Tridentinum

Młodzi Karol Wojtyła przyjmuje święcenia kapłańskie w tradycyjnym kościele, w atmosferze powagi, z biskupem w ornatach i symbolami świętości. Scena podkreśla emocjonalny moment, który jest teologicznie sprzeczny z katolicką doktryną.
Posoborowie

Kapłaństwo w cieniu apostazji: 79. rocznica święceń Karola Wojtyły

Portal eKAI (1 listopada 2025) relacjonuje 79. rocznicę święceń kapłańskich Karola Wojtyły, późniejszego przywódcy sekty posoborowej. Artykuł gloryfikuje postać określaną jako „Jan Paweł II”, przedstawiając jego ordynację 1 listopada 1946 roku jako wydarzenie o mistycznym charakterze. Wspomniane są okoliczności święceń w prywatnej kaplicy abp. Adama Stefana Sapiehy oraz prymicje w krypcie św. Leonarda na Wawelu. Tekst zawiera liczne cytaty z pism Wojtyły, w których opisuje on emocjonalne przeżycia związane z przyjęciem „sakramentu kapłaństwa”. Autorzy podkreślają symboliczną wymowę daty święceń w uroczystość Wszystkich Świętych, interpretując ją jako zapowiedź rzekomej „drogi ku świętości”.

Kapłan w tradycyjnych szatach katolickich przed krucyfiksem w starej świątyni, symbolizujący wierność Tradycji Kościoła
Posoborowie

Czekając na decyzję uzurpatora: apostazja w cieniu Tradycji Custodes

Portal LifeSiteNews relacjonuje, że kardynał Mauro Gambetti, wikariusz generalny Państwa Watykańskiego i lojalista posoborowego reżimu, odmówił odpowiedzi na pytanie o przyszłość Tradycyjnej Mszy Łacińskiej, odsyłając do decyzji „papieża” Leona XIV (Roberta Prevosta). Artykuł podkreśla napięcie wśród katolików związanych z Mszą Trydencką, którzy liczą na odwrócenie restrykcji narzuconych przez poprzedniego uzurpatora, Jorge Bergoglio, poprzez motu proprio Traditionis Custodes. Wymienieni są apelujący o „wolność” dla TLM, w tym biskup Athanasius Schneider, a także historyk towarzyszący polskiemu prezydentowi w Watykanie. Podkreślono, że „Leon XIV” nie sygnalizuje zniesienia tych ograniczeń, a wręcz przeciwnie – wydłużenie pozwolenia w jednej parafii w Teksasie i dalsze supresje wskazują na kontynuację polityki. Artykuł cytuje przewidywania heterokratycznych hierarchów, jak Robert McElroy, o trwałości „pontyfikatu” Bergoglio, oraz odwołuje się do bulli Quo Primum św. Piusa V jako wiecznego autoryzowania Mszy. Gambetti jest opisany jako promotor heterodoksyjnych idei, w tym błogosławieństw dla par homoseksualnych i przewodniczący fundacji opartej na encyklice Fratelli Tutti, potępionej za indyferentyzm religijny.

Smutny i poważny katolicki biskup modli się w cienistym kościele przy krzyżu, wyrażając pokorę i duchową głębię, w tradycyjnym katolickim stylu.
Kurialiści

Radom: rezygnacja nominata i kolejny akt biurokratycznej pustki

Biuro Prasowe Konferencji Episkopatu Polski publikuje komunikat, w którym podaje, że Krzysztof Dukielski, biskup-nominat dla diecezji radomskiej, poprosił „papieża” Leona XIV o zwolnienie go z funkcji biskupa pomocniczego, a „Ojciec Święty” prośbę przyjął. Informację podpisuje Marek Solarczyk jako Biskup Radomski, wskazując, że wiadomość została przekazana przez Nuncjusza Apostolskiego do publicznej wiadomości. Nie pada żadne wyjaśnienie motywów, nie ma ani jednego zdania teologicznego o naturze biskupstwa, o dobru dusz, o misji Kościoła; jest jedynie sucha notyfikacja kadrowa zakończona formułą urzędową. To nie jest pasterska troska, lecz urzędnicza komunikacja korporacji religijnej, świadcząca o dereligizacji i proceduralnym wygaszeniu sensu nadprzyrodzonego.

Tradycyjny katolicki ołtarz z krzyżem, świecami i kapłanem w ornatach wewnątrz kościoła, wyraz duchowości i modlitwy
Kurialiści

Jubileusz Młodych 2025: humanitarny festyn bez Chrystusa Króla

Biuro Prasowe Konferencji Episkopatu Polski informuje o podziękowaniach polskich „biskupów” dla Boga i ludzi za Jubileusz Młodych 2025 w Rzymie. W zamieszczonym nagraniu „biskupi” dziękują młodzieży za entuzjazm i „świadectwo”, „księżom” i wolontariuszom za organizację, oraz „papieżowi” Leonowi XIV za przekaz, w tym za metaforę o „taborecie” i „wspinaniu się coraz wyżej”. Wspomniano o Casa Polonia, mszałach, katechezach, koncertach i dyskusjach, oraz zapowiedziano kolejne „Światowe Dni Młodzieży” w Seulu. Całość jest utrzymana w tonie eventowego sukcesu frekwencyjnego i wdzięczności logistycznej; milczy natomiast o grzechu śmiertelnym, stanie łaski, żalu za grzechy, piekle i królowaniu Chrystusa nad narodami. To nie jest katolicka radość wiary – to naturalistyczny spektakl, którego język i treść zdradzają odrzucenie katolickiej nadprzyrodzoności.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.