Portal eKAI (12 marca 2026) relacjonuje wystąpienie pana Ireneusza Pękalskiego, występującego w roli „biskupa”, podczas tak zwanej „liturgii stacyjnej” w łódzkim kościele pod wezwaniem Opatrzności Bożej. W swojej homilii prelegent skupił się na doczesnym wymiarze czasu, twierdząc, iż każdy dzień bez „dobrego uczynku” jest dniem straconym, oraz przywołał wielkopostne orędzie…
Portal eKAI.pl informuje o nocnej Drodze Krzyżowej z Nowej Słupi do sanktuarium na Świętym Krzyżu, organizowanej przez Duszpasterstwo Trzeźwości Diecezji Kieleckiej w ramach Tygodnia Modlitw o Trzeźwość Narodu. Wydarzenie ma charakter „wynagradzający za grzechy popełniane w czasie karnawału” i ma na celu wsparcie osób walczących z uzależnieniami. Uczestnicy rozważają stacje Drogi Krzyżowej łącząc je ze świadectwami osób z nałogów. Msza św. ma być odprawiona przez bp. Andrzeja Kaletę, a wierni mogą wpisać się do Księgi Trzeźwości. Tydzień Modlitw o Trzeźwość Narodu obchodzony jest w Polsce od 1968 r.
To wydarzenie, choć wykorzystuje tradycyjne elementy, jest przejawem soborowej apostazji, redukując katolicką wiarę do programów społecznych i psychologicznych, a prawdziwą pokutę i nawrócenie zastępując abstrakcyjnym „apostolstwem trzeźwości”.
Portal Opoka publikuje rozważanie ks. Nikosa Skurasa pt. „„Może” wybaczy?”, oparte na fragmentach Księgi Ezdrasza i Ewangelii. Autor interpretuje modlitwę Ezdrasza za Izraelitów, którzy „przyjęli pogańskie zwyczaje”, podkreślając że Bóg „nie opuszcza nas w niewoli grzechu”. Cytując psalmowe wezwanie „Nawróćcie się grzesznicy, kto wie, może znajdzie w was upodobanie i miłosierdzie wam okaże”, ks. Skuras tłumaczy że słowo „może” nie dotyczy wątpliwości Boga, ale „ruchomej woli” człowieka. Artykuł kończy się ogólnym wezwaniem do przyjęcia „kerygmatu” jako fundamentu wiary, który ma prowadzić do „kochania innych z ich grzechami”.
Portal Więź.pl (14 sierpnia 2025) relacjonuje dysputę między Wojciechem Giertychem OP a ks. Janem Słomką dotyczącą relacji natury i nadprzyrodzoności, powołując się na reinterpretacje Henriego de Lubaca oraz tzw. Soboru Watykańskiego II. Tekst usiłuje godzić philosophia perennis z modernistycznymi koncepcjami, skutecznie jednak obnażając teologiczną degrengoladę struktury okupującej Watykan.
