sakramentalność

Solemnizacja sakramentu małżeństwa w tradycyjnym kościele z kapłanem w pełnym stroju liturgicznym błogosławiącym parę, otoczoną przez rodzinę w modlitwie.
Kurialiści

Drohiczyńskie jubileusze małżeńskie: sakrament w służbie świeckiego celebryzmu

Portal eKAI (8 października 2025) relacjonuje uroczystości zorganizowane przez struktury posoborowe w Drohiczynie z okazji 50-lecia pożycia małżeńskiego kilku par. „Bp” Piotr Sawczuk przewodniczył „mszy” w katedrze, podczas której wychwalał „trwanie w związku małżeńskim” bez jakiegokolwiek odniesienia do łaski sakramentalnej czy nadprzyrodzonych celów małżeństwa. Po pseudo-liturgii odbyła się świecka gala w miejskim ośrodku kultury z wręczaniem medali prezydenckich i występami kapeli ludowej – groteskowe połączenie sakramentu z państwowym oficjum.

Realistyczny obraz tradycyjnej pielgrzymki katolickiej z modlącymi się pielgrzymami, kapłanem na czele, w spokojnej scenerii sakralnej, ukazujący duchową głębię i wiarę.
Polska

Pielgrzymka biegnąca nadzieją: duchowy kryzys Kościoła w Polsce

Relacja opisuje start Sztafetowej Pielgrzymki Biegowej w Radomiu, gdzie około 39 osób zamierza przebiec ponad 200 kilometrów w trzy dni do Częstochowy, a następnie wejść na Jasną Górę w ramach duchowej inicjatywy. Przed biegiem udział w Mszy Świętej w kościele Chrystusa Kapłana, a wśród uczestników znajduje się ks. Piotr Popis, były maratończyk i misjonarz. Duża część wypowiedzi koncentruje się na potrzebie „duchowego powera” oraz na przekazywaniu nadziei i światła innym. Jednakże relacja milczy o nadprzyrodzonych fundamentach sakramentalności, o stanie łaski u uczestników i o ostatecznym rozliczeniu przed Bogiem. Brak także ostrzeżeń co do ewentualnych niebezpieczeństw duchowych wynikających z redukcji Misterium Kościoła do wysiłku naturalnego i społecznego wsparcia. Z uwagi na to, można stwierdzić, że owe działanie, choć opatrzone modlitwą i Mszą, w praktyce przynosi jedynie symboliczny gest bez pełnej łaski i pełnej komunii z Chrystusem w Kościele katolickim. Niepokój budzi też fakt, że naczelną perspektywą pozostaje doświadczenie człowieka i jego potrzeb, a nie autentyczne panowanie Chrystusa Króla nad wszystkimi narodami.
„Człowiek dzisiaj żyje szybko i dlatego potrzebuje też powera duchowego.” – słowa ks. Piotra Popisa ujawniają, że duchowość tej inicjatywy ma być napędzana przez ludzką dynamikę, a nie przez Bożą łaskę i objawioną prawdę. (Cytat z artykułu.)
39 osób, 200 kilometrów, trzy dni. To nie tyle pielgrzymka, ile sportowa peregrynacja z motywem duchowym, która ma budzić nadzieję i wiarę, lecz równocześnie pozostawia otwarte pytania o właściwe miejsce sakramentów i ostateczny sens obecności wiernych w Obrządku Katolickim. Mimo że uczestnicy deklarują, że nie chodzi o sport, lecz o duchowość i intencje, milczenie o sakramentalnej skuteczności, łasce uświęcającej i jedności z Kościołem pozostaje wymowne.
Teza dalszej analizy: to, co prezentuje artykuł, ukazuje duchowy kryzys Kościoła w Polsce, gdzie sakramenty i łaska zostają potraktowane instrumentalnie, a chrześcijańskie misterium rozmywa się w sportowo‑społecznych gestach.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.