Portal Tygodnik Powszechny (9 kwietnia 2026) publikuje rozmowę Mateusza Demskiego z reżyserem Wernerem Herzogiem, w której twórca komentuje swój najnowszy dokument „Sny o słoniach”. Herzog twierdzi, że jego dzieło nie dotyczy przyrody, lecz ludzkich marzeń, fantazji oraz „potrzeby tajemnicy”. Autorzy artykułu zachwycają się wielowymiarowością życiorysu reżysera oraz jego rzekomym…
Muzyka Chopina jako narzędzie sekularnej mitologii narodowej
Elektryzująca ekstrawagancja czy duchowa pustka?
Portal Tygodnik Powszechny (21 października 2025) relacjonuje setną rocznicę mody na „szo…
Portal Gość Niedzielny relacjonuje wyniki XIX Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina, gdzie amerykański pianista Eric Lu zdobył złoty medal, zaś polski uczestnik Piotr Alexewicz – V nagrodę. Organizatorzy podkreślają „spełnienie marzeń” laureatów i „wspaniałe wyniki”, całkowicie pomijając demonstrację pogańskiego kultu geniuszu ludzkiego w oderwaniu od Boga.
Portal Opoka informuje o współpracy Banku Pekao z National Geographic przy XXI edycji konkursu fotograficznego, sponsorując kategorię „Świat Okiem Młodych” dla uczniów szkół ponadpodstawowych. Inicjatywa przedstawiana jest jako wsparcie dla „kreatywności i pasji” młodych, przy całkowitym pominięciu jakichkolwiek kryteriów moralnych czy odniesień do katolickiej wizji sztuki.
Portal Opoka (17 października 2025) relacjonuje 176. rocznicę śmierci Fryderyka Chopina, eksponując jego nawrócenie za sprawą ks. Aleksandra Jełowickiego oraz krytykując uproszczenie tegorocznych obchodów przez Narodowy Instytut Fryderyka Chopina. Choć pozornie pobożny, artykuł stanowi przykład posoborowej manipulacji, gdzie katolicka narracja służy zakamuflowaniu głębszego kryzysu wiary i kultury.
Portal Tygodnik Powszechny (7 kwietnia 2026) piórem Moniki Ochędowskiej relacjonuje wystawę „Dzikie harce” w krakowskiej Cricotece, która pod płaszczykiem promocji dziecięcej ekspresji i hołdu dla Tadeusza Kantora, sankcjonuje artystyczny chaos i subiektywizm. Ta gloryfikacja infantylizmu i odrzucenie obiektywnych kanonów piękna stanowi kulturowy rewers modernistycznej apostazji, która w miejsce Boga-Stwórcy…
Portal Tygodnik Powszechny (13 października 2025) przedstawia apologię polskich operatorów filmowych odnoszących sukcesy w Hollywood, takich jak Łukasz Żal, Janusz Kamiński czy Michał Dymek. Artykuł gloryfikuje ich „artystyczne dokonania” przy produkcjach jak „Strefa interesów” czy „Lista Schindlera”, przypisując ten fenomen tradycji łódzkiej szkoły filmowej i przymusowej emigracji w czasach komunizmu. Wychwala się techniczną wirtuozerię przy całkowitym pominięciu moralnego i duchowego wymiaru sztuki, która w katolickiej wizji powinna służyć adoracji i chwale Bożej (Pius XII, Musicae sacrae disciplina), nie zaś świeckiemu kultowi człowieka.
Portal Więź.pl (13 października 2025) relacjonuje śmierć Diane Keaton, amerykańskiej aktorki znanej z ról w filmach takich jak „Annie Hall” czy „Ojciec chrzestny”. Artykuł skupia się na jej „autentyczności”, „niepowtarzalnym stylu” oraz wszechstronności – od reżyserii po fotografię i śpiew. Cytowani komentatorzy wychwalają Keaton za „odwagę bycia sobą”, „niedoskonałość” i rzekome przełamywanie konwenansów. Całość stanowi apologię życia skoncentrowanego na ziemskiej sławie i samorealizacji, całkowicie pomijając perspektywę wieczności.
Portal Tygodnik Powszechny (7 października 2025) promuje wystawę „Życie romantyczne. Chopin, Scheffer, Delacroix, Sand” w warszawskim Muzeum Chopina jako „kameralną opowieść o muzyce i sztuce, przyjaźni, miłości i pamięci”, gloryfikującą paryską dzielnicę Nouvelle Athènes – siedlisko XIX-wiecznej bohemy. Kuriozalną atrakcją ekspozycji mają być „pukiel włosów ściętych po śmierci Chopina czy kwiaty z łoża jego śmierci”. Artykuł Piotra Kosiewskiego, tonem zachwytu godnym pogańskiego rytuału, pomija całkowicie katolicką ocenę moralną prezentowanych postaci i zjawisk, redukując kulturę do sentymentalnego fetyszyzmu.
Portal Tygodnik Powszechny (3 kwietnia 2026) informuje o powrocie Federacji Rosyjskiej na prestiżowe weneckie Biennale Sztuki, gdzie zarząd nad rosyjskim pawilonem powierzono agencji powiązanej z dziećmi kremlowskich dygnitarzy oraz oficerów FSB, przy jawnej aprobacie wicepremiera Włoch, Matteo Salviniego. Cały ten spektakl, rozgrywający się na styku polityki, propagandy i zlaicyzowanej „sztuki”,…
