Struktura okupująca Watykan donosi o rytuale narzucenia rąk na modernistycznym urzędniku Mirosławie Wachowskim, dokonanym przez antypapieża Leona XIV (Roberta Prevosta) w bazylice św. Piotra 26 października 2025 r. Ceremoniał przedstawiony jest jako „konsekracja biskupia”, choć brakuje w niej podstawowych warunków ważności sakramentu święceń w obliczu apostazji całego aparatu posoborowego.
Portal [X] (28 września 2025) omawia kwestię przebaczenia w kontekście zabójstwa Charlie Kirka, analizując słowa jego żony o przebaczeniu mordercy. Autor stawia tezę, że przebaczenie nie jest bezwarunkowe i wymaga warunku żalu ze strony grzesznika, powołując się na przykład Jezusa i św. Szczepana, którzy modlili się za oprawców z warunkiem ich niewiedzy. Artykuł krytykuje współczesne tendencje do „przebaczenia bezwarunkowego” jako sprzecznego z Tradycją, jednocześnie wyrażając podziw dla heroicznej postawy małżonki Kirka.
Portal Opoka (26 września 2025) prezentuje artykuł reklamujący dewocjonalia jako „pomocników” w życiu duchowym, z rekomendacją sklepu SwietyMarek.com. W tekście podkreśla się, że przedmioty religijne „nie mają magicznej mocy”, lecz służą jako „przypomnienie o wartościach” i „pamiątki z pielgrzymek”. Autor sugeruje, że dewocjonalia pomagają wierzącym „łączyć się z Bogiem w sposób namacalny”, zalecając przy tym „przemyślany wybór” artykułów religijnych odpowiadających „duchowym potrzebom”.
Portal eKAI (21 września 2025) relacjonuje inicjatywę „biskupa” Andrzeja Jeża zachęcającego diecezjan do uczestnictwa w czuwaniach modlitewnych w intencji powołań. Wskazuje na przyjęcie 19 alumnów do tamtejszego seminarium oraz odwołuje się do tradycji modlitewnych sięgających czasów Leona Wałęgi, który „zawierzył” diecezję Matce Bożej Tuchowskiej. Całość przedstawiona jest jako kontynuacja „dynamicznego rozwoju powołań”, przy całkowitym pominięciu nadprzyrodzonego charakteru kapłaństwa i milczeniu o teologicznej nieważności współczesnych „święceń”.
Portal Opoka relacjonuje zamordowanie konserwatywnego influencera Charliego Kirka przez 22-letniego Tylera Robinsona, homoseksualistę i zwolennika lewicy, który strzelał z karabinka oznaczoną symbolami Antify i komunistycznymi hasłami, takimi jak „hej, faszysto, łap!” czy cytat z „Bella ciao”. Artykuł opisuje zarzuty dla sprawcy, w tym morderstwo z premedytacją, nielegalne użycie broni i utrudnianie śledztwa, oraz reakcje polityczne, w tym plany uznania Antify za organizację terrorystyczną. Ta relacja z 17 września 2025 roku, skupiona na politycznej nienawiści i świeckich sankcjach, całkowicie pomija duchowy wymiar zbrodni, ujawniając teologiczne bankructwo świata oddalonego od panowania Chrystusa.
Zuzanna Radzik w artykule opublikowanym 16 września 2025 w „Tygodniku Powszechnym” opisuje swoje doświadczenie w grupie internetowej poświęconej dekoracji pokoi dziecięcych, gdzie po rosyjskim nalocie dronów na Polskę pojawiły się komentarze kwestionujące fakty i promujące teorie spiskowe. Autorka lamentuje nad brakiem informacji kryzysowych, krytykuje dezinformację jako „wojnę kognitywną” wymierzoną w zaufanie do Ukrainy, NATO i UE, oraz narzeka na opieszałość platform społecznościowych w moderacji treści. Podkreśla potrzebę lepszego informowania społeczeństwa, by przeciwdziałać plotkom i manipulacjom.
