Portal eKAI relacjonuje o 36. Międzynarodowej Pieszej Pielgrzymce z Suwałk do Ostrej Bramy w Wilnie. Wyruszyło ponad pięćset pątników pod wodzą „bp” Jerzego Mazura i salezjan. Hasłem przewodnim jest „Królowa Pokoju”. Artykuł chwali ludzką wytrwałość i emocje, całkowicie milcząc o Chrystusie Królu, Najświętszej Ofierze i konieczności stanu łaski.
Portal eKAI relacjonuje z 15 lipca 2026 roku o „mszy świętej” sprawowanej przez Grzegorza Rysia w Sanktuarium na Polu Pasterzy w Beit Sahurze. Po inscenizacji pośladano kamień węgielny pod budowę polskiej kaplicy św. Józefa. Uczestniczyli franciszkanie, polscy duchowni, zakonnice oraz przedstawicielstwa dyplomatyczne. Kustosz Ziemi Świętej Francesco Ielpo nazwał to „prostym gestem nadziei”. Metropolita krakowski przemawiał o „uczeniu się wiary pasterzy”. Całość zamknięto prośbą o wsparcie finansowe portalu. To nie jest budowanie Kościoła, to upiększanie ruin pozbawionych Ducha Świętego.
„Tygodnik Powszechny” znów ujawnia swoją prawdową twarz. Nie jest to organ Kościoła Katolickiego. Jest głośnicą sekt posoborowej, okupującej Watykan od 1958 roku. Artykuł Michała Okońskiego z 15 lipca 2026 roku, opisujący półfinał mistrzostw świata Hiszpania – Francja, staje się manifestem apostazji. Autor nie analizuje meczu przez pryzmat wiary. On chwali…
Portal LifeSiteNews (14 lipca 2026) relacjonuje o rocznym ognisku w Moygashel, podczas którego upalono meczyk meczetu. Organizatorzy, powołując się na artykuł 10 EKPC, bronią prawa do protestu przeciwko „radikalnemu islamowi” i otwartym granicom. Policja zatrzymała uczestnika, oskarżając go o podżeganie do nienawiści. To nie jest obrona wiary, lecz upadek w naturalistyczny polityczno-prawny schemat, w którym protestantyzm bez sakramentów staje się narzędziem liberalizmu.
Portal eKAI relacjonuje o planowanym głosowaniu w francuskim Zgromadzeniu Narodowym nad ustawą ustanawiającą „prawo do wspomaganej śmierci”. Premier Sébastien Lecornu zapowiedział skierowanie przyjętego tekstu do Rady Konstytucyjnej. „Biskupi” Francji, w tym „bp” Marc Aillet, oraz przewodniczący Senatu Gérard Larcher ograniczają się do proceduralnych zastrzeżeń i prośb o weryfikację przepisów. Artykuł zamyka apel o darowizny na rzecz portalu. To jest obraz sekty posoborowej, która zamiast nauczać z autorytetem Bożym, błaga instytucje świeckie o przestanie zabijać niewinnych.
„Tygodnik Powszechny” od dziesięcioleci jest głośnicą sekt posoborowej. Wywiad z ks. Andrzejem Lutrem, opublikowany 14 lipca 2026 roku, potwierdza to z nawiązką. Nie mamy do czynienia z wywiadem kapłana Kościoła Katolickiego. Mamy do czynienia z manifestem nowoczesnego gnostycyzmu. Ks. Luter, duszpasterz środowisk twórczych, odrzuca dogmat na rzecz estetyki. Odrzuca Krzyż…
Artykuł Cvety Dimitrovy, opublikowany w „Tygodniku Powszechnym” 14 lipca 2026 roku, stanowi klasyczny przykład nowoczesnego naturalizmu. Organ ten, będący głośnicą sekt posoborowej okupującej Watykan od 1958 roku, przedstawia esej psychoterapeutki i filozofki jako głęboką refleksję kulturową. W rzeczywistości mamy do czynienia z manifestem immanentyzmu. Autorica, uciekając w kategorie psychologii, socjologii…
Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje refleksję o. Wacława Oszajcy SJ z okazji rocznicy rzezi wołyńskiej, w której przebaczenie redukuje do gestu ludzkiego humanitarnego, pomijając konieczność sakramentalnego pokutowania i panowania Chrystusa Króla. Artykuł jest objawem teologicznej bankructwa struktury jezuickiej posoborowej, która zamiast prowadzić do Źródła Życia, oferuje psychologizujący surrogate nadziei.
„Tygodnik Powszechny” ponownie ujawnia swoją naturę. Nie jest organem Kościoła Katolickiego. Jest głośnicą sekty posoborowej. Artykuł Moniki Ochędowskiej z dnia 14 lipca 2026 roku recenzuje powieść „Kauri” Łukasza Suskiewicza. Tekst ten chwali metodę „fabulacji krytycznej”. Metoda ta zastępuje prawdę historyczną fikcją literacką. Jest to czysta herezja nowoczesizmu. Św. Pius X…
Portal „Tygodnik Powszechny” (14 lipca 2026) publikuje artykuł Jakuba Bodzionego, w którym autor konstatuje koniec ery emocjonalnego partnerstwa polsko-ukraińskiego i wezwanie do realpolityki opartej na gołych interesach. Przedstawia Ukrainę jako państwo skoruumpowane, demograficznie skazane na upadek, rządzone przez elity lekceważące polskie sprawiedliwość historyczną (UPA) i korzystające z polskiej naiwności. Wskazuje na hipokryzję polskiej prawicy, która domaga od Kijowa rozliczenia z ludobójstwem na Wołyniu, sama nigdy nie dokonując pełnego, pozbawionego ideologii rozliczenia z Jedwabnem. Przewiduje, że powojenny ukraiński nacjonalizm, nakarmiony traumą i uzbrojonymi weteranami, zagrozi stabilności regionu. Całą tę analizę, choć politycznie ostroumną, pozbawiono jakiegokolwiek odniesienia do panowania Chrystusa Króla, jedynego fundamentu prawdziwego pokoju i sprawiedliwości między narodami.
