tradycyjna doktryna – Strona 2

Pogrzeb biskupa jako liturgia samozadowolenia: humanitarny cukier zamiast katolickiej prawdy

Biuro Prasowe Konferencji Episkopatu Polski relacjonuje uroczystości pogrzebowe bp. Władysława Bobowskiego w Tropiu (12 lipca 2025), akcentując wspomnienia, emocje, „wdzięczność”, pochwałę skromności i „dobrego ojcostwa” zmarłego. Homilie bp. Leszka Leszkiewicza i wystąpienia innych mówców podkreślają ludzkie cnoty Zmarłego, jego „miłość do ludzi”, „mądrość”, „dobroduszność”, „wrażliwość”, „pamięć o ziemi i ludziach”, a całość spina retoryka pocieszenia, że „już usłyszał odpowiedzi” i „odpoczywa w pokoju aż do powtórnego przyjścia Chrystusa”. Zabrakło natomiast jednoznacznego przypomnienia o konieczności stanu łaski, zadośćuczynienia, grzechu, czyśćcu, karze i sądzie. To nie jest katolicki ton żałobny, lecz pastoralny humanitaryzm, który zasłania prawdę o śmierci, sądzie, niebie lub piekle.

Realistyczne zdjęcie młodych katolików wchodzących do bazyliki, modlących się z różańcami i krzyżami, w duchu pobożności i wiary, wnętrze sanktuarium oświetlone naturalnym światłem, oddające atmosferę duchowego skupienia.

Posoborowie

Jubileusz Młodzieży jako spektakl naturalizmu: diaspora, flagi i „Drzwi Święte” bez łaski

Zostaw komentarz / Posoborowie / Defensor Fidei

Jubileusz Młodzieży jako spektakl naturalizmu: diaspora, flagi i „Drzwi Święte” bez łaski

Cytowany artykuł relacjonuje obecność młodych Syryjczyków – dzieci diaspory z Niemiec, Francji, Belgii i Szwecji – na posoborowym „Jubileuszu Młodzieży” w Rzymie. Towarzyszy im „o.” George Jalloufa, franciszkanin z Kustodii Ziemi Świętej, który przyznaje, że chrześcijanie pozostający w Syrii nie mogą przybyć z powodu komplikacji wizowych i trudnej sytuacji bezpieczeństwa po zamachu w Damaszku. Wspólnota prosiła, by „zapalić świeczkę” i „zabrać ich do Drzwi Świętych”, a młodzi wyrażają dumę z reprezentowania Syrii pod ojczystą flagą, modląc się o możliwość pielgrzymki do Rzymu dla rówieśników. Całość zwieńcza biurokratyczno-medialny ton proszący o wsparcie dla rozsyłania „słowa Papieża”. W tekście nie ma ani słowa o stanie łaski, o nawróceniu, o jedyności Kościoła, o królowaniu Chrystusa, o Ofierze Mszy, o grzechu i sądzie: to programowy naturalizm i pastoralny sentymentalizm przykryty słownikiem „Jubileuszu”.