Syllabus

Sanktuarium katolickie z duchownymi w tradycyjnych szatach, symbolizujące odrzucenie modernistycznych tendencji i wierność naukom Kościoła
Kurialiści

Bezkompromisowy głos prawdy czy kolejna modernistyczna sofistyka? Analiza „komentarza liturgicznego” ks. Jaklewicza

Portal Opoka relacjonuje komentarz liturgiczny ks. Tomasza Jaklewicza opublikowany na stronie episkopat.pl 29 sierpnia 2025 r., w którym autor stawia dramatyczne pytanie: „Kościół stoi dziś na rozdrożu” i sugeruje konieczność wyboru między „uwodzącą muzyką tego świata” a „drogą Jana Chrzciciela”. Choć pozornie krytyczny wobec współczesnych tendencji, tekst stanowi klasyczny przykład posoborowego dwujęzyczności, gdzie relatywizacja zasad wiary przybiera maskę gorliwości.

Fotografia realistyczna wnętrza kościoła katolickiego podczas uroczystej mszy, z kapłanem w tradycyjnych szatach i wiernymi w modlitwie, oddająca ducha sakralności i ortodoksji z tradycyjnego katolickiego punktu widzenia.
Posoborowie

Kult urzędu zamiast wiary: apoteoza Leona XIV w cieniu grobu Piotra

Vatican News PL relacjonuje poranną Mszę w Bazylice św. Piotra, podczas której ks. Dariusz Giers, administrator Watykańskiej Fundacji Jana Pawła II, wzywa do modlitwy za „papieża” Leona XIV i głosi, że „na jego wyznaniu wiary buduje się teraz Chrystusowy Kościół”. Homilia osnuta jest wokół Mt 16,15–19, podkreśla pierwszeństwo natchnienia Bożego u Piotra, przywołuje Franciszka i Jana Pawła II, akcentuje rzekomy obowiązek miłości do papieża „niezależnie od tego, kim jest” oraz sugeruje, że odrzucenie Piotra = odrzucenie Chrystusa. Tekst kończy się modlitwą za polityków i wzmianką o koncelebrze z udziałem „kardynała” Konrada Krajewskiego i zespołu regionalnego. Teza artykułu brzmi otwarcie: wyznanie wiary uzurpatora Leona XIV jest fundamentem Kościoła, a bez uczuciowej „miłości do papieża” nie można być katolikiem. To sformułowanie odsłania błąd eklezjologiczny, pomieszanie urzędu z Osobą Chrystusa i kult aparatu posoborowego.

Obraz przedstawiający tradycyjną katolicką Eucharystię na ołtarzu, z kapłanem w liturgicznych szatach, ikony świętych i krucyfiks, oddający duchowość, pokorę i wierność wierze katolickiej.
Posoborowie

Kult dialogu zamiast wiary: apoteoza Leona XIV w ustach Arboreliusa

eKAI relacjonuje wywiad szwedzkiego kardynała Andersa Arboreliusa dla czasopisma „Bonifatiusblatt”, w którym chwali on wybór Roberta Prevosta na „papieża” Leona XIV jako dzieło Ducha Świętego, nazywa go „człowiekiem dialogu” i wyraża nadzieję na wzmacnianie jedności, relacji z judaizmem oraz mediacje w wojnie rosyjsko‑ukraińskiej. Arborelius maluje portret „bardzo, bardzo dobrego człowieka”, podkreśla jego pokorę i umiejętność słuchania, zaś o sobie wspomina przyjętą rezygnację z urzędu „biskupa” Sztokholmu i pragnienie powrotu do klasztoru. Konkluzja jest jasna: zastąpienie wiary katolickiej kultem dialogu, psychologii i geopolitycznego PR-u.

Rekonstrukcja tradycyjnego katolickiego wnętrza kościoła, starszy ksiądz modlący się z zapalonym świecami, w otoczeniu witraży przedstawiających świętych, wywołująca uczucie szacunku i duchowej refleksji
Posoborowie

Hongkoński „kapelan” o atrakcyjności Kościoła: humanitaryzm zamiast królowania Chrystusa

eKAI (06 sierpnia 2025) publikuje rozmowę Krzysztofa Tomasika z Remigiuszem Rémy Kurowskim, pallotynem, „kapelanem” francuskojęzycznej wspólnoty w Hongkongu. Rozmówca opisuje „wolność” religijną w mieście, akcentuje uprzejmość społeczną wobec znaków religijnych, chwali pluralizm, relacjonuje logistykę duszpasterstwa „w ruchu” (kaplica dominikanów, Msze w plenerze, na plaży), podkreśla „otwartość” duchową Azji i mówi o chrześcijaństwie jako „atrakcyjnym”, głównie przez pomoc biednym i nie-narzucanie wymagań. Padają stwierdzenia o „prawie miłości akceptowanym w wolności”, o potrzebie „transcendencji zakorzenionej w immanencji”, przy równoczesnej pochwałach „szacunku dla każdej religii”. Pointa: humanitarna użyteczność i pluralistyczna poprawność zastępują integralną misję Kościoła i królowanie Chrystusa nad narodami – to jest sedno krytyki.

