Portal WIĘŹ.pl w artykule z 24 listopada 2025 roku przytacza refleksje Olgi Drendy na temat mechanizmu przedstawiania siebie jako „ostatniego sprawiedliwego”. Autorka pisze: „Wystarczy jedynie przedst…
Portal „Tygodnik Powszechny” (18 listopada 2025) publikuje tekst Olgi Drendy „Ja i moja uraza, czyli jak pisać i nie stracić talentu”, w którym autorka analizuje zjawisko artystów pogrążających się w paranoicznej wizji prześladowania, co prowadzi do degeneracji ich twórczości. Drenda zauważa:
Wystarczy bowiem jedynie przedstawić siebie jako kogoś znienawidzonego czy prześladowanego, twierdzić, że ktoś się na nas uwziął, albo być uparcie i wiecznie na nie, by ktoś to kupił z miejsca.
Portal „Tygodnik Powszechny” (31 października 2025) prezentuje tekst Jacka opisujący jego „zindywidualizowane” podejście do modlitwy różańcowej. Autor przyznaje, że jego praktyka nie jest „pełna, ortodoksyjna”, ograniczając się do pojedynczych dziesiątków odmawianych podczas biegania, gdzie za paciorki służą palce, a tajemnice rozważane są przez pryzmat obrazów, nie zaś słowa. Cytuje przy tym wypowiedź „ks. Adama Bonieckiego”: „każdy odmawia różaniec jak umie”, co stanowi kwintesencję posoborowego relatywizmu w dziedzinie życia duchowego.
Portal Tygodnik Powszechny (28 października 2025) przedstawia serię gier „Silent Hill” jako głęboką eksplorację ludzkich lęków i traum, porównując ją do dzieł literackich i malarskich. Artykuł wychwala „oniryczny poemat grozy” za rzekome przenikanie egzystencjalnych niepokojów poprzez połączenie kina, literatury i sztuk plastycznych.
Portal „Tygodnik Powszechny” (28 października 2025) przedstawia wywiad z fotografem Bryanem Schutmaatem, który deklaruje: „Aparat nie zmieni świata. Fotografia to nie narzędzie naprawy, lecz forma poetycka – subtelna, czasem silniejsza”. Artysta, znany z melancholijnych obrazów amerykańskiego Zachodu, kreśli wizję sztuki jako medium osobistych emocji, oderwanego od obiektywnej prawdy i odpowiedzialności społecznej. Już ta deklaracja odsłania duchową pustkę współczesnej kultury, która porzuciła metafizyczny wymiar na rzecz estetyzowanej subiektywności.
