Portal EWTN relacjonuje wizytę uzurpatora Leona XIV w katedrze Ducha Świętego w Stambule, przedstawiając ją jako wydarzenie niosące „głębokie wzruszenie i żywą nadzieję” dla miejscowej społeczności. Artykuł akcentuje rzekomą „różnorodność” wspólnoty złożonej z imigrantów, konwertytów i studentów, gloryfikując posoborowy ekumenizm i redukcję misji Kościoła do działalności socjalnej.
Bractwo Piusa X krokiem ku formalnej schizmie
Portal eKAI (3 lutego 2026) relacjonuje zapowiedź „Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X” o planowanych na 1 lipca t.r. „konsekracjach biskupich” bez mandat…
Portal LifeSiteNews (2 lutego 2026) relacjonuje decyzję FSSPX o przeprowadzeniu nieautoryzowanych konsekracji biskupich 1 lipca 2026 roku. Superior generalny „bractwa” Davide Pagliarani uzasadnia ten krok „stanem konieczności” spowodowanym kryzysem w „Kościele”, pogłębionym przez „pontyfikaty” Franciszka i Leona XIV. Artykuł wskazuje na analogię do sytuacji w Chinach, gdzie struktury posoborowe uznały nielegalnych „biskupów” mianowanych przez reżim komunistyczny. Relacja stanowi klasyczny przykład fałszywej dialektyki pomiędzy dwoma skrzydłami tego samego modernistycznego projektu – „tradycjonalistycznym” i „postępowym” – które wspólnie legitymizują antykościelną rewolucję.
Portal LifeSiteNews donosi, że Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X (SSPX) zamierza dokonać kolejnych konsekracji biskupich bez zgody uzurpatorów okupujących Watykan. Deklarowanym powodem ma być „obiektywny stan poważnej konieczności” dla kontynuacji działalności sakramentalnej. Inicjatywa, ogłoszona przez przełożonego generalnego „ks.” Davide Pagliaraniego podczas ceremonii wręczenia sutann nowym klerykom w seminarium we Flavigny-sur-Ozerain, stanowi jawną kontynuację schizmatyckiej polityki abp. Marcela Lefebvre’a.
Portal LifeSiteNews (2 lutego 2026) relacjonuje wypowiedź „kardynała” Gerharda Müllera, który określił Niemiecką Drogę Synodalną jako dążącą do „totalitarnej dominacji ideologicznej” w niemieckim „kościele”. Były prefekt Kongregacji Nauki Wiary skrytykował brak wzmianek o Trójcy Świętej, Chrystusie czy sakramentach podczas tzw. Synodalnej Konferencji w Stuttgarcie, wskazując na skupienie wyłącznie na „kwestiach strukturalnych, dystrybucji władzy i zasobów finansowych”.
Portal LifeSiteNews (2 lutego 2026) relacjonuje decyzję tzw. Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X (FSSPX) o przeprowadzeniu nieautoryzowanych „konsekracji biskupich” 1 lipca 2026. „Przełożony Generalny” Davide Pagliarani ogłosił ten akt podczas ceremonii obłóczyn w seminarium we Flavigny-sur-Ozerain, powołując się na „obiektywny stan poważnej konieczności” dla kontynuacji „posługi sakramentalnej”.
Portal eKAI (2 lutego 2026) relacjonuje obchody tzw. Dnia Życia Konsekrowanego w diecezji toruńskiej, podczas którego „biskup” Arkadiusz Okroj wygłosił homilię pełną modernistycznych frazesów. Ceremonia odbyła się w pseudosanktuarium „NMP Gwiazdy Nowej Ewangelizacji i św. Jana Pawła II” – miejscu będącym pomnikiem posoborowej apostazji.
Portal eKAI (31 stycznia 2026) relacjonuje akcję pomocy humanitarnej organizowanej przez Caritas Archidiecezji Krakowskiej na rzecz Kijowa. Wspomina o transporcie agregatów prądotwórczych, nagrzewnic i żywności, decyzji „kardynała” Grzegorza Rysia dotyczącej niedzielnej zbiórki oraz spotkaniu z „arcybiskupem” Swiatosławem Szewczukiem. Całość utrzymana jest w tonie świeckiej relacji charytatywnej, pozbawionej jakichkolwiek odniesień do nadprzyrodzonego celu Kościoła.
Portal LifeSiteNews (29 stycznia 2026) relacjonuje skandaliczne wydarzenia podczas uroczystości potwierdzenia wyboru Sarah Mullally na anglikańskiego „arcybiskupa” Canterbury. Podczas ceremonii w katedrze św. Pawła w Londynie pastor Paul Williamson głośno zaprotestował przeciwko tej nominacji, po czym został siłą usunięty przez służby porządkowe. Incydent odsłania głęboki kryzys doktrynalny i dyscyplinarny w strukturach odszczepieńczego Kościoła Anglii.
Portal Gość Niedzielny (29 stycznia 2026) informuje o objęciu urzędu Arcybiskupa Canterbury przez Sarah Mullally – pierwszą kobietę na tym stanowisku. Ceremonia w katedrze św. Pawła w Londynie, opisana jako „modlitewna i kanoniczna”, obejmowała przysięgę wierności królowi Karolowi III oraz deklaracje „zdecydowanej gościnności” i walki z „mizoginią”. Autorka zapowiada reformy w reakcji na skandale przestępstw seksualnych oraz „wsłuchiwanie się w głosy marginalizowanych”. Wydarzenie to wywołało schizmę wśród anglikanów, szczególnie w Afryce i Azji, gdzie powstała „Światowa Wspólnota Anglikańska” deklarująca wierność „Pismu Świętemu i tradycji kościelnej”. Ten teatr absurdalnych sakralizacji rewolucji obnaża całkowite bankructwo anglikańskiej sekty jako pozostałości po schizmie Henryka VIII.
