tradycja

Realistyczny obraz katolickiego kapłana przy ołtarzu, trzymającego krucyfiks, w otoczeniu świec i sakralnych obrazów, wyrażający wiarę i oddanie.
Polska

Powrót do prawdziwej nauki Kościoła: krytyka nowelizacji ustaw o prawach pacjenta i jej zagrożenia dla moralności i porządku nadprzyrodzonego

Relatywizacja doktryny moralnej i duchowej w świetle nowelizacji ustaw o prawach pacjenta, skierowanej do Trybunału Konstytucyjnego przez Prezydenta Andrzeja Dudę, ukazuje głęboki kryzys duchowy i teologiczny współczesnego państwa polskiego, które coraz bardziej oddala się od niezmiennych praw Bożych. Artykuł z portalu Opoka relacjonuje kontrowersje wokół zmian legislacyjnych umożliwiających dzieciom od 13. roku życia korzystanie z pomocy psychologa bez zgody rodziców, a także podkreśla, że proponowane rozwiązania mogą prowadzić do poważnych konfliktów rodzinnych, utraty zaufania do rodziców i pogłębienia osamotnienia młodych ludzi. Autorzy listu, w tym duchowni i organizacje katolickie, krytykują arbitralność i brak sądowej kontroli nad decyzjami dotyczącymi zdrowia psychicznego dzieci, co jest sprzeczne z nauczaniem Kościoła i prawem naturalnym. Podkreślają, że taka legislacja zagraża podstawowym prawom i obowiązkom rodzicielskim, które są nieodzowne dla rozwoju moralnego i duchowego młodzieży, oraz może prowadzić do naruszenia sakramentów i moralnych fundamentów życia rodzinnego. Warto zauważyć, że relatywizacja moralności i zagranie na emocjach społeczeństwa w celu promowania liberalistycznych rozwiązań odrzuca nauczanie Magisterium, które zawsze podkreślało konieczność zachowania porządku nadprzyrodzonego i poszanowania Prawa Bożego ponad prawa człowieka. Tym samym artykuł ukazuje, jak modernistyczne tendencje i działanie w duchu „dialogu” i „tolerancji” prowadzą do relatywizacji prawdy i zaniku moralnych filarów cywilizacji chrześcijańskiej, co jest wyraźnym przejawem duchowego bankructwa i odejścia od prawdy objawionej. Zatem, krytyka tego artykułu ujawnia, że za fasadą troski o dzieci kryje się próba deprawacji moralności, podważania autorytetu rodziny i relatywizacji Prawa Bożego, co zgodnie z nauczaniem katolickim sprzed 1958 roku jest niedopuszczalne i prowadzi do apostazji społeczeństwa od Chrystusa Króla.

Kapłan w sutannie modlący się w tradycyjnym kościele z krucyfiksem, odzwierciedlający katolicką pobożność i wierność wierze.
Posoborowie

Leon XIV: Sto dni modernizmu bez Boga

Portal eKAI (7 sierpnia 2025) relacjonuje opinię niemieckiego historyka Kościoła Jörga Ernestiego na temat pierwszych stu dni pontyfikatu „papieża” Leona XIV (Roberta Francisa Prevosta). Historyk spekuluje na temat popularności i przyszłych kierunków pontyfikatu, podkreślając jego amerykańskie i peruwiańskie korzenie, doświadczenie misyjne, znajomość języków i umiejętność budowania relacji. Ta beztroska analiza, pomijająca kwestie wiary i doktryny, jest symptomem głębokiego kryzysu w Kościele, który zdradził Chrystusa Króla.

Fotografia realistyczna i pełna szacunku przedstawiająca katolicki ślub w tradycyjnym kościele, z duchownym, parą młodą i zgromadzonymi wiernymi, ukazującą powagę i duchowe piękno sakramentu małżeństwa.
Kurialiści

Pielgrzymka, ślub i brawa: humanitarny spektakl zamiast nadprzyrodzonej wiary

Portal eKAI (07 sierpnia 2025) relacjonuje „niecodzienne wydarzenie” podczas 44. Kieleckiej Pieszej Pielgrzymki: ślub Katarzyny i Marka w kościele św. Brata Alberta w Busku-Zdroju, z udziałem „biskupa” Jana Piotrowskiego. Podkreśla się emocjonalny wymiar chwili, wspólnotowy klangor braw, „budowanie więzi” i „Boży plan” rozumiany mgliście i potocznie, a całość spina biurokratyczne zapewnienie, że pielgrzymka jest czasem modlitwy oraz relacji międzyludzkich. O sakramentalnej ważności, o wymogu łaski uświęcającej, o obiektywnej naturze małżeństwa jako przymierza ustanowionego przez Boga – milczenie; natomiast pełną czcią obdarzono emocje tłumu i zgodę „organizatorów”. Konkluzja jest oczywista: mamy do czynienia nie z celebracją łaski, lecz z przykładem posoborowego naturalizmu maskowanego pobożnym słownictwem.

