Portal Tygodnik Powszechny (10 lutego 2026) prezentuje rozmowę z „malarką” Julią Szymczykowską, gloryfikującą jej twórczość jako „afirmację ciała” i generacyjny manifest. Analiza odsłania głębię apost…
Portal „Tygodnik Powszechny” (10 lutego 2026) przedstawia spektakl „Oracle” Łukasza Twarkowskiego jako „hipnotyzujące show” łączące „wielką maszynę” sztucznej inteligencji z „klasycznym melodramatem”. Autor entuzjastycznie opisuje „niemożliwy na polskich scenach rozmach” inscenizacji, w której „ledowe ekrany” i „sceniczne mansjony” tworzą wizję świata jako gry sterowanej przez „Wielki Mechanizm obdarzony niemal boskimi atrybutami”. Krytyk zachwyca się technologicznym przepychem oraz „intymnością” scen miłosnych, nie dostrzegając w tym dziele głębokiej antychrześcijańskiej rewolty.
Portal Tygodnik Powszechny (10 lutego 2026) prezentuje felieton Elizy Kąckiej, będący zbiorem codziennych obserwacji z warszawskiej komunikacji miejskiej. Autorce nie udaje się jednak ukryć naturalistycznego światopoglądu, który redukuje życie ludzkie do poziomu „pszoka” – materialnej wymiany defektów i emocji. Milczenie o Bogu w opisie rzeczywistości stanowi najcięższe oskarżenie przeciwko tej narracji.
Portal Tygodnik Powszechny (10 luty 2026) przedstawia serię świadectw osób zmagających się z tzw. depresją wysokofunkcjonującą. Artykuł skupia się wyłącznie na naturalistycznych metodach „radzenia sobie” z chorobą, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar ludzkiego cierpienia i prawdziwe źródło ukojenia – łaskę Bożą.
Portal Tygodnik Powszechny (10.02.2026) prezentuje analizę Olafa Osicy, postulującą „intelektualną i polityczną samodzielność” Polski wobec USA i Niemiec, bez popadania w wrogość. Autor, powołując się na historyczne analogie Stanisława Cata-Mackiewicza, wskazuje na kryzys NATO wynikający z redukcji zaangażowania USA oraz konieczność budowy regionalnego liderstwa Polski wśród państw bałtyckich i nordyckich. Podkreśla znaczenie współpracy z Ukrainą, jednocześnie przestrzegając przed pułapką „egzotycznych sojuszy” opartych na sentymentach. Tekst pomija jednak kluczowy wymiar duchowy polityki, sprowadzając bezpieczeństwo do kalkulacji siłowo-materialnych.
Portal „Tygodnik Powszechny” (10 lutego 2026) prezentuje rysunek Bartosza Minkiewicza – kolejny przejaw dekadenckiej kultury okupującej przestrzeń neo-kościelnego dyskursu. Choć treść pracy pozostaje ukryta za świecką bramą „płatnego dostępu”, sama forma i kontekst wystarczają jako symptomatyczna ilustracja upadku katolickiej wyobraźni w strukturach posoborowych.
Portal Tygodnik Powszechny (10 lutego 2026) prezentuje film Jafara Panahiego „To był zwykły przypadek” jako dzieło podejmujące „nieśmiertelne pytanie” o sprawiedliwość w państwie autorytarnym. Reżyser, dwukrotnie nominowany do Oscara, ukazuje historię mechanika Vahida, który wraz z innymi ofiarami więziennych tortur porywa domniemanego oprawcę. Artykuł wychwala „psychologiczne komplikacje” i „absurdalny humor” filmu, pomijając całkowicie jego fundamentalny błąd: redukcję sprawiedliwości do czysto ludzkich kategorii, pozbawionych nadprzyrodzonego porządku.
Portal „Tygodnik Powszechny” (10 lutego 2026) prezentuje analizę Marcina Wilkowskiego dotyczącą platformy Moltbook, określanej jako „sieć społecznościowa dla botów”. Autor próbuje przekonać czytelników, że maszynowe dialogi są jedynie „ustrukturyzowanym i zautomatyzowanym żartem”, porównując je do „efektu Elizy” – ludzkiej skłonności do antropomorfizacji mechanicznych procesów. W tekście padają stwierdzenia o „czajnikowym statusie” sztucznej inteligencji oraz tezy o braku możliwości obrażenia botów czy ich „emocjonalnego zaangażowania”.
Portal Tygodnik Powszechny (10 lutego 2026) relacjonuje wzrost poparcia dla Koalicji Obywatelskiej, chaos w szeregach PiS oraz perspektywę potencjalnych przedterminowych wyborów. Autor przedstawia sytuację jako „nadmierny urodzaj na prawicy” i „cienki lód” pod rządami Donalda Tuska, całkowicie pomijając fundamentalny kontekst duchowy upadku życia publicznego.
Portal Tygodnik Powszechny (4 lutego 2026) prezentuje artykuł o. Wacława Oszajcy SJ pt. „Gdzie szukać Boga? On jest też tam, gdzie zło”, który stanowi klasyczny przykład modernistycznej reinterpretacji wiary. Autor próbuje przedstawić „dwie splecione ze sobą drogi” biblijnego obrazu Boga, sugerując rzekomą sprzeczność między Starym a Nowym Testamentem. Już to pierwsze zdanie zdradza fundamentalny błąd teologiczny, gdyż Objawienie jest jedno i spójne, a jak uczy Sobór Watykański I: „Żadnej rozbieżności nie może być między teologami a dogmatami niebieskiego depozytu” (Constitutio dogmatica Dei Filius).
