Portal Gość Niedzielny (14 października 2025) relacjonuje szczyt w Szarm el-Szejk, przedstawiając porozumienie izraelsko-palestyńskie jako szansę na „stabilizację regionu”. W artykule dominuje technokratyczny język korzyści gospodarczych i politycznych układów, przy całkowitym milczeniu o religijnych i moralnych fundamentach prawdziwego pokoju.
Portal CNA (10 października 2025) przedstawia serię doniesień o sytuacji chrześcijan w Libii, Syrii, Bangladeszu, Indiach, RPA, Kenii i Niemczech. W Libii archeolodzy odkrywają ślady św. Marka Ewangelisty, podkreślając wczesne korzenie chrześcijaństwa w regionie Cyrenajki. W Syrii autonomiczne władze nakazują zamknięcie 22 szkół prowadzonych przez Kościół za odmowę przyjęcia nowego programu nauczania. W Bangladeszu doszło do ataku bombowego na najstarszy kościół katolicki w Dhace. W Indiach aresztowano obywatela USA i dwóch Hindusów pod zarzutem prób nawracania na chrześcijaństwo. Biskup RPA potępia korupcję w szpitalu, Salezjanie w Kenii przygotowują „Plan Ekologii Integralnej”, a diecezja Passau w Niemczech zgłasza wzrost włamań i wandalizmu w kościołach.
Portal eKAI (3 października 2025) informuje o przyznaniu Nagrody Św. Jana Pawła II syryjsko-katolickiemu „arcybiskupowi” Jacquesowi Mouradowi przez Watykańską Fundację Jana Pawła II. Kapituła pod przewodnictwem „kardynała” Kurta Kocha doceniła rzekome „zaangażowanie w dialog międzyreligijny oraz budowanie pokoju”. Uroczystość wręczenia odbędzie się 18 października w Watykanie. Artykuł gloryfikuje Mourada jako symbol „pojednania” chrześcijan i muzułmanów w Syrii, pomijając całkowicie obowiązek głoszenia jedynej prawdy zbawiennej.
ACI MENA relacjonuje śmierć Milada Farakha, członka wspólnoty melkitów greckich katolickich z syryjskiej Doliny Chrześcijan, który zmarł w więzieniu w Homs po aresztowaniu pod pretekstem handlu zepsutym mięsem. Źródła podają, że rzeczywistym powodem było oskarżenie o współpracę z obcymi siłami w akcjach sabotażowych, a śmierć nastąpiła w wyniku tortur, co wywołało debatę na mediach społecznościowych. Lokalny informator podkreśla, że nie ma mowy o prześladowaniach chrześcijan, lecz o standardowych problemach z służbami bezpieczeństwa, takich jak odmowa kontaktu z rodziną czy długie przesłuchania. W tym samym czasie w pobliskim Qusayr aresztowano grupę osób, w tym siedmiu chrześcijan, za różne przestępstwa, co początkowo interpretowano jako antychrzescijańską akcję, lecz później wyjaśniono jako działania przeciwko przestępczości.
Portal eKAI (27 sierpnia 2025) relacjonuje działalność organizacji Pomoc Kościołowi w Potrzebie (PKWP), wspierającej edukację 12 373 uczniów w krajach dotkniętych kryzysami jak Burkina Faso, Nigeria czy Liban. Wymienia się pomoc materialną (komputery, budowa szkół, stypendia) oraz ekumeniczne projekty obejmujące szkoły prawosławne. „Szkoła przestaje być tylko miejscem nauki. Staje się bezpieczną przystanią, symbolem stabilizacji i ratunkiem dla lokalnego Kościoła” – czytamy. Ks. dr Jan Witold Żelazny z PKWP podkreśla rolę edukacji w „umacnianiu wspólnoty religijnej” i „życiu wiarą”. Pomoc ma powstrzymać exodus chrześcijan z Libanu, gdzie wsparto 191 szkół.
Streszczenie. Cytowany artykuł relacjonuje działalność salezjanów w Syrii po „rewolucji” kończącej wojnę domową: niedostatek, chaos, brak bezpieczeństwa, inflacja i zrujnowana infrastruktura. W Damaszku, Aleppo i Kafroun organizowane są zajęcia wakacyjne dla ok. 2200 młodych, finansowane przez Don Bosco Mission Austria. Priorytetem jest „perspektywa przyszłości”, „pokój i bezpieczeństwo”, „edukacja i wspólnota”. Padają wypowiedzi ks. Simona Zakeriana i br. Güntera Mayera o „miejscach nadziei” oraz o edukacji jako fundamencie „pokojowego społeczeństwa”. Całość podana w tonie pastoralno-humanitarnym, bez cienia odniesień do prymatu łaski, konieczności sakramentów, królowania Chrystusa i prawdziwej wiary — ostatecznie promując model „Kościoła” jako organizacji społecznej i psychologicznej. Teza: tekst eksponuje naturalistyczny humanitaryzm, który odrywa młodych od jedynego źródła pokoju — panowania Chrystusa Króla i łaski uświęcającej.
Jubileusz Młodzieży jako spektakl naturalizmu: diaspora, flagi i „Drzwi Święte” bez łaski
Cytowany artykuł relacjonuje obecność młodych Syryjczyków – dzieci diaspory z Niemiec, Francji, Belgii i Szwecji – na posoborowym „Jubileuszu Młodzieży” w Rzymie. Towarzyszy im „o.” George Jalloufa, franciszkanin z Kustodii Ziemi Świętej, który przyznaje, że chrześcijanie pozostający w Syrii nie mogą przybyć z powodu komplikacji wizowych i trudnej sytuacji bezpieczeństwa po zamachu w Damaszku. Wspólnota prosiła, by „zapalić świeczkę” i „zabrać ich do Drzwi Świętych”, a młodzi wyrażają dumę z reprezentowania Syrii pod ojczystą flagą, modląc się o możliwość pielgrzymki do Rzymu dla rówieśników. Całość zwieńcza biurokratyczno-medialny ton proszący o wsparcie dla rozsyłania „słowa Papieża”. W tekście nie ma ani słowa o stanie łaski, o nawróceniu, o jedyności Kościoła, o królowaniu Chrystusa, o Ofierze Mszy, o grzechu i sądzie: to programowy naturalizm i pastoralny sentymentalizm przykryty słownikiem „Jubileuszu”.
