Portal Opoka relacjonuje spór o stanowisko premiera Francji między politykami takimi jak Sebastien Lecornu, Catherine Vautrin czy Bernard Cazeneuve, przy całkowitym milczeniu o jedynym źródle prawdziwego ładu społecznego – publicznym uznaniu królewskiej władzy Chrystusa. Analizowany tekst stanowi rażący przykład redukcji rzeczywistości do naturalistycznych kalkulacji, pomijającej nadprzyrodzony porządek łaski.
Portal Opoka relacjonuje negocjacje nowego rządu Sebastiena Lecornu we Francji, gdzie Partia Socjalistyczna żąda „bezzwłocznego i całkowitego zawieszenia reformy emerytalnej” z 2023 roku jako warunku poparcia. Lewica grozi odrzuceniem gabinetu, jeśli nie spełni się jej postulatów, podczas gdy prawicowi Republikanie (LR) skłaniają się ku poparciu premiera. Pretekstem jest niepopularna podwyżka wieku emerytalnego do 64 lat, przeforsowana przez Emmanuela Macrona przy użyciu konstytucyjnego artykułu 49.3.
Portal Opoka informuje o dymisji Sebastiena Lecornu z funkcji premiera Francji po zaledwie miesiącu urzędowania. Prezydent Emmanuel Macron przyjął rezygnację, podczas gdy opozycyjny lider Jordan Bardella wezwał do rozwiązania parlamentu. Kryzys wywołał ogłoszony w niedzielę skład rządu, który spotkał się z ostrym sprzeciwem zarówno opozycji, jak i prawicowych Republikanów.
Portal Gość Niedzielny (25 września 2025) informuje o wzroście długu publicznego Francji do 115,6% PKB w drugim kwartale br., z prognozą osiągnięcia 118,1% w 2027 roku. Wzrost o 71 mld euro w ciągu trzech miesięcy tłumaczony jest „oczekiwanymi tendencjami”, zaś nowy rząd Sebastiena Lecornu ma przedstawić „propozycje oszczędnościowe”. Artykuł ogranicza się do suchej prezentacji cyfr, przemilczając fundamentalny związek między kryzysem finansowym a duchową degrengoladą narodu.
Portal Tygodnik Powszechny Online (10 września 2025) relacjonuje upadek centroprawicowego rządu François Bayrou i powołanie nowego premiera Francji – Sébastiena Lecornu. Artykuł koncentruje się na „krytycznym stanie kraju” związanym z „himalajami długu” (114% PKB), zapowiadanymi protestami społecznymi oraz rekordowo niskim poparciem dla prezydenta Emmanuela Macrona (20%). Autor diagnozuje „zmęczenie demokracją”, wskazując, że tylko 25% Francuzów ufa politykom.
