk Obrony Terytorialnej. Wskazuje na historyczne konteksty i kontynuację tradycji Kadrówek przed wojną, ich zakaz w PRL i wznowienie w 1981 r. Kończy się prośbą portalu o wsparcie. Jest to opowieść o narodowej procesji bez Boga, w której sacrum zastąpiono państwem i kultem wodza – świecką parodią religii.

Realistyczne, pełne szacunku zdjęcie katolickiego kapłana błogosławiącego kosze z żywnością podczas wydarzenia charytatywnego na zewnątrz, z wiernymi i kościołem w tle.
Kurialiści

Caritas w służbie funduszom: sakralizacja biurokratycznego ubóstwa

Cytowany artykuł relacjonuje akcję wydawania paczek żywnościowych w Nakle nad Notecią w ramach programu „Fundusze Europejskie na Pomoc Żywnościową 2021–2027” (FEPŻ). Logistykę organizowały Caritas Diecezji Bydgoskiej i parafia św. Wawrzyńca, a wsparcie zapewniły instytucje samorządowe oraz lokalny biznes. Wskazano progi dochodowe i harmonogram „Podprogramu 2024”. W tekście celebruje się sprawność wolontariacką, współpracę z urzędami i hasło „smak nadziei”, bez najmniejszej wzmianki o sakramentach, stanie łaski, pokucie, obowiązku nawrócenia i królowaniu Chrystusa nad życiem społecznym. Jednym zdaniem: to liturgia świeckiego humanitaryzmu, w której Caritas staje się ramieniem zarządzania biedą dla biurokracji unijnej, a nie narzędziem zbawienia dusz.

Reverentna scena w kościele katolickim z kapłanem modlącym się przed krucyfiksem, symbolizująca wiarę i Bożą władzę nad światem.
Polska

Kult demokracji bez Boga: orędzie Nawrockiego jako manifest naturalizmu politycznego

Portal Opoka publikuje pełny tekst orędzia prezydenta RP Karola Nawrockiego wygłoszonego przed Zgromadzeniem Narodowym, w którym padają deklaracje o „Planie 21”, zapowiedź prac nad zmianą konstytucji do 2030 r., pierwszym projektem ma być ustawa o CPK, a także pochwała demokracji, suwerenności narodu i wartości „chrześcijańskich” w rozumieniu humanitarnego sentymentalizmu. Retoryka koncentruje się na woli ludu, sprawczości państwa, infrastrukturze i polityce migracyjnej, bez choćby jednej wzmianki o Prawie Bożym, społecznym panowaniu Chrystusa Króla, grzechu, łasce, czy moralnych prerogatywach władzy podporządkowanej Objawieniu. Konkluzja jest nieunikniona: mamy do czynienia z klasycznym aktem politycznego naturalizmu – kultem suwerena ludu zamiast suwerenności Chrystusa.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.