tradycyjna doktryna

Posoborowie

Archidiecezja Detroit zwalnia katolickiego dziennikarza za obronę doktryny przeciwko herezji syjonizmu religijnego

Portal LifeSiteNews informuje o zwolnieniu Joe Endersa, katolickiego podcastera i menedżera biznesowego w parafii w archidiecezji Detroit, po tym jak publicznie obronił katolickie nauczanie dotyczące herezji syjonizmu religijnego w rozmowie z Timothy Gordon pod tytułem „Katolicy konfrontują syjonizm!”. Enders, który wcześniej pracował jako producent w Church Militant, został poinformowany…

Posoborowie

Namaszczenie chorych w posoborowej deformacji: krytyka modernistycznej narracji

Portal eKAI relacjonuje wystąpienie „biskupa” Piotra Kleszcza podczas liturgii w łódzkiej bazylice archikatedralnej. W tekście czytamy, że hierarcha „posoborowej struktury” udzielał „sakramentu namaszczenia chorych” w ramach obchodów wspomnienia Matki Bożej z Lourdes. „Proszę was, żebyście nie traktowali tego sakramentu w sposób magiczny, ale w sposób duchowy” – miał stwierdzić Kleszcz, dodając: „Pan Jezus przychodzi ze swoją mocą, aby was namaścić, do tego, żebyście byli umocnieni w waszym cierpieniu”.

Święty Marcin z Tours stoi przed zniszczonym pogańskim świątyniem, trzymając krzyż i płaszcz podzielony z ubogim
Kurialiści

Święty Marcin z Tours: Prawdziwe oblicze walki z pogaństwem w świetle tradycyjnej doktryny katolickiej

Portal LifeSiteNews (11 listopada 2025) przedstawia hagiograficzny obraz św. Marcina z Tours, eksponując jego cudotwórczą działalność i walkę z pogaństwem. Autorzy piszą: „Martin zmienił oblicze kraju. Gdy przybywał, ledwie znajdował chrześcijan; gdy odchodził, ledwie zostawiał po sobie pogan” oraz podkreślają, że „trzy tysiące sześćset sześćdziesiąt kościołów dedykowanych św. Marcinowi tylko we Francji” świadczy o jego wpływie. Pomimo pozornej pobożności, tekst zdradza modernistyczne tendencje przez:

Relatywizację nadprzyrodzonego charakteru cudów
Pominięcie doktrynalnego kontekstu walki z herezjami
Niebezpieczne zbliżenie do naturalistycznej interpretacji świętości

Obrzęd neokatechumenalny z fałszywym kardynałem Ryś i nieważnym święceniem diakonatu.
Posoborowie

Kardynał Ryś relatywizuje sakramentalną naturę diakonatu w łódzkiej sekcie neokatechumenalnej

Portal eKAI (30 październia 2025) relacjonuje ceremonię „święceń diakonatu” kleryka Sławomira Jaszczuka w strukturach sekty neokatechumenalnej w Łodzi. W liturgii uczestniczył „kardynał” Grzegorz Ryś, który w homilii stwierdził: „Diakon nie jest święcony do kapłaństwa. Diakon jest święcony do posługi”. Całość wydarzenia stanowi groteskową parodię katolickiego sakramentu święceń, uwypuklającą całkowite zerwanie posoborowej sekty z doktryną o hierarchicznym charakterze kapłaństwa.

Realistyczne zdjęcie katolickiego wnętrza kościoła podczas modlitwy, z kapłanem w tradycyjnych szatach trzymającym krucyfiks, wiernymi w skupieniu, ciepłe światło, witraże i ołtarz w tle, oddające powagę i wiarę.
Kurialiści

„Nadzieja” bez nawrócenia: liturgiczna fasada i modernistyczna pustka

Artykuł poniższy relacjonuje nieszpory w bazylice Trójcy Świętej, podczas Kapituły Generalnej Zakonu Kaznodziejskiego, którym przewodniczył Marek Jędraszewski. W centrum znalazła się perykopa o Przemienieniu Pańskim, wzywanie do „słuchania Jezusa”, wzmianka o Pięćdziesiątnicy i przykładach posłuszeństwa Apostołów, a kulminacją jest wezwanie: „Podczas tej wieczornej modlitwy Kościoła prośmy Pana, aby wzrastała w nas nadzieja na nasze ostateczne i pełne szczęśliwości przemienienie w Panu”. Całość utrzymana jest w tonie ogólnej pobożności, pozbawionej wyraźnego nakazu pokuty, potępienia błędu i wskazania warunków łaski; to modelowy przykład pastoralnej retoryki, która odrywa nadzieję od wiary i nawrócenia, skazując ją na sentymentalną beztreściowość.

