Teatr Telewizji

Tradycyjna msza święta w kościele katolickim z kapłanem w ornacie celebransem
Kurialiści

Teatr Telewizji jako narzędzie modernistycznej destrukcji

Portal Tygodnik Powszechny informuje o kwietniowym repertuarze Teatru Telewizji, eksponując m.in. spektakl „Prałat” Michała Kmiecika w reżyserii Marcina Libery, poświęcony osobie „księdza” Henryka Jankowskiego, oraz inne pozycje programowe. Materiał prasowy wskazuje na próby teatralnego rozliczania postaci kapelana Solidarności w kontekście oskarżeń o pedofilię oraz poszukiwania „oczyszczenia”.


Teatralna hagiografia…

Kapłan w tradycyjnych szatach kościolnych stoi w ciemnym wnętrzu kościoła, trzymając brewiarz. Na tle pustego teatru symbolizującego apostazję pracy. Scena podkreśla strautowanie sakralnego znaczenia pracy.
Świat

Praca jako idol współczesnej apostazji: Teatr Telewizji propaguje antykatolicką wizję ludzkiego trudu

Portal Tygodnik Powszechny informuje o drugiej edycji konkursu „Narracje Nieobecne” organizowanego przez Teatr Telewizji, poświęconej tematowi PRACY. Autorzy zachęcają do nadsyłania scenariuszy ukazujących polską rzeczywistość zawodową przez pryzmat frustracji, wyzysku i „niewidzialnego niewolnictwa”, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar ludzkiej aktywności. Artykuł stanowi klasyczny przykład redukcji człowieka do poziomu homo economicus, gdzie praca nie jest udziałem w stwórczym dziele Boga, lecz źródłem alienacji w świecie pozbawionym transcendencji.

Wnętrze kościoła katolickiego z ołtarzem i kapłanem w vestmentach, podkreślające powagę i wiarę w kontekście krytyki nowoczesnych reinterpretacji religii
Kultura

Teatr Telewizji: propaganda naturalizmu pod płaszczem „nowoczesnej interpretacji”

Portal Tygodnik Powszechny (4 września 2025) promuje nowy sezon Teatru Telewizji, przedstawiając pięć premier: „Księgi sprośności” Macieja Wojtyszki (fikcyjne spotkanie Mickiewicza i Fredry), „Nowy Pan Tadeusz, tylko że rapowy” Kamila Białaszka, „Tartuffe” Moliera w reżyserii Tadeusza Kabicza, komedię „Rodzice” oraz spektakl dla dzieci „Człowiek jaki jest, każdy widzi”. Autorzy zachwalają „współczesne przepracowanie narodowych mitów” i „dialog z młodszą widownią”.

Wnętrze tradycyjnego kościoła z kapłanem modlącym się przed krzyżem w kontrast z ciemnym przedstawieniem heretyckiego spektaklu o "księdzu śmiejącym się w piekle" i portretem Andrzeja Wajdy.
Kurialiści

Teatr Telewizji: heretyckie spektakle i kult Wajdy w repertuarze

Portal Tygodnik Powszechny informuje o wiosennym repertuarze Teatru Telewizji, zapowiadając realizacje klasyki i współczesnych tekstów, w tym spektakl o „smażącym się w piekle księdzu Jankowskim” oraz hołd dla Andrzeja Wajdy. Artykuł promuje także reżyserów znanych z bluźnierczych inscenizacji (Marcin Liber, Michał Kmiecik), a jednocześnie pomija jakikolwiek wzmianek o prawdziwie…

Scena teatralna z Olafem Lubaszenką jako Karolem i Ewą Wiśniewską jako Starską w melancholicznym listopadowym pejzażu, symbolizująca duchową pustkę.
Kultura

Teatralna iluzja jako zwierciadło współczesnej duchowej pustki

Portal Tygodnik Powszechny (19 stycznia 2026) promuje najnowszą adaptację opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza „Dzień listopadowy” w reżyserii Jana Kidawy-Błońskiego. Akcja spektaklu – w przeciwieństwie do literackiego pierwowzoru – rozgrywa się nie w leśniczówce, lecz w agroturystyce prowadzonej przez „dość nieokrzesanego” Karola (Olaf Lubaszenko), gdzie pojawiają się jego matka-aktorka Starska (Ewa Wiśniewska) oraz gosposia Hanka (Julia Kijowska). Reżyser dokonuje psychologizacji krajobrazu, eksponując rzekomo „uniwersalne” konflikty: między erosem a tanatosem, fałszem a prawdą, ucieczką a konfrontacją.

Scena teatralna przedstawiająca upadek współczesnej sztuki w tradycyjnym katolickim kontekście
Kultura

Dekadencki spektakl w służbie nihilizmu: Bernhard, Lupa i kryzys współczesnej sztuki

Portal Tygodnik Powszechny (1 grudnia 2025) donosi o telewizyjnej rejestracji spektaklu Wycinka Holzfallen Thomasa Bernharda w reżyserii Krystiana Lupy, wznowionego po dekadzie „niebytu”. Przedstawienie okrzyknięte „arcydziełem” i „triumfem polskiego teatru” ukazuje wiedeńską bohemę artystyczną jako zbiorowisko „przeżartych samouwielbieniem figur”, prowadzących „grę pozorów” wobec nieuchronnego upadku swego środowiska. Autor zachwyca się „bezlitosnym, ostrym spojrzeniem na artystyczne i intelektualne elity”, widząc w spektaklu uniwersalną diagnozę współczesnej kultury.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.