tradycyjny – Strona 23 – Ethos Catholicus

Szalony, pełen skupienia kapłan trzymający krucyfiks wewnątrz tradycyjnego kościoła katolickiego, w delikatnym świetle świec, z witrażami w tle

Kult procedur bez Boga: naturalistyczny spektakl wokół morderstwa na UW

Zostaw komentarz / Polska / Defensor Fidei

Portal Opoka informuje o decyzji sądu, który przedłużył o sześć miesięcy areszt dla Mieszka R., 22-letniego studenta UW podejrzanego o zabójstwo portierki i ciężkie zranienie pracownika Straży UW; prokuratura podaje, że sąd zarządził także obserwację psychiatryczną w innym zakładzie. Relacja koncentruje się na wnioskach procesowych, asyście SOP, stanie zdrowia ofiar i technicznych krokach postępowania. Nie ma ani słowa o grzechu śmiertelnym, o potrzebie pokuty, o sprawiedliwości Bożej i o realiach wieczności; oto symptom cywilizacji, która wyrzuciła Chrystusa Króla z porządku publicznego i zastąpiła Go biurokratycznym humanitaryzmem.

Sposób katolicki, modlitewne zgromadzenie w tradycyjnej świątyni, z kapłanami i wiernymi modlącymi się przy krzyżu, podkreślające wierność i duchową siłę Kościoła.

Posoborowie

Bejrut: łzy humanitaryzmu zamiast królowania Chrystusa. Sedno apostazji

Zostaw komentarz / Posoborowie / Defensor Fidei

Cytowany artykuł relacjonuje czuwanie „modlitewne” w Bejrucie w piątą rocznicę wybuchu w porcie (4 sierpnia 2020), z udziałem rodzin ofiar, rannych i „duchowieństwa”. Wspomina o odczytaniu przesłania „papieża” Leona XIV przez abp. Paolo Borgię: „Śmierć nie ma i nigdy nie będzie miała ostatniego słowa”, zapewnieniach o „bliskości”, wezwaniu do „sprawiedliwości i prawdy”, wpisaniu zrujnowanego silosu na listę zabytków, a także o „nadziei” na postęp w śledztwie, „zawieszeniu broni” i aspiracjach młodzieży do „godnego życia” w ojczyźnie. Całość utrzymana jest w tonie psychologicznej empatii, polityczno-społecznej troski i medialnego humanitaryzmu. Oto istota problemu: zamiast katolickiej soteriologii i królowania Chrystusa – pastoralny sentymentalizm oraz naturalistyczny program „praw człowieka”, publicznie celebrujący bezkrólewie nadprzyrodzone.

Rewerentny obraz katolickiego kapłana modlącego się w kościele, z tle burzliwego morza i fal, symbolizujący duchową refleksję w obliczu kataklizmów natury

Świat

Naturalistyczna ślepota wobec kataklizmu: milczenie o Bogu głośniejsze niż fale

Zostaw komentarz / Świat / Defensor Fidei

Portal Opoka informuje o serii silnych wstrząsów sejsmicznych na Wyspach Kurylskich i Kamczatce (magnituda 6,7–8,8), o skutkach w postaci fal tsunami 3–5 m, stratach materialnych w Siewiero-Kurilsku oraz o rozbieżnościach instytucji naukowych co do magnitudy i alertów. Wzmiankuje brak ofiar śmiertelnych i klasyfikuje środowe trzęsienie jako najsilniejsze od 1952 r., przywołując źródła świeckie (Reuters, USGS, GFC, PTWC, „Time”). Zakończenie wpisuje wydarzenie w rejestr ciekawostek katastroficznych. Jedno zdanie streszczenia całego materiału: kompletne milczenie o Bogu, grzechu, sądzie i pokucie czyni z tej noty pokaz klinicznego naturalizmu – dokładnie tego, co potępiali papieże przed 1958 rokiem.

Stary katolicki ksiądz w tradycyjnych szatach, trzymający świecę i Biblię w cichej, pełnej skupienia atmosferze kościoła

Posoborowie

„Zejdę do twojego grobu” – pastoralny sentymentalizm zamiast katolickiej soteriologii

Zostaw komentarz / Posoborowie / Defensor Fidei

„Zejdę do twojego grobu” – pastoralny sentymentalizm zamiast katolickiej soteriologii

Cytowany artykuł relacjonuje katechezę dominikanów Adama Szustaka i Tomasza Nowaka wygłoszoną w Casa Polonia w Rzymie podczas tzw. Jubileuszu Młodzieży (30 lipca 2025). Punkt wyjścia stanowi perykopa o wskrzeszeniu Łazarza; mówcy budują psychologiczno-motywacyjną narrację o „trzech poziomach śmierci” (córka Jaira, młodzieniec z Nain, Łazarz), rzekomej „zamianie miejsc” Jezusa z grzesznikiem i zachęcają, by „poprosić Jezusa, by wszedł do twojego grobu”. Padają tezy, że każdy sakrament to „przejście przez śmierć do życia”, z naciskiem na doświadczenie wewnętrzne. Brak jednak jasnego nauczania o łasce uświęcającej, zadośćuczynieniu sprawiedliwości Bożej przez Ofiarę Krzyża uobecnianą na Mszy św., konieczności skruchy i wyznania grzechów, o niebie, piekle, czyśćcu i Sądzie Ostatecznym. To nie katecheza katolicka, lecz pastoralny naturalizm, w którym krzyż staje się metaforą samorozwoju.