Sakramentalna scena modlitewna na zewnątrz, grupa katolickich duchownych modlących się przed krzyżem podczas uroczystości w Hiroszimie, w spokojnej, poważnej atmosferze, symbolizującą pokutę i nadzieję w Boga.
Posoborowie

Hiroszima jako pretekst do naturalistycznej homiletyki: demontaż retoryki kard. Cupicha

Vatican News relacjonuje homilię Blase’a Cupicha, metropolity Chicago, wygłoszoną w Hiroszimie w 80. rocznicę zrzucenia bomby atomowej. Kaznodzieja zestawia światło Przemienienia Pańskiego na Taborze z „oślepiającym światłem” eksplozji nuklearnej; wzywa do „pamiętania, podążania razem i ochrony” – trzech „imperatywów” zaczerpniętych z wystąpień Franciszka w Hiroszimie (2019); kładzie nacisk na odpowiedzialność za „wspólny dom”, potępia podziały i nacjonalizmy, definiuje pokój jako wspólnotową drogę troski i współochrony, a nadzieję – jako obecnościową ufność „dziś”, niezależnie od „ciemnych chmur zamieszania”. Całość spięta jest wezwaniem do modlitwy za zmarłych i „podążania nowymi drogami w budowaniu pokoju”. Jednym zdaniem: jest to przykład skrajnie naturalistycznej homiletyki, która zaciera porządek nadprzyrodzony łaski, królewski prymat Chrystusa i moralną doktrynę Kościoła o wojnie, państwie i karze.

Realistyczne zdjęcie pielgrzymów modlących się przed Jasną Górą, ukazujące głębię wiary i nadziei, w tradycyjnym katolickim stylu, bez symbolicznych lub surrealistycznych elementów.
Kurialiści

Jasnogórska pielgrzymka w retoryce nadziei: humanitaryzm zamiast łaski

Cytowany artykuł relacjonuje inaugurację 44. Kieleckiej Pieszej Pielgrzymki na Jasną Górę w Wiślicy, rozpoczętą „Mszą św.” pod przewodnictwem bp. Jana Piotrowskiego, z udziałem wielu „kapłanów” i licznych pielgrzymów. Akcent pada na hasło „Z Marją jesteśmy pielgrzymami nadziei”, a w homilii podkreślono motyw „Roku Świętego”, świadectwa wiary, wzajemnej życzliwości i słuchania „Słowa Bożego”. Przytoczono wypowiedzi siostry Ewy (salezjanki) oraz kleryka Bernardo Kanquaia o wspólnocie, modlitwie o pokój, powołania i rodziny, a także szczegóły logistyczne trasy oraz ideę „grupy duchowej” z zachętą do „Komunii św.” i „Apelu Jasnogórskiego”. Tekst kończy się danymi o frekwencji i apelem o wsparcie portalu.
Kardynalnym problemem jest programowe przemilczenie łaski uświęcającej, pokuty, ofiary przebłagalnej Mszy i Królowania Chrystusa nad narodami – zastąpione świeckim humanitaryzmem i emocjonalnym „świadectwem”.

Fotografia realistyczna pielgrzymów katolickich w tradycyjnych strojach, idących w skupieniu na drodze do Jasnej Góry, symbolizująca duchową podróż i wiarę.
Kurialiści

Pielgrzymka jako „challenge”? Naturalistyczna degradacja kultu w drodze na Jasną Górę

Portal Opoka informuje o wyruszeniu 45. Warszawskiej Akademickiej Pielgrzymki Metropolitalnej na Jasną Górę pod hasłem „Napełnieni Duchem Świętym”. „Słowo” wygłosił abp Adrian Galbas, który zaapelował, by pielgrzymka nie była „wakacyjną przygodą” ani „życiowym challenge’em”, lecz rekolekcjami; wskazał na Słowo Boże jako fundament „pojednania i scalenia” oraz wezwał do „odnowienia relacji z Matką Bożą”. Wydźwięk tekstu to pastoralny naturalizm: nacisk na psychologiczną „integrację”, ogólny teizm, subiektywistyczne „pojednanie” i sentymentalny kult, bez odniesienia do obiektywnego porządku łaski, sakramentaliów w jedności z prawdziwym Kościołem i do królewskiej władzy Chrystusa nad życiem publicznym; ten brak jest oskarżeniem najcięższym.

Rewerentne, realistyczne zdjęcie starszej katolickiej pary modlącej się w tradycyjnym kościele, z krzyżem w tle
Kurialiści

Dzień Dziadków w posoborowej retoryce: humanistyczny fresk bez łaski i bez Króla

Biuro Prasowe Konferencji Episkopatu Polski publikuje komunikat przewodniczącego Tadeusza Wojdy SAC w związku z „Dniem Dziadków i Osób Starszych”, ustanowionym przez „papieża” Bergoglia w 2021 roku, obchodzonym przy wspomnieniu św. Joachima i św. Anny. Tekst akcentuje „międzypokoleniowe spotkania”, „docenienie” osób starszych i ich „życiowe doświadczenie” jako „źródło mądrości”, a hasłem roku jest formuła z Syr 14: „Szczęśliwy, kto nie stracił swej nadziei”, rzekomo korespondująca z Rokiem Jubileuszowym. Całość jest ujęta w ciepły, socjologiczno-pedagogiczny ton, pozbawiony nadprzyrodzonej treści: nie ma słowa o stanie łaski, sakramentach, grzechu śmiertelnym, Sądzie Ostatecznym, czci dla prawdziwej Mszy, ani o konieczności królowania Chrystusa w rodzinie i państwie; jest natomiast poprawny politycznie humanitaryzm w wersji kościelno-administracyjnej. Oto esencja: „kochajmy, doceniajmy, spotykajmy się” – bez wskazania, że poza łaską uświęcającą każdy gest staje się jałowym naturalizmem.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.