Sedewakantyzm

Posoborowie

Fałszywe sanktuarium płockie: kult „miłosierdzia” jako synkretyczna operacja modernistyczna

Portal „Gość Niedzielny” relacjonuje kontynuację rozbudowy Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Płocku, miejsca pierwszych objawień św. Faustyny Kowalskiej, oraz planowane obchody 95. rocznicy tych objawień. Artykuł gloryfikuje kanonizację „świętej” przez Jana Pawła II w 2000 roku i ustanowienie przez niego Niedzieli Miłosierdzia, opisuje pielgrzymki, praktyki modlitewne (Koronkę, adorację) oraz planowane prace budowlane. Pomija zaś fundamentalne kwestie teologiczne: autentyczność objawień, heretyckie postawy Jana Pawła II oraz sakramentalną i doktrynalną poprawność odprawianych tam „msz”.

Biskup w tradycyjnym ornaty stoi przed krzyżem z oknami witrażowymi w kościele, trzymając książkę o współczuciu bez Chrystusa.
Posoborowie

Humanitaryzm bez Chrystusa: demaskowanie współczucia pozbawionego Królestwa

Portal eKAI.pl (8 lutego 2026) publikuje homilię bp Romualda Kamińskiego z okazji Światowego Dnia Chorego, w której hierarcha, powołując się na orędzie „papieża” Leona XIV, promuje wizję współczucia opartą na humanitaryzmie, całkowicie pozbawioną wymiaru teologicznego i królewskiej władzy Chrystusa nad społeczeństwem. Analiza tego głosu ujawnia nie tylko błędy pastoralne, ale fundamentalną apostazję – redukcję Ewangelii do psychologicznego wsparcia, milczenie o grzechu, sądzie ostatecznym i konieczności poddania się Chrystusowi jako Królowi.

Posoborowie

Tradycjonalistyczna iluzja: Biskup Strickland i krok wstecz od sedewakantyzmu

Portal LifeSiteNews publikuje 7 lutego 2026 roku emocjonalne przemówienie biskupa Joseph Stricklanda, emerytowanego biskupa Tyler w Teksasie, zatytułowane „Kościół stoi w prawdziwym stanie alarmowym”. Strickland, znany z tradycjonalistycznych postaw, używa mitu o Alamo jako metafory dla obecnego kryzysu w Kościele, wzywając do „narysowania linii w piasku” między wiernością a zdradą. Jego analiza, choć poruszająca emocjonalnie, jest teologicznie niewystarczająca i upada na kluczowych punktach, nie identyfikując istoty problemu: herezji i apostazji współczesnych władz, które – jak wykazują dokumenty Magisterium sprzed 1958 roku – automatycznie traciły urząd. Strickland pozostaje w pułapce tradycjonalizmu, uznając sekcję posoborową za „Kościół” w kryzysie, podczas gdy prawdziwy Kościół katolicki pozostaje w stanie sedewakantyzmu.

Streszczenie argumentacji Stricklanda

Strickland twierdzi, że Kościół przeżywa realny kryzys, mierzony „nie uczuciami, lecz faktami”: milczeniem w obliczu herezji, tolerowaniem błędu przy karaniu wierności. Wzywa do odróżnienia się od „wilków”, wskazując na archbiskupa Marcel Lefebvre’a jako na postać „klaryfikującą” decyzje konieczne w obliczu upadku. Krytykuje inwersję, w której ortodoksja jest traktowana jako niebezpieczna, a błąd jako „wrażliwość pastoralna”. Podkreśla, że Society of St. Pius X (SSPX) nie prosi o nowości, lecz o biskupów, by zachować kapłaństwo i sakramenty. Jego główny wniosek: linia wiary została już narysowana przez rzeczywistość – milczenie, inwersję, odmowę działania – a pytanie brzmi, czy jesteśmy gotowi ją przekroczyć z wiernością, a nie buntem.

Ks. Andrzej Perzyński i ks. Waldemar Chrostowski dyskutują w bibliotece seminarium na temat judaizmu
Posoborowie

Fałszywe „magisterium” w sprawie judaizmu? Spór w sekcie posoborowej

Portal Opoka.org.pl (09.02.2026) publikuje materiał o sporze teologicznym między ks. prof. Andrzejem Perzyńskim a ks. prof. Waldemarem Chrostowskim w kwestii judaizmu i dialogu chrześcijańsko-żydowskiego. Perzyński krytykuje Chrostowskiego za redukowanie judaizmu rabinicznego do „reakcji przeciw Chrystusowi”, broniąc oficjalnego nauczania Kościoła po Soborze Watykańskim II o trwałym Przymierzu z Izraelem, wspólnym dziedzictwie biblijnym i wartości dialogu. Główny zarzut Perzyńskiego: prywatna opinia, nawet akademicka, nie może przeciwstawiać się „oficjalnemu magisterium”. To stwierdzenie, choć pozornie ortodoksyjne, jest najbardziej niebezpiecznym elementem całego sporu, gdyż przyjmuje za autentyczne magisterium fałszywy Kościół posoborowy.

Polska

Gdynia bez Chrystusa: laicka apoteza jako znak apostazji

Portal Opoka informuje o setnej rocznicy nadania Gdyni praw miejskich, przedstawiając miasto jako sukces gospodarczy i kulturalny Drugiej Rzeczypospolitej. W całym artykule brakuje jakiegokolwiek odniesienia do królestwa Chrystusa, publicznego czci Boga czy roli Kościoła. Ta całkowita sekularyzacja historii demaskuje modernistyczną apostazję, która redukuje wiarę do prywatnej pobożności, odrzucając nieomylne nauczanie Piusa XI w encyklice *Quas Primas*, iż państwa mają obowiązek publicznego uznania Chrystusa za Króla.

Siostra Adelgunda Tumińska chroni dziewczęta przed zbrodniarzami radzieckimi w Chojnicach w 1945 roku
Posoborowie

Męczeństwo bez wiary? Fałszywa świętość w służbie ideologii

Streszczenie artykułu
Portal Opoka.org.pl (4 lutego 2026) informuje o otwarciu procesu beatyfikacyjnego siostry Adelgund Tumińskiej, franciszkanki zamordowanej przez żołnierzy Armii Czerwonej 15 lutego 1945 roku w Chojnicach. Artykuł podkreśla jej zaangażowanie w edukację, opiekę nad chorymi oraz heroiczną obronę trzech dziewczyn przed gwałtem. Ks. Dawid Tyborski przedstawia ją jako wzór wierności wiary, patriotyzmu i służby bliźnim, aktualny w kontekście przemocy wobec kobiet. Proces beatyfikacyjny, wydany przez biskupa pelplińskiego Ryszarda Kasyna, ma trwać do 30 kwietnia 2026. Artykuł wykorzystuje tę historię do budowy modelu „świętości” opartej na cierpieniu za innych, ale pomija fundamentalne kwestie doktrynalne i kanoniczne, które unieważniają jakiekolwiek oficjalne uznanie przez Kościół.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.