Szykowna, realistyczna scena katolicka w świątyni z kapłanami w tradycyjnych szatach, ołtarzem z krzyżem i wiernymi modlącymi się w skupieniu, ukazująca głęboki szacunek dla katolickiej tradycji i autorytetu.
Posoborowie

Pacyfizm bez Chrystusa: nuklearny „pokój” jako parawan apostazji

Vatican News PL relacjonuje homilię Blase’a Cupicha, „kardynała” i arcybiskupa Chicago, wygłoszoną w Nagasaki z okazji 80. rocznicy zrzucenia bomb atomowych na Hiroszimę i Nagasaki. Cupich potępia bombardowania, krytykuje odstraszanie nuklearne jako „groźbę” niezdolną dać pokój, wzywa do „rozbrojenia integralnego”, do „formacji moralnej” społeczeństw w duchu odrzucenia „zemsty, nienawiści, nacjonalizmu”, cytuje współczesne sondaże i wzywa do dyplomatycznej redukcji arsenałów — najpierw USA-Rosja, potem inne potęgi. Wpisuje to w linię „papieża Franciszka”, który uznaje odstraszanie nuklearne za „złudną nadzieję”. Całość spina apel: „unikajmy użycia broni i szukajmy dialogu”. Zasadniczy problem: ta homilia usuwa królowanie Chrystusa, prawo Boże i realia grzechu, sprowadzając moralność do naturalistycznej socjotechniki — to program politycznego pacyfizmu, nie katolickiej soteriologii i niezmiennej teologii wojny sprawiedliwej.

Fotografia realistycznych pielgrzymów katolickich szlakiem do świętego miejsca, ukazująca pokorę, wiarę i skupienie duchowe.
Posoborowie

Pielgrzymka jako spektakl „nadziei”: naturalistyczny marketing bez łaski

Portal eKAI (07 sierpnia 2025) zapowiada 49. Pieszą Pielgrzymkę Opolską na Jasną Górę, której „strumienie” wyruszą z Nysy, Opola, Głubczyc, Raciborza i Kluczborka, by 16 sierpnia dotrzeć do Częstochowy. Hasłem jest: „Pielgrzymi nadziei” – wprost podporządkowane „Rokowi Świętemu” i programowi duszpasterskiemu w Polsce 2024/2025. „Idziemy we wspólnocie Kościoła” – deklaruje bp Andrzej Czaja, a ks. Daniel Leśniak pisze, że pielgrzymi „niosą nadzieję”, a ludzie powierzają im intencje, licząc na „wysłuchanie próśb”. Całość brzmi jak promocyjna mobilizacja dla masowego wydarzenia, w którym najważniejsza jest atmosfera wspólnoty i psychologiczny motor „nadziei” – przy niemal całkowitym milczeniu o grzechu, nawróceniu, spowiedzi, stanie łaski i konieczności odwrócenia się od błędu. To nie tyle katolicka pielgrzymka, ile religijny turystyczno-emocjonalny event, zbudowany na naturalizmie i modernistycznej semantyce.

Rektor katolicki w tradycyjnych szatach przed ołtarzem z krzyżem, symbol wiary i oddania Bogu, w realistycznym stylu, odpowiedni do katolickiego bloga o tematyce duchowej.
Polska

Muzeum, prawo i próżnia nadprzyrodzona: casus Kostry jako objaw dekadencji państwa bez Króla

Portal Opoka informuje o wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który uchylił jako bezprawną decyzję Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego o odwołaniu Roberta Kostry z funkcji dyrektora Muzeum Historii Polski. Cytowany artykuł relacjonuje, że WSA unieważnił decyzję Hanny Wróblewskiej z września 2024 r.; Robert Kostro ogłosił satysfakcję z wyroku, a komentatorzy życia publicznego – Piotr Gliński i Piotr Semka – potępili działania resortu jako niszczące ład instytucjonalny i polski interes. W tle przewija się pochwała dorobku MHP i spór polityczny o kadry. Oto jednak clou: cały tekst tonie w naturalistycznym paradygmacie państwa i kultury, w którym nie ma miejsca dla nadrzędnej władzy Chrystusa Króla, a „historia” zostaje wykastrowana z łaski i celu ostatecznego – i to jest rdzeń błędu.

