Portal Opoka w artykule z 5 września 2025 przedstawia refleksję na temat wspomnienia Matki Bożej Bolesnej, eksponując koncepcję Maryi jako „Współcierpiącej” i powołując się na nauczanie Jana Pawła II. Tekst wprowadza niebezpieczne półprawdy teologiczne, charakterystyczne dla posoborowej dewolucji doktrynalnej.
Portal eKAI relacjonuje zakończenie triduum modlitewnego w gorzowskiej parafii pw. NMP Królowej Polski, poświęconego „św.” Weronice Giuliani, pod hasłem „Słabość, moc i miłość powołania w Kościele”. Wydarzenie, obchodzone w rocznicę ustanowienia „sanktuarium” w 2007 r., obejmowało konferencje, modlitwy i deklaracje duchowe, z naciskiem na ludzkie cierpienie interpretowane przez list „Salvifici Doloris” „św.” Jana Pawła II. Ks. Tomasz Sałatka, „kustosz”, podkreśla charyzmat mistyczki jako wzoru zmagań z trudnościami, a ks. Bartosz Warwarko odnosi cierpienie do Chrystusa jako możliwości służby innym. Ponad 40 osób złożyło deklarację modlitewną za zagrożonych duchowo, a relikwie „świętej” trafiły do parafii w 1997 r. na wniosek „bp” Adama Dyczkowskiego. Całość to subtelna, lecz jadowita profanacja katolickiej pobożności, redukująca nadprzyrodzoną walkę dusz do psychologicznego samopomocy, bez cienia przestrogi przed wiecznym potępieniem.
Portal Opoka relacjonuje komentarz liturgiczny ks. Antoniego Bartoszka do wspomnienia Matki Bożej Bolesnej, skupiając się na cierpieniach Maryi opisanych w Ewangeliach Łukasza i Jana, ich historycznym kontekście oraz interpretacji zaczerpniętej z pism „św.” Jana Pawła II. Tekst podkreśla duchowe cierpienia Maryi jako owocne dla odkupienia świata, przywołując fragmenty z listu apostolskiego Salvifici doloris, i zachęca do zjednoczenia osobistych cierpień z krzyżem Jezusa w intencji zbawienia. Wspomnienie to, według autora, ilustruje udział Maryi we współcierpieniu, analogiczny do św. Pawła, choć Kościół zachowuje ostrożność co do tytułu Współodkupicielki. Artykuł kończy odniesieniem do Apostolstwa Chorych, promując ofiarowanie cierpień za królestwo Boże. Ta narracja, podszyta posoborową ostrożnością, ostatecznie relatywizuje jedyność ofiary Chrystusa, sprowadzając nadprzyrodzone misterium odkupienia do psychologicznego mechanizmu współczucia, co jest jawnym echem modernizmu potępionego przez Magisterium.
