Portal eKAI (12 marca 2023) relacjonuje działania „parafii św. Jana Pawła II” we Lwowie, która współpracuje z „Caritas diecezji zamojsko-lubaczowskiej” w pomocy uchodźcom wojennym. Artykuł przedstawia tę współpracę jako przykład miłosierdzia chrześcijańskiego, powołując się na Dzienniczek „św. Faustyny” oraz wypowiedzi modernistycznych duchownych.
Portal eKAI (24 października 2025) donosi o odkryciu „dziewiątej krypty” w podziemiach bazyliki katedralnej w Tarnowie przez archeologów z Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. Według relacji, podczas prac w krypcie mieszczan natrafiono na dodatkowe pomieszczenie pełniące funkcję ossuarium, zawierające szczątki ludzkie oraz dewocjonalia. Ks. Sebastian Musiał, zastępca dyrektora Muzeum Diecezjalnego, określa odkrycie jako „spektakularne”, zapowiadając jednocześnie plany utworzenia podziemnej trasy turystycznej.
Portal eKAI (13 października 2025) relacjonuje przygotowania do festiwalu „niepełnoSPRAWNI i Ja” organizowanego przez Warsztat Terapii Zajęciowej Caritas diecezji siedleckiej. Wydarzenie promowane jako „rozwijanie zainteresowań kinematografią” i „kształtowanie pozytywnej postawy społecznej” jest klasycznym przykładem posoborowej redukcji misji Kościoła do świeckiego aktywizmu.
Portal eKAI (29 września 2025) relacjonuje jubileusz 35-lecia Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży, przedstawiając je jako kontynuację przedwojennej organizacji katolickiej. W rzeczywistości mamy do czynienia z parodią katolickiej formacji, całkowicie zintegrowaną z posoborową rewolucją.
Portal eKAI (17 października 2025) relacjonuje poświęcenie przez „arcybiskupa” Zbigniewa Zielińskiego „kaplicy” w nowej lokalizacji na poznańskim lotnisku Ławica. Wiceszefowa portu Agnieszka Szymankiewicz uczestniczyła w uroczystości, podczas której modernistyczny hierarcha wygłosił homilię redukującą nadprzyrodzoność do terapeutycznego gadania o „lęku przed lataniem”. Posługę „duszpasterską” pełnią tu „misjonarze oblaci Marji Niepokalanej”, a „ojciec” Marcin Dyrda OMI zapowiada „koordynowanie” grupowych odwiedzin. Całość wieńczy „dekret” ustanawiający przestrzeń modlitewną – gdzie nie ma ani słowa o ważności sakramentów czy obowiązku publicznego kultu.
Portal eKAI (28 października 2025) relacjonuje przygotowania do dorocznej kwesty „Światło dla Hospicjum” na rzecz placówki im. „ks.” E. Dutkiewicza SAC w Gdańsku. Według informacji, około 900 wolontar…
Portal eKAI (28 października 2025) relacjonuje przygotowania do Światowych Dni Młodzieży w Seule w 2027 roku. Artykuł wychwala planowane „wydarzenie nadziei i solidarności” z przewidywanym udziałem miliona osób, zakwaterowaniem w rodzinach oraz współpracą władz świeckich. Brakuje jednak jakiejkolwiek wzmianki o celu nadprzyrodzonym, obowiązku nawracania narodów czy kultu Chrystusa Króla – zastępuje je mgliste hasła o „radości Ewangelii” i „pokoju”.
Portal Tygodnik Powszechny (27 października 2025) relacjonuje konwencje PiS i KO, przedstawiając je jako rywalizację dwóch wizji władzy: PiS proponuje system kanclerski lub prezydencki z „jasnym ośrodkiem decyzyjnym”, zaś KO odpowiada mrzonkami o „polskiej obecności w kosmosie”. Obie formacje prezentują programy oderwane od prawa naturalnego i królewskiej władzy Chrystusa, wpisując się w modernistyczną destrukcję ładu społecznego.
Portal Opoka (27 października 2025) przedstawia pianistę Piotra Pawlaka jako wzór publicznego wyznawania wiary, podkreślając jego modlitewny gest przed występem w III etapie Konkursu Chopinowskiego oraz zaangażowanie w grę na organach w gdańskiej parafii. Artykuł gloryfikuje rzekome „połączenie sacrum i profanum”, pomijając kluczowy kontekst teologicznej zapaści struktur posoborowych, w których działa muzyk.
Portal Tygodnik Powszechny relacjonuje wydarzenia ostatniego dnia Festiwalu Conrada (25 października 2025), skupiając się na tematach „nadziei po katastrofie”, „odzyskiwania głosu” i „przetrwania jako wspólnoty”. Wśród omawianych autorów znaleźli się Abdulrazak Gurnah (laureat Literackiej Nagrody Nobla 2021), Emily St. John Mandel oraz Carole Martinez i Kamel Daoud. Kluczowe wątki obejmują: krytykę „martwych narracji” religijnych i politycznych (Bartłomiej Dobroczyński), postulowanie literatury jako narzędzia „przywracania głosu wykluczonym” (Daoud) oraz redukcję przetrwania do ludzkiej solidarności pozbawionej wymiaru nadprzyrodzonego (Mandel). Artykuł konsekwentnie pomija jakiekolwiek odniesienie do transcendentnego źródła nadziei, ograniczając dyskurs do immanentnego humanizmu.