Artykuł z portalu eKAI (16 września 2025) informuje o telegramie kondolencyjnym rzekomego „papieża” Leona XIV (Robert Prevost) skierowanym do króla Karola III po śmierci Katarzyny, Księżnej Kentu. Tekst podkreśla rzekomą „modlitewną bliskość” uzurpatora wobec rodziny królewskiej, chwali zmarłą za „chrześcijańską dobroć” i wspomina jej nawrócenie na katolicyzm w 1994 roku jako akt odwagi. Podkreśla się historyczny charakter katolickiego pogrzebu w rodzinie królewskiej. Ta relacja ukazuje głęboką apostazję posoborowej struktury, gdzie zamiast wezwania do integralnej wiary katolickiej i panowania Chrystusa Króla, dominuje naturalistyczny humanitaryzm i relatywizacja prawdy.
Artykuł z Catholic News Agency (CNA) z 15 września 2025 roku donosi o rzekomym wzroście frekwencji na „Mszach” w centrach katolickich na kampusach uniwersyteckich w USA po zamachu na Charliego Kirka, konserwatystę i aktywistę politycznego o profilu chrześcijańskim. Opisuje to jako „efekt Charliego Kirka”, z doniesieniami o większej liczbie uczestników, w tym studentów nieuczęszczających regularnie, oraz wzrostem pytań o kierownictwo duchowe. Matt Zerrusen z Newman Ministry mówi o 15-procentowym wzroście na niektórych uczelniach, a użytkownicy mediów społecznościowych przypisują to inspiracji Kirka. Vicar general diecezji Salt Lake City, „ojciec” John Evans, zauważa prywatne modlitwy i różańce po zamachu. Tekst podkreśla, że to amplifikacja szerszego „odrodzenia” wśród studentów.
Biuro Prasowe Archidiecezji Krakowskiej relacjonuje wydarzenie z 15 września 2025 roku, w którym „abp” Marek Jędraszewski dokonał „poświęcenia” kaplicy w Szpitalu Powiatowym im. Tytusa Chałubińskiego w Zakopanem. Tekst opisuje liturgię, homilię i podziękowania, podkreślając obecność Chrystusa w Najświętszym Sakramencie, wołanie „Jezu, ufam Tobie” oraz wezwanie do Marji pod Jej obroną, z odniesieniami do „św.” Faustyny Kowalskiej i „św.” Jana Pawła II jako patrona powiatu. Przedstawiciel władz lokalnych chwali opiekę duszpasterską w szpitalu, a „kapelan” ks. Łukasz Kita podkreśla frekwencję wśród pacjentów i personelu. Całe to przedstawienie to nie akt autentycznej pobożności, lecz symulacja katolickiej liturgii, która maskuje duchową ruinę posoborowej struktury, redukując sakramentalną rzeczywistość do naturalistycznego gestu bez gwarancji łaski.
Tygodnik Powszechny relacjonuje XII Zjazd Gnieźnieński, opisując go jako „laboratorium pokoju” pełne modlitw ekumenicznych, świadectw, obecności osób nieheteronormatywnych i ofiar przemocy seksualnej ze strony duchownych, warsztatów antypolaryzacyjnych oraz synodalnego „Posłania na rzecz trwałego pokoju”, które podkreśla dialog, pojednanie i osobistą decyzję o pokoju. Artykuł autorstwa Dawida Gospodarka, opublikowany 15 września 2025 roku, przedstawia wydarzenie jako przystanek w drodze do zmiany, z udziałem patriarchi ekumenicznego Bartłomieja i prymasa Polski. „Pokój jest osobistą decyzją każdego z nas. Dlatego zawsze jest dostępny.” Ta narracja, opakowana w retorykę inkluzji i dialogu, stanowi jawną apostazję, redukującą Królestwo Chrystusa do subiektywnego humanitaryzmu, pomijając absolutne panowanie Zbawiciela nad narodami.