Realistyczne zdjęcie Jasnej Góry o świcie z zakonnikami modlącymi się przed Czarną Madonną, ukazujące duchową głębię i tradycję katolicką.
Kurialiści

Jasna Góra jako dekoracja państwowej lojalności: milczenie o łasce, nacisk na „konstytucję” i humanitaryzm

Portal eKAI relacjonuje Apel Jasnogórski z udziałem prezydenta elekta Karola Nawrockiego, podczas którego generał paulinów „o.” Arnold Chrapkowski prowadził rozważanie i modlitwy „za rządzących”, wzywając do jedności, „służby” i lojalności wobec „Konstytucji”, akcentując etos pracy, empatię i „ciszę”, a przemilczając podstawowe prawdy o łasce, grzechu, królowaniu Chrystusa nad narodami, konieczności prawa Bożego jako miary polityki oraz wyłącznej roli Kościoła w porządku publicznym; całość zwieńczono błogosławieństwem „abp.” Wacława Depo. O ile pojawił się postulat ochrony życia „od poczęcia do naturalnej śmierci”, o tyle ton i struktura przekazu sprowadzają religię do socjalnego humanitaryzmu, a kult Jasnogórskiej Pani do dekoracji dla porządku konstytucyjno-demokratycznego – co ujawnia otwarty naturalizm i praktyczny laicyzm posoborowych struktur.

Realistyczne, pełne szacunku zdjęcie tradycyjnego katolickiego zgromadzenia na zewnątrz podczas zachodu słońca, z kapłanem trzymającym krucyfiks i modlącą się młodzieżą, symbolizujące głęboką wiarę i duchową jedność.
Posoborowie

Leon XIV na Tor Vergata: humanitarny sentymentalizm zamiast królowania Chrystusa

Cytowany artykuł relacjonuje wystąpienie Leona XIV podczas czuwania Jubileuszu Młodzieży na Tor Vergata w Rzymie (Vatican News, 2 sierpnia 2025). „Papież” mówi o „przyjaźni w Chrystusie”, decyzjach życiowych i „poszukiwaniu dobra”, przywołuje św. Augustyna, Jana Pawła II, bł. Pier Giorgia Frassatiego i zachęca do adoracji „Najświętszego Sakramentu”. Wskazuje na zagrożenia mediów społecznościowych, a jako lekarstwo proponuje relacje, odwagę wyboru i „drogi do pokoju” przez przyjaźń. Pojawia się typowy zestaw posoborowych haseł: „sumienie”, „dialog”, „nadzieja” i neutralne „dobro” zamiast prymatu Prawdy objawionej i panowania Chrystusa. Konkluzja jest jasna: pod pobożnym pozorem promuje się naturalizm, subiektywizm i kult człowieka.

Starszy katolicki kapłan modli się w tradycyjnej świątyni, symbol pokory i wiernej katolickiej tradycji.
Kurialiści

„Uczniowie-misjonarze” czy menedżerowie laicyzacji? Dekonstrukcja forum KEP

Biuro Prasowe KEP informuje o XVII Ogólnopolskim Forum Duszpasterskim w Poznaniu (20 września 2025) pod hasłem „Uczniowie-misjonarze”, z patronatem abp Tadeusza Wojdy i abp Zbigniewa Zielińskiego. Program obraca się wokół „Programu Duszpasterskiego Kościoła w Polsce 2025/2026” i zawiera wystąpienia o „biblijnej wizji posłannictwa”, „laicyzacji w Europie”, „formacji katolików świeckich”, „społecznym wymiarze posłania”, „Marji jako wzorze ucznia” oraz „misyjnym wymiarze formacji duchowej”. Koncelebrze „Mszy św.” przewodniczy kard. Ladislav Német SVD. Zakończenie o 16:00 i – jak zawsze – bez jednego słowa o konieczności odpokutowania odstępstwa od wiary, bez wzywania do królowania Chrystusa w prawie publicznym i bez przypomnienia o potępieniu wolności religijnej; trwa zarządzanie kryzysem, nie misja katolicka.

Sędziwy biskup w tradycyjnych szatach liturgicznych w kościele, z krzyżem i świecami, symbolizujący autentyczną władzę Kościoła katolickiego, w realistycznym, pełnym szacunku ujęciu.
Kurialiści

Nominacja „biskupa” w Radomiu: kolejny akt w teatrze posoborowej uzurpacji

Nominacja „biskupa” w Radomiu: kolejny akt w teatrze posoborowej uzurpacji

Cytowany artykuł informuje o nominacji Krzysztofa Dukielskiego – dotąd proboszcza parafii św. Jana Chrzciciela w Magnuszewie – na „biskupa” pomocniczego diecezji radomskiej. Decyzję miał ogłosić w południe urząd zwany Nuncjaturą Apostolską w Polsce, powołując się na wolę „papieża” Leona XIV. W tekście zamieszczono odnośniki do komunikatów i krótką notę prasową „Biura Prasowego Konferencji Episkopatu Polski”. To czysto biurokratyczna laurka, pozbawiona jakiegokolwiek wymiaru nadprzyrodzonego. Oto sedno problemu: mowa o kolejnym ogniwie w łańcuchu posoborowej sukcesji bez mandatu Chrystusa i bez gwarancji sakramentalnej ważności – kolejnym administracyjnym awansie w strukturach, które zerwały z integralną wiarą katolicką.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.