soborowa apostazja

Kurialiści

Nocna Droga Krzyżowa w intencji trzeźwości: soborowa innowacja pod płaszczykiem tradycji

Portal eKAI.pl informuje o nocnej Drodze Krzyżowej z Nowej Słupi do sanktuarium na Świętym Krzyżu, organizowanej przez Duszpasterstwo Trzeźwości Diecezji Kieleckiej w ramach Tygodnia Modlitw o Trzeźwość Narodu. Wydarzenie ma charakter „wynagradzający za grzechy popełniane w czasie karnawału” i ma na celu wsparcie osób walczących z uzależnieniami. Uczestnicy rozważają stacje Drogi Krzyżowej łącząc je ze świadectwami osób z nałogów. Msza św. ma być odprawiona przez bp. Andrzeja Kaletę, a wierni mogą wpisać się do Księgi Trzeźwości. Tydzień Modlitw o Trzeźwość Narodu obchodzony jest w Polsce od 1968 r.

To wydarzenie, choć wykorzystuje tradycyjne elementy, jest przejawem soborowej apostazji, redukując katolicką wiarę do programów społecznych i psychologicznych, a prawdziwą pokutę i nawrócenie zastępując abstrakcyjnym „apostolstwem trzeźwości”.

Wnętrze tradycyjnego kościoła katolickiego z kardynałem Grzegorzem Rysem na kazalnicy podczas homilii.
Posoborowie

Kochanie Kościoła „takiego jaki jest” – soborowa herezja wspólnotowości

Portal eKAI.pl (13 lutego 2026) relacjonuje kazanie kard. Grzegorza Rysa, metropolity krakowskiego, wygłoszone podczas Mszy św. w Bazylice NMP na Zatybrzu w Rzymie. Kardynał, zwracając się do uczestników Wspólnoty Domowego Kościoła z archidiecezji krakowskiej i łódzkiej, podkreślił: „Nie czekajcie z miłością do Kościoła. To nie oznacza, że nie szukamy innego Kościoła, że nie pragniemy innego Kościoła. To nie oznacza, że spuszczamy ideały na ziemię, ale kochać trzeba Kościół taki jaki jest”. Nawoływał do wyjścia „na zewnątrz” i budowania wspólnoty, a także do przeżywania „wspólnoty z Izraelem”, wskazując, że Sobór Watykański II „odkrył na nowo tę prawdę” o korzeniach żydowskich chrześcijaństwa.

Niniejsza homilia stanowi klasyczny przykład soborowej apostazji, redukującej katolicki, hierarchiczny, zbawienny Kościół Boży do immanentystycznej, ekumenistycznej wspólnoty dialogującej. Jej sednem jest odrzucenie niezmiennej wiary i dyscypliny na rzecz subiektywistycznej „pasji” do wspólnoty, która jest w istocie herezją wspólnotowości (communitarianism), potępioną w duchu przez Piusa X w Lamentabili sane exitu.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.