soteriologia

Reverentne, realistyczne zdjęcie wnętrza kościoła katolickiego z księdzem i krucyfiksem, wywołujące duchowe uniesienie, odpowiednie dla katolickiego bloga z perspektywy sedevacantistycznej.
Polska

Kult laickiej cnoty bez łaski: nekrolog przerobiony na apoteozę „praw człowieka”

Portal Opoka informuje o śmierci Jadwigi Morawieckiej, działaczki opozycyjnej i żony Kornela Morawieckiego, akcentując jej życiorys: działalność w KOR i ROPCiO, kolportaż wydawnictw, represje ze strony SB, a także odznaczenie państwowe. Tekst skupia się na kondolencjach polityków, w tym prezydenta Andrzeja Dudy, oraz na emocjonalnym wpisie Mateusza Morawieckiego, w którym podkreśla wdzięczność za wiarę i miłość wyniesione z domu. Konkluzja relacji sprowadza się do świeckiej definicji „bohaterstwa” w kategoriach obywatelskich i „wolnościowych”, przy niemal całkowitym pominięciu porządku nadprzyrodzonego, łaski uświęcającej, modlitwy za zmarłą i prawd ostatecznych. Ten ton i dobór akcentów zdradzają naturalistyczny humanitaryzm i relatywizację obowiązku królowania Chrystusa w życiu publicznym.

Stary katolicki ksiądz w tradycyjnych szatach, trzymający świecę i Biblię w cichej, pełnej skupienia atmosferze kościoła
Posoborowie

„Zejdę do twojego grobu” – pastoralny sentymentalizm zamiast katolickiej soteriologii

„Zejdę do twojego grobu” – pastoralny sentymentalizm zamiast katolickiej soteriologii

Cytowany artykuł relacjonuje katechezę dominikanów Adama Szustaka i Tomasza Nowaka wygłoszoną w Casa Polonia w Rzymie podczas tzw. Jubileuszu Młodzieży (30 lipca 2025). Punkt wyjścia stanowi perykopa o wskrzeszeniu Łazarza; mówcy budują psychologiczno-motywacyjną narrację o „trzech poziomach śmierci” (córka Jaira, młodzieniec z Nain, Łazarz), rzekomej „zamianie miejsc” Jezusa z grzesznikiem i zachęcają, by „poprosić Jezusa, by wszedł do twojego grobu”. Padają tezy, że każdy sakrament to „przejście przez śmierć do życia”, z naciskiem na doświadczenie wewnętrzne. Brak jednak jasnego nauczania o łasce uświęcającej, zadośćuczynieniu sprawiedliwości Bożej przez Ofiarę Krzyża uobecnianą na Mszy św., konieczności skruchy i wyznania grzechów, o niebie, piekle, czyśćcu i Sądzie Ostatecznym. To nie katecheza katolicka, lecz pastoralny naturalizm, w którym krzyż staje się metaforą samorozwoju.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.