Streszczenie: Portal Tygodnik Powszechny publikuje recenzję filmu „Kokuho” reż. Sang-il Lee, chwaląc jego wizualne oddanie tradycji kabuki i psychologiczną głębię opowieści o rywalizacji dwóch aktorów. Recenzentka Anita Piotrowska podkreśla spektakularność scenografii, autentyczność przedstawień teatralnych oraz uniwersalność tematu dążenia do mistrzostwa, lecz całkowicie pomija jakikolwiek duchowy, a tym bardziej katolicki,…
Artykuł Jakuba Majmurka w „Tygodniku Powszechnym” z 18 września 2025 roku analizuje drugi sezon serialu „1670”, chwaląc jego komediowy charakter, wizualne dopracowanie oraz satyrę skierowaną zarówno przeciwko postaciom kojarzonym z konserwatywną prawicą, jak i „lewicującymi” bohaterkami, takimi jak Aniela. Autor podkreśla przenikanie serialu do kultury popularnej, jego odniesienia do współczesnych problemów społecznych i politycznych, a także ironiczne spojrzenie na sarmatyzm jako wspólną, rodzinną historię narodu, kończąc refleksją o tożsamości jako iluzji niezbędnej do funkcjonowania.
Marcin Mroczkowski, malarz urodzony w 1976 roku w Krakowie, w wywiadzie dla Tygodnika Powszechnego (16 września 2025) opowiada o swoim powrocie do malarstwa po dwudziestu latach przerwy spowodowanej pracą w firmach projektowych. Dzieli się refleksjami na temat sztuki jako poszukiwania wolności, przestrzeni i tajemnicy, nawiązując do tradycji rodzinnej – jego prapradziadka Aleksander Mroczkowski był pejzażystą – oraz do doświadczeń z abstrakcją i percepcją. Podkreśla, jak malarstwo pozwala „wychodzić z siebie” i kontemplować codzienność, ale unika odniesień do nadprzyrodzonej rzeczywistości.
Portal „Tygodnik Powszechny” (30 marca 2026) prezentuje przegląd najważniejszych wydarzeń z ostatniego tygodnia, obejmujący konflikt irańsko-amerykański, politykę węgierską, sprawy polskie, skandale społeczne oraz spór w Kościele dotyczący listu episkopatu o relacjach z Żydami. Artykuł charakteryzuje się wybiórczą faktograficznością i całkowitym pominięciem nadprzyrodzonego wymiaru kryzysów, redukując je do polityki, psychologii…
Artykuł Anity Piotrowskiej w Tygodniku Powszechnym (16 września 2025) recenzuje film Óliviera Laxe’a „Sirât”, opisując go jako hybrydę gatunków: dramatu rodzinnego, filmu drogi, historii przetrwania i postapokaliptycznej przypowieści, gdzie rave party na pustyni staje się metaforą ucieczki przed opresją, a pustynia – symbolem duchowego sirâtu, mostu do raju nad piekłem z islamu. Recenzja podkreśla immersyjną estetykę, kinetykę i egzystencjalne napięcie, kończąc optymistyczną nutą o ludzkiej wspólnocie pośród katastrofy.
Portal „Tygodnik Powszechny” (30 marca 2026) ogłosił śmierć Wiesława Myśliwskiego (1932-2026), dwukrotnego laureata Nagrody Nike, autora powieści takich jak „Kamień na kamieniu” czy „Traktat o łuskaniu fasoli”. Artykuł przedstawia go jako pisarza głęboko zakorzenionego w konkretnym świecie, ale o uniwersalnym wymiarze, łączącego refleksję nad doświadczeniem XX-wiecznej prozy z perspektywą…
„Tygodnik Powszechny” (16 września 2025) opisuje izraelską propagandę na YouTube, promującą obraz działających restauracji i targów w Strefie Gazy jako dowód na normalność, kontrastując to z rzeczywistością głodu i zniszczeń. Autor Paweł Bravo analizuje te filmiki jako manipulację archetypem posiłku, symbolizującego bezpieczeństwo, i podkreśla ludzką niezłomność w próbach zachowania pozorów życia mimo opresji, kończąc przepisem kulinarnym. To naturalistyczna apologetyka cierpienia, która całkowicie pomija królestwo Chrystusa jako jedyne źródło prawdziwego pokoju i zbawienia, demaskując modernistyczną ślepotę na nadprzyrodzone.
Portal „Tygodnik Powszechny” informuje o objęciu urzędu arcybiskupki Canterbury przez Sarah Mullally, dawną pielęgniarkę i feministkę, co artykuł przedstawia jako „zwieńczenie walki o równość kobiet” w Kościele anglikańskim. Artykuł gloryfikuje ten akt jako symbol postępu, całkowicie pomijając heretyckie i schizmatyckie podłoże wspólnoty anglikańskiej oraz bluźnierstwo święceń kobiety na biskupa….
Tygodnik Powszechny publikuje wywiad Anny Goc z aktorem Tomaszem Kotem, w którym ten dzieli się refleksjami na temat swojej kariery, dzieciństwa, presji rodzinnej i zawodowej, a także osobistymi metaforami życia jako gry komputerowej, gdzie kolejne „level’e” symbolizują rozwój osobisty. Kot wspomina seminarium duchowne, fascynację teatrem, niezdaną maturę i sukcesy filmowe, podkreślając znaczenie szczerości i odkrywania ukrytych „kluczyków” w codzienności.
Artykuł z „Tygodnika Powszechnego” (16 września 2025) prezentuje rubrykę „Obraz tygodnia”, w której rysownik Bartosz Minkiewicz publikuje swoje prace, oznaczane jako satyryczne komentarze do bieżących wydarzeń społecznych i kościelnych. Tekst podkreśla tradycję pisma, wymieniając współpracowników takich jak Czesław Miłosz czy Józef Tischner, oraz promuje subskrypcję z dostępem do treści o społeczeństwie, kulturze i duchowości. W tle pojawiają się inne materiały, jak relacje o Marcinie Lutrze czy krytyka „kościelnej złośliwości”. Ta pozornie neutralna galeria rysunków ujawnia jednak głęboką apostazję, redukując wiarę katolicką do naturalistycznej karykatury, co stanowi tezę dalszej analizy: modernistyczna sztuka w posoborowej prasie to narzędzie dechrystianizacji, ignorujące panowanie Chrystusa Króla.
