Portal Tygodnik Powszechny (23 września 2025) informuje o jesiennych wystawach w polskich muzeach i galeriach, gloryfikujących twórczość feministyczną, modernistyczną oraz synkretyczne zestawienia sztuki dawnej ze współczesnymi eksperymentami. Artykuł stanowi apologię rewolucji kulturowej, gdzie estetyka służy destrukcji porządku nadprzyrodzonego.
Portal Tygodnik Powszechny (23 września 2025) relacjonuje przygotowania do spektaklu Natalii Korczakowskiej „AlphaGo_Lee. Teoria Poświęcenia” w Teatrze Studio. Przedstawienie rekonstruuje pojedynek koreańskiego mistrza gry Go Lee Sedola z programem AlphaGo z 2016 roku, gloryfikując go jako „symboliczny moment porażki człowieka w konfrontacji z AI”. Projekt integrujący „najnowsze narzędzia cyfrowe” z działaniami widzów prezentuje się jako przełom w teatralnym uczestnictwie, pomijając jednak fundamentalne pytania o duchowe konsekwencje technokratycznej utopii.
Portal Tygodnik Powszechny (9 września 2025) prezentuje dokument „One to One: John i Yoko” jako rzekomo „współczesne” przesłanie pokojowe. Film gloryfikuje działalność Lennona i Ono w latach 70., przedstawiając ich jako „artystów-aktywistów” walczących z „represyjnym systemem” poprzez organizację koncertów na rzecz uwolnienia kryminalistów oraz interwencje w sprawie „praw dziecka”. Pomija się przy tym całkowicie satanistyczne inspiracje ich twórczości („Imagine” jako hymn wykluczenia Boga z porządku społecznego) oraz promocję narkomanii i rozwiązłości moralnej, potępioną w Quas Primas Piusa XI jako „płomienie wzajemnej nienawiści i wewnętrznej niezgody gubiące od Boga oddalonych ludzi” (nr 2).
Portal Tygodnik Powszechny (09 września 2025) prezentuje wystawę Giorgio Morandiego w warszawskiej Zachęcie jako wydarzenie artystyczne o rzekomej głębi duchowej. Artykuł Piotra Kosiewskiego kreuje włoskiego malarza na ascetycznego mistrza, którego martwe natury porównuje do obrazów kaplicznych, całkowicie ignorując zasadniczy brak transcendentnego wymiaru w jego twórczości.
Portal LifeSiteNews (8 września 2025) informuje o nominacji Cristiany Perrelii przez „papieża” Leona XIV na stanowisko prezydenta „Papieskiej Akademii Sztuk Pięknych i Literatury Virtuosi al Pantheon”. Perrella, dyrektorka rzymskiego muzeum MACRO, znana jest z promocji wystaw o tematyce homoerotycznej, sadomasochistycznej i pornograficznej. W 2020 roku kuratorsko nadzorowała ekspozycję „Akty” chińskiego artysty Ren Hanga, zawierającą zdjęcia „odnoszące się do sadyzmu i fetyszyzmu”. W 2019 roku organizowała wystawę „Night Fever” gloryfikującą „kulturę klubową” i środowiska LGBT, a w 2021 roku – ekspozycję „Cult Fiction” dokumentującą reklamy filmów pornograficznych pod hasłem „wyzwolenia seksualnego”. Nominacja ta stanowi jawną kontynuację rewolucji obyczajowej zapoczątkowanej przez posoborowych uzurpatorów.
Portal Więź.pl (7 września 2025) prezentuje rozmowę z Jul Łyskawą, autorem powieści „Prawdziwa historia Jeffreya Watersa i jego ojców”, w której dominuje nihilistyczne podejście do sensu życia: „Nie widzę specjalnego powodu, dla którego żyjemy na tej planecie. Ale wierzę w próby nadania życiu sensu”. Całość rozmowy utrzymana jest w duchu skrajnego subiektywizmu, gdzie sztuka sprowadzona zostaje do narzędzia samorealizacji pozbawionego transcendentnego wymiaru.
Portal Tygodnik Powszechny (2 września 2025) relacjonuje wystawę „Przestrzenie” w warszawskiej Zachęcie, prezentującą polskie environmenty z lat 60. i 70. XX wieku jako rewolucyjny przełom w sztuce. Autor, Piotr Kosiewski, zachwyca się dziełami, które „angażują widza fizycznie i zmysłowo”, rekonstrukcjami prac Wojciecha Fangora, Marii Pinińskiej-Bereś czy Ewy Partum, oraz „przełamywaniem rutyny postrzegania”. Pominięcie jakiegokolwiek odniesienia do transcendentnego celu sztuki zdradza duchową pustkę tego przedsięwzięcia.
Portal Tygodnik Powszechny (29 sierpnia 2025) prezentuje rozmowę z Leną Górą, aktorką i scenarzystką, która deklaruje: „W mojej sztuce – we wszystkich moich filmach – podstawą jest podważanie tego, co uważamy za normalne”. Artykuł koncentruje się na karierze artystycznej Góry, wymieniając jej role w produkcjach takich jak „Król”, „Imago” czy „Erupcja”, oraz podkreślając zdobyte nagrody filmowe. Brakuje w nim najmniejszej wzmianki o finis ultimus (celu ostatecznym) ludzkiej działalności, którą według nauki katolickiej winna być chwała Boża i zbawienie duszy.
Portal Gość Niedzielny (22 sierpnia 2025) relacjonuje śmierć Stanisława Soyki, podkreślając jego artystyczne dokonania i reakcje polityczno-kulturalnego establishmentu. Cytowany artykuł koncentruje się na laickim żalu po utracie „inspirującego twórcy”, całkowicie pomijając nadprzyrodzoną perspektywę życia i śmierci człowieka. Ta publicystyczna nekrologia stanowi modelowy przykład teologicznego bankructwa współczesnej pseudo-katolickiej prasy.
Portal Tygodnik Powszechny (12 sierpnia 2025) prezentuje album Marcina Maciejowskiego „Rysunki wawelskie” jako kronikę współczesności poprzez pryzmat wzgórza wawelskiego. Autor chwali artystę za dokumentowanie protestów przeciwko zaostrzeniu prawa aborcyjnego w 2020 roku oraz wykorzystanie postaci historycznych do „prowadzenia aktualnych sporów”. Książkę określa się jako „jeden z piękniejszych artbooków” ostatnich dekad, gloryfikując subiektywizm narracji i świecki humanizm jako podstawę interpretacji rzeczywistości. Ta pozornie niewinna apologia sztuki współczesnej okazuje się manifestem ideologicznej rewolucji wymierzonej w porządek nadprzyrodzony.