Afrykański kapłan w tradycyjnym stroju katolickim modli się przy ołtarzu w klasycznym kościele z witrażami, symbolizując wierność tradycji i wiarze.
Posoborowie

Afrykański „Kościół-rodzina” jako projekt naturalistyczny. Anatomia ucieczki od wiary

Vatican News publikuje rozmowę z Fridolinem Ambongo, arcybiskupem Kinszasy i ponownie wybranym przewodniczącym SECAM, po 20. zgromadzeniu w Kigali (4 sierpnia 2025). W centrum znalazł się temat: „Chrystus źródłem nadziei, pojednania i pokoju: wizja Kościoła-Rodziny Bożej w Afryce na najbliższe 25 lat (2025–2050)”. Ambongo akcentuje odpowiedzialność politycznych przywódców za kryzysy, piętnuje emigrację młodych, postuluje „prawdziwe nawrócenie” ochrzczonych oraz program „pojednania” i „dialogu” między wspólnotami (m.in. inicjatywy z protestantami w DRK). Podkreśla „potencjał Afryki” i konieczność „teologii rzucającej światło Ewangelii na afrykańskie realia”, aby Kościół w Afryce był „siostrą równą innym”. Teza: pod katolicko brzmiącymi hasłami sprzedawany jest naturalizm, ekumenizm i program upolitycznionego „pojednania” bez łaski, bez Ofiary, bez Prawdy – czyli bez Kościoła.

Fotorealistyczne, pełne szacunku przedstawienie kapłana w modlitwie z rodziną przy ołtarzu, symbolizujące autentyczną katolicką troskę o dusze i prawo Boże.
Polska

Psychologizacja zamiast łaski: posoborowy humanitaryzm rozbija rodzinę

eKAI relacjonuje list Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia (PFROŻ) z podziękowaniem dla prezydenta Andrzeja Dudy za skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego nowelizacji ustaw, które mają pozwolić młodzieży powyżej 13. roku życia na korzystanie z pomocy psychologicznej bez wiedzy i zgody rodziców. List wskazuje ryzyka: naruszenie praw rodziców, arbitralność decyzji, brak kontroli sądowej i „utajnianie” kontaktów małoletnich ze specjalistami; apeluje o przejrzystość i poszanowanie władzy rodzicielskiej. Konkluzja: obrona rodziny, ale w kategoriach konstytucyjno-proceduralnych i psychologicznych, nie w kategoriach łaski, grzechu i prawa Bożego — co demaskuje naturalistyczny horyzont myślenia, który tylko pozornie przeciwstawia się rewolucji moralnej.

Duchowy katolicki kapłan w liturgicznym stroju, modlący się w sanktuarium z krzyżem, w otoczeniu historycznych elementów kościoła, wywołujący uczucie szacunku i pobożności.
Posoborowie

„Radość albo nic”? Modernistyczna ucieczka od krzyża i prawdy wiary

Portal Więź.pl (07 sierpnia 2025) relacjonuje kazanie Damiana Muskusa, „biskupa” pomocniczego w Krakowie, wygłoszone do pielgrzymów ze Skawiny. Główne tezy: pielgrzymowanie jako „droga przemiany”, „Radość jest niezbitym znakiem obecności Boga. Nie ma chrześcijaństwa bez radości”, potępienie „polaryzacji” i „podziałów”, postulowanie piękna Boga objawiającego się w „najuboższych i słabych” oraz zapewnienie, że każdy jest „umiłowany i wybrany”. Tekst pomija prawdę o grzechu śmiertelnym, potrzebę pokuty, konieczność stanu łaski i wyłączność Królestwa Chrystusa nad narodami; zastępuje teologię Ofiary soteriologicznym personalizmem i emocjonalizmem. To jest program pastoralny bez krzyża i bez łaski — naturalistyczny projekt psychologicznej autoterapii nazwany „Ewangelią”.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.